ตอนที่สอง พี่ชาย

ตอนที่สอง

พี่ชาย 

เดิมทีโจวจือไม่ใคร่สนใจบุตรสาวคนนี้อยู่แล้ว เขาเพียงจำใจเลี้ยงดูด้วยนางคลอดออกมาในจวนสกุลโจวเท่านั้น  เมื่อได้ยินว่านางทำให้บุตรชายคนเล็กซึ่งยังเด็กมากบาดเจ็บจึงโมโหพยักหน้าให้อนุสาวคนใหม่จัดการตามความพอใจ

อนุลู่ได้รับคำอนุญาตจึงเร่งหารถม้ายัดโจวหนิงเป่าเข้าไปแล้วส่งเด็กหญิงไปยังอำเภอตันสุยซึ่งเป็นบ้านเก่าของสกุลโจวแต่ถูกทิ้งร้างไว้เนิ่นนาน

โจวหนิงเป่าถูกทิ้งไว้ที่นั่นกับสาวใช้รุ่นใหญ่เพียงคนเดียวจนอายุสิบห้าโดยไม่เคยมีผู้ใดจากจวนสกุลโจวแวะไปดูดำดูดีหรือส่งเงินให้นอกจากที่มอบมาแต่คราแรก

เด็กสาวเคยเขียนจดหมายไปทวงถามให้บิดาส่งคนมารับนางกลับสักทีแต่ไม่เคยมีคำตอบใดกลับมา

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ความหวังที่จะมีคนมารับกลับบ้านได้สลายหายไปกับสายลมนานแล้ว

พวกเขาคงลืมไปแล้วว่ายังมีข้าอยู่ที่นี่

หญิงสาวฟุบหน้าลงกับท่อนแขนโดยไม่มีน้ำตาสักหยดด้วยช่วงแรกร้องไห้และรอคอยอยู่นานจนกลายเป็นความเฉยชาไปเสียแล้ว

สาวใช้รุ่นใหญ่ที่ติดตามมาคอยช่วยดูแลคุณหนูอยู่ปีกว่าทั้งคอยสรรหาข้าวปลาย่อมหมดความหวังไปด้วยและไม่อยากอยู่อย่างยากลำบากอีกแม้จะมีความเวทนาอยู่เต็มหัวใจ

เมื่อไม่นานมานี้นางจึงขอตัวกลับบ้านเกิดปล่อยให้หญิงสาวอยู่ตัวคนเดียวอย่างแร้นแค้น

ด้วยอดข้าวอดน้ำมาหลายวันร่างบอบบางจึงเดินอ่อนระโหยหมดเรี่ยวแรงกระทั่งล้มพับไปกับพื้นปล่อยให้วิญญาณล่องลอยออกจากร่างไปโดยดีด้วยความสิ้นหวัง

จบสิ้นเสียที

โจวหนิงเป่าสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นเมื่อใกล้รุ่งสาง นางลุกพรวดขึ้นมาพลางมองสำรวจไปทั่วความซอมซ่อ

เฮ้อ!...ยังอยู่ที่นี่หรอกหรือ?

หญิงสาวถอนหายใจพลางครุ่นคิดถึงโชคชะตาที่นำพานางมายังร่างนี้

ร่างที่แท้จริงของโจวหนิงเป่าย่อมตายไปเพราะความอดอยากตั้งแต่วันนั้นแล้ว ยามนี้วิญญาณของอาเปาที่ลอยมาเข้าร่างนี้ต่างหากที่ทำให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

‘อาเปา’ สาวใช้ในร้านแพรพรรณที่ถูกปล้นฆ่าพร้อมเจ้านายนอนคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาของตนเอง

แม้จะบอกว่านางเป็นสาวใช้ แต่อาเปาถูกเลี้ยงดูจากเจ้านายใจดีจึงมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่แย่ นางอยู่กับเจ้านายสาวใหญ่มาเนิ่นนานจึงได้รับการสอนสั่งเรื่องการค้า การทำบัญชีและเรื่องราวในร้านจนชำนาญสามารถช่วยดูแลการค้าได้อย่างดีเป็นที่ไว้วางใจ

ไม่คิดว่าขณะใกล้ปิดร้านค้าและกำลังพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดีกลับถูกโจรร้ายบุกเข้ามา พวกเขาสังหารทุกคนในร้านโดยไม่ละเว้นอย่างโหดเหี้ยม

ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหลุดลอย อาเปาจึงเฝ้าต่อว่าก่นด่าสวรรค์และอธิษฐานขอเกิดใหม่เป็นคุณหนูในตระกูลสูงส่งเพื่อมีชีวิตที่แสนดีบ้าง

ผู้ใดจะคิดว่าสวรรค์กลับไร้ความเมตตา ส่งนางมาอยู่ในร่างของโจวหนิงเป่า

นางเป็นคุณหนูที่ใดกัน ชีวิตยากไร้กว่าร่างเก่าของข้าเสียอีก ดูสิ อดจนตาย น่าอนาถนัก