ตอนที่สอง พี่ชาย2

ตอนที่สอง

พี่ชาย

อาเปากำหมัดแน่นทั้งก่นด่าโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางโดยไร้ความกลัวเกรง ยิ่งเมื่อทบทวนเรื่องราวของคุณหนูสกุลโจว อาเปาก็พบว่านางช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว

แม้เกิดในตระกูลขุนนางมีฐานะไม่ด้อย แต่ชีวิตที่สุขสบายกลับดำเนินได้เพียงสิบปี จากนั้นก็ถูกรังเกียจจากบิดาและโดนมารดาเลี้ยงรังแกอยู่ตลอด

ส่วนพี่ชายทั้งสามคน

ก่อนหน้านี้อาเปาแค่สงสัยว่าโจวหนิงเป่ามีพี่ชายที่เคยรักใคร่เอ็นดูนางตั้งสามคน เหตุใดพวกเขาจึงไม่เคยแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนดูแลนางบ้าง

หรือว่า พวกเขาจะไม่ชอบใจที่นางไม่ใช่น้องสาวที่แท้จริง

ใช่แล้ว! ร่างเดิมของโจวหนิงเป่าเพิ่งรับรู้เรื่องนี้ก่อนที่สาวใช้รุ่นใหญ่จะจากไป นั่นจึงทำให้นางท้อแท้สิ้นไร้ความหวังจนทอดทิ้งลมหายใจของตนเอง

นางมิใช่บุตรสาวแท้จริงของสกุลโจว มิน่าพวกเขาจึงไม่มารับนาง

พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม

พวกพี่ไม่รักเปาเป่าแล้วใช่หรือไม่

ห้วงคำนึงสุดท้ายของโจวหนิงเป่ายังเฝ้าคิดถึงและตัดพ้อพี่ชายทั้งสามจนกระทั่งหมดลม

อาเปาไม่คิดว่าโจวหนิงเป่าเฝ้าคิดถึงจนตายก็ยังไม่มีพี่ชายคนใดโผล่มา แต่นางที่เพิ่งมาถึงกลับพบกับ

ปัง!

เสียงประตูที่โดนถีบจนกระเด็นหักครึ่งดังสนั่นทำให้อาเปาในร่างของโจวหนิงเป่าสะดุ้งโหยงรีบผุดลุกขึ้นยืนเตรียมตัววิ่งหนี

แต่การเคลื่อนไหวเชื่องช้าช่างไม่ทันการณ์เมื่อร่างสูงใหญ่ถลาเข้ามาโอบกอดเอาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“เปาเป่า พี่รองขอโทษที่มาช้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

พี่รอง?

ได้ยินคำนี้ ความตื่นตระหนกของอาเปาจึงลดทอนลง

“ข้าหายใจไม่ออก” มือเล็กผลักหน้าอกหนาให้ห่างออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าชายหนุ่มซึ่งเรียกตนเองว่าพี่รอง

ใบหน้าชวนมองของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางในชุดผ้าไหมชั้นดีปักลวดลายงดงามแสดงถึงฐานะอันดี แววตาคมฉายความเจ้าเล่ห์ชวนหลงใหล ผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นด้วยปิ่นหยกเรียบร้อย แลเป็นชายหนุ่มมาดดีผู้น่าคบหา

อืม...นับว่าหน้าตาดี พอพึ่งพาได้

อาเปาคงไม่คิดว่านางจะคิดผิดถนัดเพราะแรกเริ่มพี่ชายคนนี้ยังแสดงออกถึงความห่วงใยและร้อนใจ

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เปาเป่าน้อยของพี่ เหตุใดซูบผอมแทบปลิวลมเช่นนี้”

ไม่มีจะกินจะไม่ผอมได้อย่างไร

อาเปาอดโมโหไม่ได้ที่พวกเขาทิ้งขว้างโจวหนิงเป่าให้อดตายอย่างอ้างว้าง