บทที่ 7 อะไรที่มันชัดเจนยากจะพูด (2)

“ใครสอนให้น้องเอมใช้ปากเก่งแบบนี้” ไม่พูดเปล่า ยังรั้งเอวคอดประชิดตัว

“คนโรคจิตที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่แหละค่ะ ตัวดีเลย” เธอแหวกลับอย่างไม่จริงจัง แล้วยิ้มขันไปกับเขา

“คำก็โรคจิต สองคำก็โรคจิต สงสัยไม่ต้องกินแล้วข้าว กินน้องเอมแทน”

“พี่เซนคะ” เธอฟาดมือลงบนแขนแกร่งอย่างมันเขี้ยว ถลึงตาใส่อย่างคนมีน้ำโห ทว่าทำไปอย่างนั้น

“พูดเล่น แต่ถ้าจะให้เป็นเรื่องจริงก็ได้นะ” เขายังคงเย้าหยอกเธอ

“เอมไม่คิดเลยว่าคนอย่างพี่เซนจะเหมือนกับคนละคนที่เอมเจอครั้งแรก คนอะไร ปากหวานยิ่งกว่าผู้หญิง” เธอบ่นอุบพลางยื่นมือไปบีบแก้มสากทั้งสองข้าง

“คนน่ารักแถวนี้เปลี่ยนเสือให้เป็นแมวจนอยู่หมัด” เขาให้คำตอบ

ทว่าสายตาที่มองมาอย่างลุ่มลึกทั้งที่คำพูดเย้าแหย่ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามได้อย่างไม่เคยชินเลยแม้แต่นาทีเดียว กับการช่างหยอดช่างเย้าของเขา

ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ถูกเธอจับจนอยู่หมัด เขาเองก็เช่นกัน

เท้าเล็กก้าวเดินไปบนหาดทรายขาวนุ่มไปตามแนวเลียบฝั่ง มองออก