Se connecter
นิยายชุดพี่ชายเจ้าขา
พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย
โดยมาวิญญา
นางเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของสกุลโจวมิใช่หรือ เหตุใดจึงโดนพวกเขารุมรังแกเช่นนี้
โจวหนิงเป่ามีชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนสกุลโจวมาตลอดด้วยเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวหลังจากมีพี่ชายติดกันมาสามคน
นางได้รับการดูแลเอาใจใส่และตามใจโดยไม่คิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ต้องโดนทิ้งขวางด้วยไม่ใช่บุตรสาวที่แท้จริง
หลังจากนั้น พี่ชายที่เฝ้าคิดถึงก็โผล่หน้ามาทีละคน พวกเขาไม่พูดพล่ามแต่พากันรังแกนาง
สุดท้ายแล้วชีวิตของโจวหนิงเป่าจะลงเอยอย่างไร อ่านได้ใน พี่ชายเจ้าขา อย่ารังแกน้องเลย
-------------------------
แนะนำตัวละคร
ครอบครัวสกุลโจวซึ่งมีบิดาโจวจือเป็นเจ้ากรมการค้า มีบุตรชายสามคนซึ่งเกิดจากฮูหยินเอก พวกเขาต่างเล่าเรียนเขียนอ่านได้อย่างดีมีความรู้และได้ดีในหน้าที่ราชการ
*โจวจางเหว่ย รองเจ้าเมืองซื่อเฉิงผู้สุขุม เงียบขรึม จริงจัง ด้วยความเป็นบุตรชายคนโตจึงต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวสกุลโจวคนต่อไป
*โจวหวังเหว่ย ผู้ตรวจการหนุ่มบุตรชายคนรองผู้เจ้าเล่ห์และเป็นนักวางแผน
*โจวซีเหว่ย นายอำเภอหยางสุ่ยผู้อ่อนโยนและมีจิตใจดีแต่แฝงความเอาแต่ใจตามประสาบุตรชายคนเล็ก
*โจวหนิงเป่า บุตรสาวคนแรกและคนเดียวของสกุลโจว ซึ่งเกิดจากอนุ
*โจวจือ เจ้าบ้านสกุลโจวมีตำแหน่งราชการเป็นเจ้ากรมการค้า
*อนุลู่ อนุคนใหม่ของโจวจือซึ่งคลอดบุตรชายอีกคนออกมา
บทนำ
“พอแล้ว พี่รอง เปาเป่าไม่ไหวแล้ว” เสียงโอดครวญอย่างไร้เรี่ยวแรงดังขึ้นในค่ำคืนหนึ่งภายในห้องซอมซ่อของบ้านเก่าสกุลโจว
โจวหนิงเป่าถูกเคี่ยวกรำมาตลอดทั้งคืนจนเมื่อยล้าเต็มที ไม่คิดว่าเพียงแค่ยอมให้พี่ชายคนรองอาบน้ำให้ตามคำหลอกล่อ นางกลับถูกเขากลืนกินขบเคี้ยวจนอ่อนละลายกลายเป็นน้ำไปทั้งเนื้อทั้งตัว
“จะพอได้อย่างไร เปาเป่าของพี่ ไม่คิดว่าจากกันไม่กี่ปี เจ้าจะน่าหลงใหลเช่นนี้ ดูสิ ซาลาเปาคู่อวบช่างน่าเอร็ดอร่อยยิ่ง เมื่อก่อนที่พี่ลูบไล้ยังไม่ใหญ่โตเต็มมือปานนี้
แล้วยังเนินเนื้อด้านล่างนี่อีก ช่างโหนกนูนน่ากระแทกนัก ร่องกลีบหรือก็มิดชิดงดงามยิ่ง สีชมพูน่าเลียชะมัด”
พี่ชายคนรองลูบไล้บีบเคล้นสัดส่วนเย้ายวนไปตามคำพูดทั้งยังก้มลงไปดูดกลืนความอวบอิ่มที่ชูช่อเชิญชวน
แม้โจวหนิงเป่าจะผอมบางด้วยความอดอยาก แต่ส่วนที่ควรอวบอิ่มยังคงไม่ลดลงจึงน่าเคล้นคลึงนัก
“เปาเป่าไม่ไหวแล้วจริงๆ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนจะหลับตาลงแล้วจมดิ่งไปในห้วงนิทรา
ตอนที่สิบสามอีกคราเถิดคราวนี้โจวซีเหว่ยไม่ออมแรงเช่นครั้งแรก เขาโยกสะโพกซอยเข้าออกร่องรูแคบอันเป็นช่องทางรักอย่างดุเดือดด้วยอารมณ์ร้อนแรงแห่งความกระสันซ่านที่ยังไม่ดับลงสายตาเร่าร้อนมองท่อนเอ็นของตนเองมุดเข้ามุดออกยังร่องรูสวาทอย่างหลงใหล ยามกลีบเนื้อสีชมพูปลิ้นเข้าปลิ้นออกตามการโยกขยับของแท่งเนื้อแข็งช่างกระตุ้นอารมณ์แห่งความร้อนแรงจนแทบแผดเผาแล้ว“เปาเป่าของพี่สาม”คำเรียกขานแหบกระเส่าไม่ได้เข้าหูของร่างบางที่กำลังโดนกระแทกกระทั้นโยกขยับจนทรวงอกอวบหยุ่นกระเพื่อมไหวกระเด็นกระดอนหญิงสาวเสียวซ่านจนเผลอยกสะโพกเกร็งร่างเด้งรับไปตามจังหวะตอกกระแทกอันรุนแรงพร้อมเปล่งเสียงหวานซ่านกระเส่าเคล้าคลอยิ่งเห็นสาวงามกระเพื่อมไหวกระเด้งสะเทือนโยกขยับไปตามแรงราคะอันเร่าร้อน ชายหนุ่มยิ่งบ้าคลั่งส่งพลังล่อหลอกจนหญิงสาวหลงอยู่ในวังวนไม่อาจหยุดการโยกย้ายส่ายร่าง เปล่งเสียงร้องดังครวญครางออกมาอย่างต่อเนื่องจนแหบแห้ง“เปาเป่าเสียวหรือไม่”“เสียว”“พี่สามทำ
ตอนที่สิบสอง เอาอกเอาใจเขาอยากทำให้นางมีความสุข ให้นางติดใจจนลืมพี่ชายอีกสองคน ให้นางสุขสมจนยอมอ้าขาให้เขาสอดใส่เข้าไปหลายครั้งหลายคราโจวหนิงเป่าหอบหายใจถี่รัว ใบหน้างามแดงก่ำด้วยคล้อยตามไปกับการโลมเลียของพี่ชายคนที่สามซึ่งไม่เอาแต่ใจอย่างที่คาดเหตุใดเหล่าพี่ชายของโจวหนิงเป่าจึงเล้าโลมเก่งกาจเช่นนี้ พวกเขาต่างมีขั้นมีตอนใช้ทั้งมือทั้งปาก ทั้งนิ้วทั้งลิ้นจนนางไม่อาจเคลิบเคลิ้มคล้อยตามอาเปาในร่างของโจวหนิงเป่าคร่ำครวญอยู่ในใจด้วยแม้ไม่อยากตอบรับแต่ร่างกายของนางกลับล่องลอยติดตามความกระสันอยากไปเสียแล้วโจวซีเหว่ยเข้าใจดีว่าน้องสาวไม่ชอบการบังคับฝืนใจจึงไม่ฝืนทิ่มแทงแท่งแกร่งของตนเองเข้าไปในร่องน้ำฉ่ำแต่ใช้วิธีล่อลวงด้วยความหวามไหวเสียวซ่านเพื่อเพิ่มความกระสันอยากจนหญิงสาวทนไม่ไหวเรียกร้องเองโจวหนิงเป่าถูกคลายผ้าที่มัดมือไว้แล้วโดนจับโก้งโค้งอย่างไม่รู้ตัวจึงเพียงยืนงงสะโพกเด้งคว่ำหน้ามือยันพื้นขณะพี่ชายคนที่สามโจวซีเหว่ยฉวยโอกาสยืนซ้อนด้านหลังใช้แก่นกายถูไถไปตา
ตอนที่สิบสอง เอาอกเอาใจชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวยังคงดิ้นรนขัดขืนจึงออกอาการไม่ชอบใจ เขาจับข้อมือบางผูกมัดด้วยสายคาดเอวไว้ยังเสาหัวเตียง เมื่อปราศจากสองมือ ร่างน้อยจึงได้แต่เพียงบิดกายไปมาแต่ไม่อาจหลุดพ้นการบดคลึงฟอนเฟ้นจากมือหนาได้“ทีพี่สามเจ้ากลับรังเกียจหรือ แล้วพี่ใหญ่กับพี่รองเล่า เหตุใดเปาเป่าจึงยอมให้พวกเขารังแกโดยง่าย”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างเล็กจึงหยุดดิ้นรนแล้วมองใบหน้าที่คุ้นเคยในความทรงจำที่แท้โจรพร่าสวาทผู้นี้ก็คือพี่ชายคนที่สามของโจวหนิงเป่านั่นเอง‘โจวซีเหว่ย’ นายอำเภอหยางสุ่ยผู้อ่อนโยนและจิตใจดี แต่ด้วยความที่เคยเป็นบุตรชายคนเล็กเขาจึงแฝงความเอาแต่ใจเอาไว้มากนี่คงได้ยินข่าวใดมาจึงมาลงอารมณ์ไม่พอใจที่นางเมื่อเห็นน้องสาวหยุดนิ่งชายหนุ่มจึงละจากปากบางเพื่อตรงเข้าดูดดึงเม็ดชมพูกลางทรวงอิ่ม สองมือหนากอบโกยเต้าทรวงใหญ่ส่งใส่ปากอย่างหิวกระหาย“ก้อนเต้านี้ช่างใหญ่ล้นเกินสองมือโอบ พี่สามคงเล่นได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ” เสียงช
ตอนที่สิบเอ็ดช่างหอมหวานนักโจวหนิงเป่าโยกโยนสอดรับทั้งด้านหน้าและด้านหลังก่อนจะกลายเป็นความงุนงงสุดท้ายจึงได้แต่ปล่อยร่างกายให้สะท้านสะเทือนไปตามแรงโยกขยับกว่าสองพี่น้องสกุลโจวจะหยุดการทรมานน้องสาวต่างสายเลือดด้วยแท่งแกร่งในสองร่องรูฉ่ำพร้อมปลดปล่อยน้ำกามาพุ่งเข้าใส่เรือนร่างกับใบหน้างามจนเปรอะเปื้อนไปทั่วหญิงสาวเพียงคนเดียวก็เสียวกระสันซาบซ่านถูกแผดเผาด้วยเพลิงสวาทจนลุกไหม้ดีดดิ้นบิดเร่าใบหน้าบิดเบี้ยวผมเผ้ายุ่งเหยิงสิ้นสภาพของสาวงามทิ้งตัวลงนอนหายใจรวยริน“ดีหรือไม่” เสียงกระซิบของพี่ชายคนใดก็ไม่อาจรับรู้ดังขึ้นที่ข้างหูหญิงสาวเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อยด้วยไม่อาจตอบออกมาเป็นคำพูดได้ นางหอบหายใจอย่างหนักทั้งเหน็ดเหนื่อยทั้งหมดแรงไปกับการเกร็งเสียวจนไม่อาจพูดจา“พรุ่งนี้พวกเราลองท่วงท่าอื่นกันบ้าง ดีหรือไม่”ยังมีท่าอื่นอีกหรือ เท่านี้นางก็แทบตายแล้วโจวหนิงเป่าร้องประท้วงในใจแต่ไม่เอ่ยคำใดด้วยยังเหน็ดเหนื่อยเหลือทน สภาพของนางยามนี้ราวโดนรุมย่ำยีจากชาย
ตอนที่สิบ จะตายแล้วเสียงร้องดังโวยวายเมื่อแท่งหยกถูกดันเข้าไปได้เพียงนิด“เปาเป่าไม่ต้องเกร็ง อีกครู่ย่อมดีขึ้น” เสียงปลอบโยนกระซิบดังออกมาจากด้านหลังแต่โจวหนิงเป่ากลับรู้สึกโมโห“พี่รอง ไม่เอา อย่าใส่เข้ามานะ มิเช่นนั้นเปาเป่าจะโกรธ โกรธจริงๆด้วย”น้องสาวซึ่งรู้สึกเจ็บแสบจากสิ่งแปลกปลอมจึงร้องโวยวายดิ้นรนพลางคิดโมโหจะยัดเข้ามาทางรูก้นได้ยังไง นั่นใช่ช่องทางที่ผู้คนเสพสุขกันที่ใดเล่า“พี่ใหญ่ช่วยจับไว้หน่อยสิ เปาเป่าอยู่นิ่งๆจะได้ไม่เจ็บมาก” พี่ชายคนรองยัดดุ้นแข็งเข้าไปได้กว่าครึ่งแล้วมีหรือจะยอมถอยออกง่ายๆ“ไม่เจ็บบ้าอันใด เจ็บจะตายแล้ว”ร่างเล็กพยายามขยับดิ้นออกจากแรงยึดจับแล้วใช้เท้าซึ่งเป็นอิสระถีบอย่างพยศ“เอาออกไปนะ พี่รอง เปาเป่าไม่เอา”“ไม่ทันแล้ว เปาเป่าน้อย เชื่อพี่รองเถิด แล้วเจ้าจะสนุกจนติดใจ”เชื่อเขาหรือ? ไม่มีวันที่นางจะเชื่อพวกเขาอีกแล้ว
ตอนที่เก้า จริงจังไม่มีผู้ใดขัดขวางการบุกเข้ามาถึงหน้าเตียงของโจวหวังเหว่ย“พี่ใหญ่ ข้าส่งเปาเป่ามาฝากไว้ที่นี่ ไม่ได้คิดให้พี่กระทำกับนางเช่นนี้” คำต่อว่ามาพร้อมอาการกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง“แล้วเจ้าเล่า น้องรอง พี่บอกให้เจ้ารีบไปรับนาง ไม่ได้บอกให้เจ้าไปรังแกนางสักหน่อย เหตุใดเจ้าจึงใช้ข้ออ้างว่าดูแลแต่กลับสอดใส่พร่าความบริสุทธิ์ครั้งแรกของนางไปเสียเล่า”“หากข้าไม่สอดใส่นางเสียก่อน พี่ใหญ่ก็คงฉวยโอกาสนั้นอยู่ดี พวกเราไม่เคยคิดว่านางเป็นน้องสาวมาตั้งนานแล้ว”“นั่นก็จริง แต่เจ้าทำเช่นนั้นแล้วจะคาดหวังให้ผู้อื่นยอมละเว้นได้อย่างไร”“แต่ข้าคิดจริงจังกับนาง แล้วพี่ใหญ่เล่า”“พี่ก็คิดจริงจังเช่นกัน แม้จะมีวัยใกล้30แล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งภรรยาเอกสักหน่อย”ความจริงโจวจางเหว่ยต้องแต่งงานนานแล้วด้วยเป็นถึงบุตรชายคนแรกย่อมมีหน้าที่สร้างทายาทต่อยอดวงศ์ตระกูล แต่บังเอิญหญิงสาวซึ่งเป็นคู่หมั้นกลับเสียชีวิตลงก่อน เขาจึง







