ตอนที่สอง พี่ชาย3

ตอนที่สอง

พี่ชาย

อาเปาอดโมโหไม่ได้ที่พวกเขาทิ้งขว้างโจวหนิงเป่าให้อดตายอย่างอ้างว้าง

แต่ร่างบางที่ไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องมาหลายวันย่อมสิ้นไร้เรี่ยวแรง โจวหวังเหว่ยมองความอ่อนแอในอ้อมแขนจึงค่อยตระหนักได้รีบอุ้มร่างของน้องสาวไปวางบนเก้าอี้แล้วหยิบซาลาเปาขึ้นมาบิเป็นชิ้นเล็กๆป้อนใส่ปากบาง

โจวหนิงเป่าอ้าปากรับอาหารที่ป้อนทีละน้อยอย่างใส่ใจ โจวหวังเหว่ยเหลียวมองหาน้ำชาไปทั่วเมื่อไม่พบจึงจำต้องหยิบสุราในกระบอกที่ติดตัวมาป้อนให้น้องน้อยกลั้วปากป้องกันการติดคอ

“จิบน้อยๆ ช้าๆ” เสียงนุ่มนวลเจือเสน่ห์แห่งบุรุษเพศซึ่งสามารถหว่านล้อมผู้คนพาให้หญิงสาวทำตามโดยดี

โจวหวังเหว่ยยิ้มมุมปากเล็กน้อยมองใบหน้าอ่อนหวานของโจวหนิงเป่าที่มีสีหน้าดีขึ้นอย่างโล่งอก

“เหตุใดเปาเป่าจึงมาอยู่ที่นี่”

ความจริงบุตรชายคนรองของสกุลโจวย่อมพอรู้เรื่องราวมาบ้าง เพียงแต่เขาต้องการยืนยันให้แน่ใจ

“อนุลู่ส่งข้ามาตั้งแต่ปีก่อนบอกว่าทำโทษเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น แต่ผ่านมาปีกว่าแล้วพวกเขาก็ยังไม่มารับข้า พี่รอง พวกเขาทอดทิ้งข้า พวกเขาไม่ต้องการเปาเป่าแล้ว ฮือๆๆๆๆ” น้ำตาของหญิงสาวไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแทนโจวหนิงเป่า

นางน้อยใจทั้งบิดาและพี่ชายทั้งสามคนที่เหตุใดพวกเขาจึงเพิ่งมาเอาป่านนี้

“ช่างชั่วร้ายนัก” โจวหวังเหว่ยกำหมัดแน่น เขาเพิ่งรู้เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อนจึงเร่งเดินทางมาอย่างร้อนรน

แม้ทั่วไปเขาจะมีกิริยาผ่อนคลายราวกับไม่ยี่หระต่อสิ่งใด ทว่าภายในกลับเป็นนักวางแผนที่สุขุมและเฉียบคม ทุกย่างก้าวของเขาล้วนคำนวณไว้ล่วงหน้า นั่นจึงทำให้เขาได้รับหน้าที่ผู้ตรวจการคอยจับผิดขุนนางตามท้องถิ่นต่างๆ

ด้วยหน้าที่การงานอันรัดตัว ชายหนุ่มจึงแทบไม่ได้กลับไปยังจวนสกุลโจว ไม่คิดว่าระหว่างร่อนเร่ทำงานไปยังตำบลต่างๆ น้องสาวคนเดียวกลับถูกส่งออกมาลำบากตรากตรำอยู่ถึงที่นี่

ในจดหมายของสาวใช้รุ่นใหญ่ซึ่งเพิ่งกล้าส่งไปแจ้งข่าวหลังจากลากลับบ้านได้บอกไว้ว่าอนุลู่เกรงว่าโจวหนิงเป่าจะงดงามเกินไปและบิดาของเขาจะรับนางเป็นอนุคนถัดไป

เชอะ...คิดจะรับเปาเป่าเป็นอนุหรือ ไม่มีวัน

ชายหนุ่มก่นด่าในใจและรู้สึกได้ถึงความอวบหยุ่นที่ดันหน้าอกแกร่งของตนเองขณะร่างของสาวน้อยเอนมาร้องไห้อย่างตัดพ้อ

มือใหญ่ลูบไล้ปลอบโยนและถือโอกาสสำรวจเรือนร่างบอบบางไปด้วยในที

อืม...เปาเป่าเติบโตขึ้นมาก นางเป็นหญิงสาวเต็มตัวแล้ว ทั้งยังงดงามอย่างที่คาด เช่นนั้นก็คงได้เวลาเสียที

ความรู้สึกที่พวยพุ่งขึ้นมาจากความใกล้ชิดทำให้โจวหวังเหว่ยตัดสินใจ

พวกเขาพี่น้องรับรู้เรื่องที่โจวหนิงเป่าไม่ใช่บุตรสาวของบิดาแต่เป็นเด็กที่ติดท้องมาตั้งแต่นางอายุได้5-6ขวบแล้วด้วยอนุผู้เป็นมารดาของเด็กหญิงสารภาพจากการบีบคั้น

เดิมทีพวกเขาไม่คิดถือสาเพียงดีใจที่มีน้องสาวตัวน้อยให้คอยเอาใจและดูแล ที่ผ่านมาพวกเขาล้วนหวงแหนนาง ทะนุถนอมนาง ไม่ว่าเด็กชายคนใดก็ไม่อาจเข้าใกล้นาง

แต่เมื่อเริ่มเติบโตขึ้น ความรู้สึกแห่งพี่น้องกลับแปรเปลี่ยนไป ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่เขาเฝ้ามองน้องน้อยที่ค่อยๆเป็นสาวด้วยความต้องการอยากครอบครอง

ในเมื่อท่านพ่อขับไล่นางออกมา เช่นนั้นเขาจะดูแลนางเอง