Masukตอนที่สาม
อาบน้ำ
โจวหนิงเป่ามัวแต่หลั่งน้ำตาจึงไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงในแววตาของพี่ชายคนรอง
แม้เบื้องหน้าโจวหวังเหว่ยจะมีภาพลักษณ์ของคุณชายเสเพลผู้เข้าออกในหอคณิกาอยู่เป็นประจำ แต่เบื้องหลังเขาคือผู้วางกลอุบายอันซับซ้อนเพื่อจับความผิดของขุนนางชั่วให้มั่น
ดังนั้นเพียงกวางน้อยไร้เดียงสาในมือมีหรือจะพ้นการครอบครองของเขา
โจวหวังเหว่ยทำจมูกย่นไปมาเพื่อให้เข้าแผนการ
“เหตุใดจึงสวมเสื้อบางเช่นนี้แล้วกลิ่นอันใด เปาเป่าเจ้าไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ว”
โจวหนิงเป่ามีสีหน้าแดงก่ำรีบก้มหน้ามุดลง นางเป็นสาวเป็นนางถูกต่อว่าเรื่องมีกลิ่นเหม็นย่อมอับอายจนไม่อาจสู้หน้า
“ที่นี่มีอ่างน้ำหรือไม่ มาพี่รองจะพาเจ้าไปอาบน้ำ”
โจวหวังเหว่ยกุลีกุจอไปหาบน้ำมาเติมในอ่างขนาดเล็กจนเต็มก่อนจะเข้ามาอุ้มร่างบอบบางไปหย่อนลงใกล้ขอบอ่างพลางเปิดแหวกชุดเสื้อผ้าราวหวังดี
“พี่ถอดเสื้อผ้าให้เอง”
“เดี๋ยว พี่รอง เอ่อ...เปาเป่าถอดเองเจ้าค่ะ” มือเล็กรีบฉวยสาบเสื้อเอาไว้ทั้งหน้าที่แดงกว่าเดิมจากความเขินอายและฤทธิ์สุราที่เพิ่งดื่มเข้าไป
“เปาเป่าไม่ต้องอาย เมื่อก่อนพี่รองก็เคยอาบน้ำให้เจ้าตั้งหลายครา”
นั่นมันตอนเป็นเด็กตัวเล็กไม่มีส่วนสัดใดให้ต้องพะวง
โจวหนิงเป่าค้อนขวับแต่ไม่อาจห้ามปรามมือไม้ที่วุ่นวายจนเสื้อตัวบางหลุดออกจากเรือนกาย
ร่างเล็กรีบก้าวเข้าไปในอ่างแล้วหย่อนตัวลงในน้ำเพื่อปิดบังความอวบอิ่ม แต่โจวหวังเหว่ยหรือจะยอมให้ความนุ่มฟูทั้งสองก้อนพ้นไปจากสายตา
ร่างสูงคุกเข่าลงส่งมือมาลูบไล้วนเวียนเต้าทรวงอิ่มเอิบอย่างหลงใหล
“อืม...กายผอมบางแต่ตรงนี้ช่างใหญ่ล้นนัก เปาเป่า ขอพี่รองสัมผัสให้ทั่วนะ”
โจวหวังเหว่ยผู้ คลุกคลีกับเหล่าหญิงคณิกามากหน้าหลายตายอมรับในใจว่าเขาไม่เคยเห็นทรวงอกของหญิงสาวนางใดงดงามมากเท่าของโจวหนิงเป่ามาก่อน
ก้อนเนื้อที่เติบใหญ่ของนางช่างใหญ่โตล้นหลามและตั้งสวย เต้าทรวงทั้งสองข้างช่างอวบอิ่มและเด้งไหว ยิ่งเคล้นคลึงยิ่งฟอนเฟ้นแตงลูกใหญ่ยิ่งสู้มือชูเม็ดติ่งตรงกลางทั้งสองข้างราวเชิญชวนให้เขาดื่มกิน
“เปาเป่า เหตุใดยิ่งเติบใหญ่จึงยิ่งล้นหลามนัก”
ร่างบางไม่ตอบด้วยกำลังพยายามขยับกายหนีจากมือวุ่นวายที่เพ่นพ่านไปทั่วความนุ่มฟู
โจวหวังเหว่ยเห็นสีชมพูที่แข็งเด่นชูช่อราวเชื้อเชิญในใจย่อมอดรนทนไม่ไหวก้มหน้าลงไปดูดดุนกัดกินเม็ดบัวกลางที่ล่อหลอกเรียกให้หญิงสาวโวยวายพลางดิ้นรน
“พี่รอง พี่จะทำสิ่งใด อย่ากัดข้า”
“พี่เพียงอยากใช้ลิ้นทำความสะอาดให้เจ้าเท่านั้น เปาเป่าไม่ต้องกลัวไป”
ข้อแก้ตัวช่างไม่อาจรับฟัง แต่เต้าทรวงทั้งสองก้อนของโจวหนิงเป่าอยู่ในกำมือของเขา หญิงสาวจึงทำได้เพียงร้องโวยวายออกมา
“ใช้ลิ้นที่ใดกัน พี่รองกำลังขบกัดข้าต่างหาก”
“เอาล่ะๆ พี่จะระวังไม่ให้เจ้าเจ็บก็แล้วกัน” คำรับปากออกมาพร้อมการละเลงลิ้นอุ่นร้อนไล่เลียไปทั่วความเต่งตึง
แม้อยากดิ้นรนหลีกหนีแต่ร่างเล็กไม่อาจรอดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งด้วยอ่างน้ำเล็กช่างคับแคบนัก
ปากบางอ้าจะโวยวายห้ามปรามอีกคราแต่กลับโดนปิดด้วยปากหนาที่ประกบลงมาจนไม่อาจเอื้อนเอ่ย
ลิ้นร้อนรุกไล่สอดส่ายในโพรงปากอุ่นทั้งตวัดกวัดแกว่งเชื้อเชิญลิ้นเล็กให้มาพัวพันต่อสู้แลกความฉ่ำชื้นกัน
ระหว่างนั้นมือของโจวหวังเหว่ยยังเฝ้าวนเวียนลูบไล้สองก้อนเต้าทั้งบีบเคล้นบิดขยำโดยไม่ว่างเว้นจนกายบางเริ่มคล้อยตามด้วยความล่องลอย
“เปาเป่าของพี่ ก้อนเนื้อของเจ้าช่างเอร็ดอร่อยเหลือเกิน”
พี่ชายคนรองพยายามหลอกล่อด้วยคำพูดหวานหูและสัมผัสหวามไหวที่ทำให้หญิงสาวสับสน
ไม่นานมือซุกซนจึงเริ่มไล่ลงไปล้วงล้างยังร่องกุหลาบสีสดที่ปิดมิดชิดจนแทบไม่เห็นร่องกลีบ มือหนาพยายามแหวกสองเนื้อนุ่มซ้ายขวาสอดนิ้วเข้าล้วงลากถูไถไปมาจนทั่วถ้วนเรียกเสียงอืออาจากปากของโจวหนิงเป่า
“อื้อ...พี่รอง พี่ทำอันใด อู้ววว”
“พี่เพียงช่วยล้างทุกส่วนของเปาเป่าให้สะอาดเท่านั้น ไม่ต้องเกร็งไม่ต้องกลัว” ถ้อยคำปลอบโยนนุ่มนวลมาพร้อมกับนิ้วมือที่สอดเข้าในร่องรูคับแน่นเพื่อให้สะอาดทุกซอกมุมอย่างที่หวัง
สองนิ้วมือดันเข้าดึงออกอยู่หลายคราจนทั้งร่องสีหวานและสองกลีบสีสดสะอาดเอี่ยม
โจวหวังเหว่ยมองสีหน้าลอยคว้างของน้องสาวที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องทางสายเลือดแล้วจึงจับเอวคอดยกร่างบางขึ้นนั่งบนขอบอ่างเพื่อก้มหน้าสอดลิ้นแยงแหย่เลียล้างส่วนสงวนอันคับแคบของนางอย่างละเอียด
“ว้าย...พี่รอง”
โจวหนิงเป่าร้องอุทานก่อนจะใช้มือจับขอบอ่างแน่นด้วยช่างหมิ่นเหม่เกรงจะตกลงไป
ตอนที่สิบสอง หนึ่งในสามีเห็นหญิงสาวกลืนบางส่วนลงคอและสำลักบางส่วนออกมาจนไหลเยิ้มเปรอะเปื้อน“น้องฟางเรียนรู้เร็วยิ่งนัก” เสียงชื่นชมดังเบา มือเรียวเอื้อมมาช่วยเช็ดน้ำขาวขุ่นซึ่งไหลออกจากริมฝีปากบางหญิงสาวยื่นหน้ารับการดูแลในขณะที่มือน้อยยังคงลูบไล้พวงเนื้อนุ่มเล่นวนไปมาด้วยความสาสมใจเถาฮุ่ยฟางยกร่างบางขึ้นนอนลงบนเตียงบ้าง เพื่อส่งความสุขให้น้องตัวน้อยที่เคยวิ่งไล่ตามกันลิ้นอุ่นร้อนออกมาคลอเคลียแยงแหย่ในโพรงถ้ำงาม สองนิ้วสอดส่งสร้างความกระสันจนสาวน้อยต้องเด้งสะโพกตาม มือเรียวกุมกอบก้อนเนื้อนุ่มเพื่อเคล้นคลึงเพิ่มความเสียว จนได้ที่แท่งเข็มยาวจึงถูกสอดฝังแทงลงเพื่อรักษาความกระสันอยากอย่างหนำใจ“น้องฟางคงไม่รู้ว่าพี่อยากฝังเข็มในร่างเจ้ามานานเพียงใดแล้ว”เถาฮุ่ยเซิงสารภาพขณะโยกขยับอย่างเชื่องช้า “ตอนที่พวกเราพบกันยังเด็กมาก อย่าบอกนะว่าพี่เซิงอยากฝังเข็มข้าตั้งแต่ตอนนั้น”&
ตอนที่สิบเอ็ด กินแท่งเข็ม"เจ้ายังอยากจะมีเพิ่มอีกหรือไม่” “ความจริงข้าไม่ได้อยากมีสามีมากนัก ข้าเพียงอยากเปิดโรงสุราหมักเหล้าขาย สืบทอดสูตรลับของบิดา และอยากมีทายาทสักคนเพื่อถ่ายทอดเท่านั้น” “เป็นความคิดที่ไม่เลว พี่จะเปิดโรงหมออยู่ที่นี่และคอยสนับสนุนการรักษาให้เจ้า” “หากข้ามีสามีเพิ่มอีก พี่เซิงจะต่อว่าข้าหรือไม่” “พี่ย่อมไม่สามารถว่าอันใดเจ้าได้ ขอเพียงเจ้าพอใจและพวกเขาไม่ทำร้ายเจ้า” “พี่เซิ
ตอนที่สิบ เจ้ามีสามีกี่คนส่วนคุณชายเจียงในตัวเมืองก็คุยเจรจาด้วยยากลำบาก อีกทั้งยังต้องลดศักดิ์ศรีเดินทางเข้าไปเพื่ออ้าขาให้เขาได้ทิ่มแทงกระแทกกระทั้น เหลือเพียงหมอเถาผู้เดียวซึ่งอยู่ไม่ไกล อีกทั้งยังเจรจาง่ายและนุ่มนวลอ่อนละมุน เมื่อเกิดความกระสันอยากหญิงสาวตัดสินใจไปรับการรักษาด้วยการฝังเข็มในเช้าวันต่อมา เมื่อถึงโรงหมอซึ่งมีคนนั่งรอการรักษาอยู่บ้าง หวังเหม่ยฟางจึงนั่งรอตามลำดับเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เถาฮุ่ยเซิงเมื่อเห็นใบหน้าเก้อเขินและท่วงท่ากระบิดกระบวนของหญิงสาวย่อมเข้าใจได้ทันทีว่านางมารับการรักษาในเรื่องใด “เข้าไปรอในบ้านก่อน อีกสักครู่ข้าจะตามเข้าไป” เสียงนุ่มนวลเอ่ยพลางชี้มือบอกทาง&
ตอนที่เก้า ฝังเข็มอย่างทะนุถนอม เถาฮุ่ยเซิงจับเรียวขาขาวผ่องอ้ากว้างออกจนร่องกุหลาบเผยความแดงชัดเต็มสองตา แววตานิ่งเรียบเริ่มระริกไหวบ่งบอกความรู้สึกที่พวยพุ่ง มือเรียวจับแท่งเข็มของตนเองจ่อตรงทางเข้าของโพรงร่อง “เข็มของข้าคงไม่ทำให้เจ้าเจ็บ” เถาฮุ่ยเซิงเงยหน้าขึ้นบอกก่อนจะค่อยๆแทงฝังเข็มแท่งยาวเข้าไปอย่างเชื่องช้า เมื่อเข้าไปจนสุดเล่ม หมอหนุ่มจึงขยับร่างเพื่อให้เข็มได้ฝังเข้าอย่างพอดิบพอดี จนพอเหมาะเข็มเล่มยาวจึงแทงเข้าแทงออกเป็นจังหวะโยกไหวไม่เร็วไม่ช้า นุ่มนวลทะนุถนอม หวังเหม่ยฟางรับรู้ความรู้สึกของการโดนถนอมด้วยความเสียวซ่าน&n
ตอนที่เก้า ฝังเข็มอย่างทะนุถนอม หวังเหม่ยฟางก็หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายหมอหนุ่มคนนี้จะรู้หรือไม่นะว่านางป่วยไข้เพราะลงไปกระแทกในน้ำและตากน้ำค้างอยู่กว่าค่อนคืน “ส่วนกลางกายของเจ้าคงไม่สามารถปักเข็มได้ ข้าจะทิ้งผ้าประคบเอาไว้ เจ้าคอยประคบให้หายบวมด้วย แล้วคราวหลังอย่าปล่อยให้โดนกระแทกจนบวมช้ำเช่นนี้ ชายที่รุนแรงเยี่ยงนี้ไยต้องยินยอมด้วย หากป่วยไข้ไปย่อมไม่ดีต่อตนเอง” คำพูดต่อมาไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าหมอหนุ่มผู้นี้รู้ว่าการป่วยไข้ของนางเกิดจากสาเหตุใด “ท่านหมอเถาไม่เคยรุนแรงหรือ” หวังเหม่ยฟางแสร้งถาม “ย่อมไม
ตอนที่แปดไยใหญ่โตเพียงนี้ฉู่หมิงควักแท่งเนื้อใหญ่ออกมากวัดแกว่งแสดงความแข็งแกร่งจนหวังเหม่ยฟางตกใจ“ไยจึงขยายใหญ่โตเพียงนั้น”“เพียงแค่คิดว่าจะได้ทิ่มแทงเจ้า ข้าก็คับแน่นจนทนไม่ไหวแล้ว”หวังเหม่ยฟางค้อนขวับด้วยความลังเลใจ แต่เขาเป็นคนแรกที่เสนอตัวเป็นหนึ่งในสามี นางจึงจำต้องตอบรับความใหญ่โตอย่างเต็มใจฉู่หมิงไม่รอช้าเมื่อได้สัญญาณตอบรับจากหญิงสาว เขาพุ่งเข้าจู่โจมกายบางอย่างไม่รั้งรอ ร่างงดงามถูกถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มถอดชุดเสื้อตัวเองออกตาม แล้วประกบร่างล้วงควักจับบดทั้งบนล่างจนมือเป็นระวิงหวังเหม่ยฟางอ้าขาตอบรับการบดคลึงและการสอดใส่ของนิ้วมือ หญิงสาวแอ่นทรวงอวบรับการกลืนกัดดูดกินด้วยความหิวโหย เพียงนางหลั่งน้ำใสฉ่ำนอง แท่งเอ็นอวบใหญ่ก็เสือกทิ่มตอกกระแทกเข้ามาจนจุกแน่นสะโพกหนาโยกขยับอย่างหื่นกระหาย ส่วนปลายของด้ามทวนใหญ่กรีดแหวกไปตามรอยแยกของเนื้อสาว ความฉ่ำเยิ่มของหยาดน้ำนองช่วยให้การขยับเอวส่งทวนแท่งใหญ่มุดเข้าออกได้อย่างหนักหน่วง







