ตอนที่สาม อาบน้ำ (NC)

ตอนที่สาม

อาบน้ำ 

โจวหนิงเป่ามัวแต่หลั่งน้ำตาจึงไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงในแววตาของพี่ชายคนรอง

แม้เบื้องหน้าโจวหวังเหว่ยจะมีภาพลักษณ์ของคุณชายเสเพลผู้เข้าออกในหอคณิกาอยู่เป็นประจำ แต่เบื้องหลังเขาคือผู้วางกลอุบายอันซับซ้อนเพื่อจับความผิดของขุนนางชั่วให้มั่น

ดังนั้นเพียงกวางน้อยไร้เดียงสาในมือมีหรือจะพ้นการครอบครองของเขา

โจวหวังเหว่ยทำจมูกย่นไปมาเพื่อให้เข้าแผนการ

“เหตุใดจึงสวมเสื้อบางเช่นนี้แล้วกลิ่นอันใด เปาเป่าเจ้าไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ว”

โจวหนิงเป่ามีสีหน้าแดงก่ำรีบก้มหน้ามุดลง นางเป็นสาวเป็นนางถูกต่อว่าเรื่องมีกลิ่นเหม็นย่อมอับอายจนไม่อาจสู้หน้า

“ที่นี่มีอ่างน้ำหรือไม่ มาพี่รองจะพาเจ้าไปอาบน้ำ”

โจวหวังเหว่ยกุลีกุจอไปหาบน้ำมาเติมในอ่างขนาดเล็กจนเต็มก่อนจะเข้ามาอุ้มร่างบอบบางไปหย่อนลงใกล้ขอบอ่างพลางเปิดแหวกชุดเสื้อผ้าราวหวังดี

“พี่ถอดเสื้อผ้าให้เอง”

“เดี๋ยว พี่รอง เอ่อ...เปาเป่าถอดเองเจ้าค่ะ” มือเล็กรีบฉวยสาบเสื้อเอาไว้ทั้งหน้าที่แดงกว่าเดิมจากความเขินอายและฤทธิ์สุราที่เพิ่งดื่มเข้าไป

“เปาเป่าไม่ต้องอาย เมื่อก่อนพี่รองก็เคยอาบน้ำให้เจ้าตั้งหลายครา”

นั่นมันตอนเป็นเด็กตัวเล็กไม่มีส่วนสัดใดให้ต้องพะวง

โจวหนิงเป่าค้อนขวับแต่ไม่อาจห้ามปรามมือไม้ที่วุ่นวายจนเสื้อตัวบางหลุดออกจากเรือนกาย

ร่างเล็กรีบก้าวเข้าไปในอ่างแล้วหย่อนตัวลงในน้ำเพื่อปิดบังความอวบอิ่ม แต่โจวหวังเหว่ยหรือจะยอมให้ความนุ่มฟูทั้งสองก้อนพ้นไปจากสายตา

ร่างสูงคุกเข่าลงส่งมือมาลูบไล้วนเวียนเต้าทรวงอิ่มเอิบอย่างหลงใหล

“อืม...กายผอมบางแต่ตรงนี้ช่างใหญ่ล้นนัก เปาเป่า ขอพี่รองสัมผัสให้ทั่วนะ”

โจวหวังเหว่ยผู้ คลุกคลีกับเหล่าหญิงคณิกามากหน้าหลายตายอมรับในใจว่าเขาไม่เคยเห็นทรวงอกของหญิงสาวนางใดงดงามมากเท่าของโจวหนิงเป่ามาก่อน

ก้อนเนื้อที่เติบใหญ่ของนางช่างใหญ่โตล้นหลามและตั้งสวย เต้าทรวงทั้งสองข้างช่างอวบอิ่มและเด้งไหว ยิ่งเคล้นคลึงยิ่งฟอนเฟ้นแตงลูกใหญ่ยิ่งสู้มือชูเม็ดติ่งตรงกลางทั้งสองข้างราวเชิญชวนให้เขาดื่มกิน

“เปาเป่า เหตุใดยิ่งเติบใหญ่จึงยิ่งล้นหลามนัก”

ร่างบางไม่ตอบด้วยกำลังพยายามขยับกายหนีจากมือวุ่นวายที่เพ่นพ่านไปทั่วความนุ่มฟู

โจวหวังเหว่ยเห็นสีชมพูที่แข็งเด่นชูช่อราวเชื้อเชิญในใจย่อมอดรนทนไม่ไหวก้มหน้าลงไปดูดดุนกัดกินเม็ดบัวกลางที่ล่อหลอกเรียกให้หญิงสาวโวยวายพลางดิ้นรน

“พี่รอง พี่จะทำสิ่งใด อย่ากัดข้า”

“พี่เพียงอยากใช้ลิ้นทำความสะอาดให้เจ้าเท่านั้น เปาเป่าไม่ต้องกลัวไป”

ข้อแก้ตัวช่างไม่อาจรับฟัง แต่เต้าทรวงทั้งสองก้อนของโจวหนิงเป่าอยู่ในกำมือของเขา หญิงสาวจึงทำได้เพียงร้องโวยวายออกมา

“ใช้ลิ้นที่ใดกัน พี่รองกำลังขบกัดข้าต่างหาก”

“เอาล่ะๆ พี่จะระวังไม่ให้เจ้าเจ็บก็แล้วกัน” คำรับปากออกมาพร้อมการละเลงลิ้นอุ่นร้อนไล่เลียไปทั่วความเต่งตึง

แม้อยากดิ้นรนหลีกหนีแต่ร่างเล็กไม่อาจรอดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งด้วยอ่างน้ำเล็กช่างคับแคบนัก

ปากบางอ้าจะโวยวายห้ามปรามอีกคราแต่กลับโดนปิดด้วยปากหนาที่ประกบลงมาจนไม่อาจเอื้อนเอ่ย

ลิ้นร้อนรุกไล่สอดส่ายในโพรงปากอุ่นทั้งตวัดกวัดแกว่งเชื้อเชิญลิ้นเล็กให้มาพัวพันต่อสู้แลกความฉ่ำชื้นกัน

ระหว่างนั้นมือของโจวหวังเหว่ยยังเฝ้าวนเวียนลูบไล้สองก้อนเต้าทั้งบีบเคล้นบิดขยำโดยไม่ว่างเว้นจนกายบางเริ่มคล้อยตามด้วยความล่องลอย

“เปาเป่าของพี่ ก้อนเนื้อของเจ้าช่างเอร็ดอร่อยเหลือเกิน”

พี่ชายคนรองพยายามหลอกล่อด้วยคำพูดหวานหูและสัมผัสหวามไหวที่ทำให้หญิงสาวสับสน

ไม่นานมือซุกซนจึงเริ่มไล่ลงไปล้วงล้างยังร่องกุหลาบสีสดที่ปิดมิดชิดจนแทบไม่เห็นร่องกลีบ มือหนาพยายามแหวกสองเนื้อนุ่มซ้ายขวาสอดนิ้วเข้าล้วงลากถูไถไปมาจนทั่วถ้วนเรียกเสียงอืออาจากปากของโจวหนิงเป่า

“อื้อ...พี่รอง พี่ทำอันใด อู้ววว”

“พี่เพียงช่วยล้างทุกส่วนของเปาเป่าให้สะอาดเท่านั้น ไม่ต้องเกร็งไม่ต้องกลัว” ถ้อยคำปลอบโยนนุ่มนวลมาพร้อมกับนิ้วมือที่สอดเข้าในร่องรูคับแน่นเพื่อให้สะอาดทุกซอกมุมอย่างที่หวัง

สองนิ้วมือดันเข้าดึงออกอยู่หลายคราจนทั้งร่องสีหวานและสองกลีบสีสดสะอาดเอี่ยม

โจวหวังเหว่ยมองสีหน้าลอยคว้างของน้องสาวที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องทางสายเลือดแล้วจึงจับเอวคอดยกร่างบางขึ้นนั่งบนขอบอ่างเพื่อก้มหน้าสอดลิ้นแยงแหย่เลียล้างส่วนสงวนอันคับแคบของนางอย่างละเอียด

“ว้าย...พี่รอง”

โจวหนิงเป่าร้องอุทานก่อนจะใช้มือจับขอบอ่างแน่นด้วยช่างหมิ่นเหม่เกรงจะตกลงไป