เข้าสู่ระบบอนาคินทร์พูลวิลล่าพึ่งเปิดให้บริการอย่างสมบูรณ์เมื่อตอนต้นปี นักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ ต่างพากันยกเลิกที่พักที่มีการจองล่วงหน้าเกือบครึ่งปีกันเกือบหมด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ถูกจองล่วงหน้าคึ่งปี
“เจ้านายครับ เรื่องคุณพิสุทธิ์เหมือนมีเงื่อนงำ” พิสุทธิ์คือเจ้าของที่ดินที่ติดกับอนาคินทร์ เขาเดือดร้อนเรื่องเงินเลยมีการเอาที่ดินแปลงนั้นมาจำนองกับเขา แต่หลังจากได้เงินกลับไปเขาดันถูกพบเป็นศพ ถึงแม้เวหาจะอยากได้ที่ดินแปลงนั้น แต่ถ้าเจ้าของเขายังไม่พร้อมที่จะขาย ชายหนุ่มก็ไม่คิดที่จะตอแย “เรื่องคุณแคลวิล ตอนนี้ทางดีเอสไอกำลังสืบสวนพยานหลักฐาน แต่ก็ไม่พบข้อน่าสงสัยจากคู่ค้าทางธุรกิจของคุณแคลวิลครับ ทางดีเอสไอให้ข้อมูลว่า คุณแคลวิลไม่ได้มีศัตรูที่ไหนครับ การตายของคุณมิเชล อาจเกิดจากคู่แข่งที่ขัดผลประโยชน์ของอนาคินทร์ครับ” เวหาก็ยังนิ่งเงียบฟังอเล็กซ์รายงานในเรื่องคดีของแคลวิลต่อไป ทั้งที่ก่อนหน้า หลังจากกลับจากกรุงเทพ ชายหนุ่มนั่งพิงพนักโซฟาหลับตานิ่งคล้ายคนนอนหลับ แต่ความเป็นจริงเขากำลังเรียบเรียงปัญหาที่จู่โจมมเข้ามาตอนนี้ ตอนนี้อนาคินทร์กำลังจะถูกโจมตีเพิ่มขึ้น จากข่าวการตายของลูกชายและภรรยาของเจ้าของบ่อน้ำมัน เพียงไม่กี่ชั่วโมง ข่าวเรื่องการตายของภรรยาแคลวิลและลูกชาย ก็ถูกค้นหาเป็นอันดับต้น ๆ ของทุกสื่อทั้งในและต่างประเทศ ผ่านมาเกือบ 2 สัปดาห์ ฟ้าลันดายังคงไม่เลิกเศร้าเสียใจ แต่ทุกการกระทำของฟ้าลันดายังอยู่ในสายตาของเวหาตลอดเวลา วันนี้พ่อบ้านก็ยังโทรรายงานทุกอย่างเช่นเคย “คุณวาคินมานอนที่บ้านทุกวันเลยครับ ส่วนคุณฟ้าโปรดก็มาอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูครับ” นพรัตน์สงสารฟ้าลันดา ที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก ถึงจะดื้อไปบ้างแต่โดยรวมก็เป็นเด็กดี “ อืม” แค่ได้ยินเสียงตอบรับในลำคอของเจ้านายน้อย ที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กอีกคน นพรัตน์ทำได้เพียงถอนหายใจ “เลิกทำหน้าทุกข์ใจเถอะน่า ไม่มีอะไรหรอก ไม่นานคุณชายก็หายโกรธคุณหนูเองแหละ” อุ่นอารีกับนพรัตน์ที่เคยได้รับการช่วยเหลือจากเหินฟ้าในอดีต ถ้าไม่ได้เหินฟ้าช่วยไว้ตอนนั้น ลูกชายเพียงคนเดียวของพวกเขาคงตายไปแล้ว “เฮ้อ... ฉันสงสารคุณหนูเล็กข้าวปลาไม่กิน” นพรัตน์ถอดหายใจออกมาพรืดใหญ่พร้อมตักข้าวเข้าปาก โดยมีอุ่นอารีกำลังล้างจานอยู่ “คุณชายรักคุณหนูน้อยขนาดนั้น คุณชายต้องมีเหตุผลบางอย่างก็เป็นได้” เธอเลี้ยงเวหามากับมือ เรื่องนิสัยใจคอของพี่น้องฝาแฝดคู่นี้อุ่นอารีรู้ดีที่สุด คนพี่นิ่งเงียบไม่ชอบพูดอะไรยาวๆ แต่ช่างสังเกตและเก็บรายละเอียดมาตั้งแต่เด็ก ส่วนคนน้องนั้นต่างกับพี่สุดขั้ว นอกจากหน้าตายังไม่เหมือนกัน นิสัยก็ยังแตกต่างกันลิบลับ “เมื่อไหร่จะเลิกทำหน้าเศร้าสักที” ณิราพูดประโยคนี้กรอกหูฟ้าลันดารอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ “ลันดาเศร้าอะ... เรนนี่” เรนนี่คือแมวเพศเมียของณิรา ที่ติดเธอมากกว่าณิราคนเป็นเจ้าของเสียอีก “พี่เวย์เคยโกรธแกนานไหม.. เอแต่ว่าก็สองอาทิตย์แล้วนะ... เกินคาด หรือว่าจะมีผู้หญิงมาติดพัน” “ถ้าลันดาเปลี่ยนตัวเองเหมือนโปรดบอก คุณเวหาจะ...หึงแล้วรับโทรศัพท์เราจริงๆใช่ไหม” ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู ดวงตายาวเรียวสวยหมดจดทุกอย่างบนใบหน้านั้น มันคงเป็นยีนเด่นของทั้งพ่อและแม่ของฟ้าลันดา แต่ทางทางที่ดูเศร้าหมองของฟ้าลันดา มันกับเหมือนดอกกล้วยไม้ที่เหี่ยวเฉา แต่ก็ยังคงมีเค้าโครงความสวยงามอยู่ ณิราพาฟ้าลันดามาตัดผมและขัดผิวเข้าคลีนิคความงาม เผื่อเพื่อนเธอจะหายเศร้าไปบ้าง “โปรดเสร็จยังอ่ะ ลันดาเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว” “ห้ามบ่นน่า เดินตามมาดีๆยัยลูกแมวน้อย” ช่วงเวลานี้ถือเป็นโอกาสดี ที่ณิราจะจับยัยลูกแมวแปลงโฉมซึ่งเจ้าตัวปฎิเสธมันมาตลอด พร้อมทั้งจองคอร์สและเทรนเนอร์ดูแลตัวเอง หลังจากทำผม ขัดผิวและเข้าสปาเสร็จ ณิรายังพาฟ้าลันดาเข้าออกร้านเครื่องสำอาง และเดินเข้าช็อปของน้ำหอมเคาร์ทเตอร์แบรนด์ ฟ้าลันดาคิดว่าจะจบแค่ตรงนี้แต่เปล่าเลย “เอ้ยยังไม่พออีกหรอ มันเยอะแล้วนะดูสิเนี่ยถือจะไม่ไหวแล้ว” ณิรายังคงลากแขนเธอเข้าร้านเสื้อผ้าไม่หยุดเหมือนอัดอั้นอะไรสักอย่าง พอมาถึงโซนชุดนอนที่บางเบา ฟ้าลันดาแค่เห็นมันแขวนบนหุ่นที่โชว์เธอยังรู้สึกหน้าแดง แต่ทว่าณิรากลับเอาชุดนอนพวกนั้นมาทาบที่ตัวเธอ “หุ่นอย่างแกต้องแบบนี้สิถึงจะสวย ทิ้งๆมันไปชุดนอนลายกาตูนสวนสัตว์พวกนั้น” “ไม่เอาหรอก บางก็บางมันจะเป็นชุดนอนได้ยังไง เหมือนไม่ได้ใส่อะไรเลยต่างหากเล่า” “ มัน... มันจะ... ได้ผลจริงไหมโปรด ลันดาไม่กล้าใส่หรอก” เธอมองชุดนอนที่ณิราหยิบมาทาบที่ตัวเธอ ปกติเธอชอบใส่ชุดนอนเรียบ ๆ ที่เนื้อผ้าเบาสบายตัว แต่เพียงแค่เธอยื่นมือไปจับมัน เธอกลับถูกเจ้าแม่ด้านแฟชั่นตีมือเข้าอย่างแรงฟ้าลันดารีบหดมือแทบไม่ทัน ชุดชั้นในที่ดันส่วนที่มันอวบอิ่มให้มันดูอวบอัดมากกว่าเดิม ถูกจับมาใส่มือเธอ“รอก่อน อาบน้ำ 30 นาที” ชายหนุ่มตะโกนออกไปบอกด้วยความหัวเสียที่ทำอะไรไม่ได้ อยากไปลากยัยเด็กตัวแสบที่กล้าหลอกฟันเขา เพื่อหาประสบการณ์แล้วหนีไปตอนนี้เต็มทนอย่าให้เจอหนะ จะจับมามัดกับเตียงแล้วจะนอนเอาทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว“ไม่เกิน 15 นาทีครับคุณวาคิน เพราะตอนนี้ก็สายมากแล้ว จะเริ่มประชุม 09.30 นาที ต้องไปถึงห้องประชุมก่อน 30 นาทีเพื่อตัวอย่างที่ดีครับ” อเล็กซ์ร่ายยาวถึงเหตุและผลที่จะเกิดขึ้น“เออ!!... ไม่ต้องอาบแม่งแล้วน้ำ ไปทั้งชุดนี้เลยไหม” วาคินเดินไปเปิดประตูให้อเล็กซ์เข้ามา“ไม่ได้ครับ คุณวาคินต้องอาบน้ำ ทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ แถมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงยังแรงขนาดนี้อีก จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้ยังไงครับ” ด้วยความอยู่กับความเนี้ยบของเวหามาจนเคยชิน พอเจอความไม่สุภาพเรียบร้อยของแฝดน้องเข้า ทำให้อเล็กซ์ต้องถอนหายใจออกมา“15 นาทีก็ 15 นาทีสิวะ นึกว่ามีพี่ชายแม่ง 2 คน” วาคินยื่นหน้าไปใกล้อเล็กซ์แล้วยกมือขึ้นตบไหล่คนของพี่ชายอย่างแรง“เมื่อคืนคงจะหนักใช่ไหมครับ รอยเล็บอยู่บนหน้าขนาดนั้น คุณวาคินควรจะรู้นะครับว่าภาพลักษณ์มันสำคัญขนาดไหน ที่ผมพูดเพราะว่าตอนนี้อนาคินทร์กำลังถูจ้องมองอยู่” อเ
ชายหนุ่มจับร่างเล็กที่หลับสนิทไปแล้วให้นอนท่าที่สบาย ใบหน้าเล็กแดงเถือกเหมือนลูกมะเขือเทศสุก ปากเล็กอวบอิ่มสีชมพู คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเหมือนกำลังฝันร้าย สักพักร่างเล็กก็พลิกตัวไปอีกฝั่งของเตียง พร้อมครางในลำคอเบาออกมาเสียงเบาๆ“อย่าถีบผ้าห่มออก” เวหาเอ่ยเสียงดุคนเมาเบาพอเห็นร่างเย้ายวนพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ กระตุ้นอารมณ์ก็ทำให้ความสามารถในการควบคุมตัวเองที่มีน้อยอยู่แล้วหมดสิ้นลง“อืม.. อืม” เสียงเล็กครางเสียงเบาหวิวฟ้าลันดายังคงดิ้นและพลิกตัวไปมาไม่หยุด จนเวหาต้องโน้มตัวลงนอนด้านข้าง กระดุมที่หลุดออกมา 4 เม็ดบน ทำให้แผงอกหนาแน่นที่มีขนอ่อนโผล่พ้นออกมามือหนาลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบประโลม ก่อนที่จะตบเบาๆที่บั้นท้ายกลมกลึงให้ร่างเล็กหยุดดิ้นไม่นานมาริรินก็ขึ้นมาพร้อมสิ่งที่เจ้านายต้องการ ทว่าสิ่งที่ เพิ่มเข้ามาเป็นชุดกระโปรงสั้นสีครีม เวหามองถุงแล้วขมวดคิ้วเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ต้องการ“ชุดของน้องสาวรินเองค่ะ แกยังไม่ได้ใส่เผื่อน้องลันดาจะใส่พรุ่งนี้เช้า อีกอย่างชุดนั้นมันสั้นไปด้วยค่ะ” มาริรินรู้ว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนไม่เรื่องมากแต่การทำงานเกินคำสั่งเป็นสิ่งที่คนตรงหน้านั่นไม่
“ คิดไปเอง” เวหาพึมพำเสียงเบาเหมือนอยากจะบอกคนเมาที่หลับอยู่ กลายเป็นว่าคืนนั้นเวหานอนกอดร่างเล็กบนเตียงทั้งคืนความนุ่มนิ่มกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากคนในอ้อมกอดทำให้เวหาอยากทำกว่าแค่กอด เขาไม่ได้มีความอดทนสูงนี่เป็นอีกเหตุผลที่เวหาย้ายตัวเองไปทำงานที่ไกล ๆ ไม่ค่อยกลับบ้านเพราะกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้กลางดึกเวหาที่พยายามข่มตาหลับอย่างยากลำบาก แต่ยัยตัวแสบกับปีนขึ้นมานอนบนตัวเขา ใบหน้าที่ซบลงที่อก อกอวบนุ่มนิ่มที่ขนาดพอดีมือบดเบียดเข้ามาที่อกเขา ทำเอาคนตัวโตหายใจอย่างอยากลำบากขาเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นมาพาดที่เอวสอบ พาดเฉย ๆ ก็ยากลำบากพอแล้ว แต่เธอกลับขยับเหมือนหามุมที่ตัวเองสบายตัว มือเรียวยังล้วงเข้าไปในตัวเสื้อเขา เพื่อจะกอดรัดหมอนข้างที่แสนอบอุ่นนี้ส่วนที่มันไม่ยอมหลับใหลกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทั้งที่เขาพยายามข่มอารมณ์แล้ว ตอนนี้ที่มันตื่นเพราะการลูบคลำของมือเล็กและขาเรียวขยับเสียดสีไม่หยุดเวหาดึงมือเล็กที่สอดเข้าไปในเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดรู้ออก เพราะกลัวตัวเองสติหลุด แค่อยากนอนกอดถ้าเขารู้ว่าเรื่องมันจะออกมาแบบนี้ เขาจะไม่พาตัวเองมารนหาที่แน่นอน“ อื้อ… อื้อ... ไม่เอา” ฟ้าลันดา
ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไปมาบนเตียงเป็นการอุ่นเครื่อง ถึงจะมีบางจังหวะที่วาคินรู้สึกแปลกในท่าทางของหญิงสาว ถึงเธอจะจูบเก่งในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังมีความไร้เดียงสาซ่อนอยู่ในนั้น เหมือนเธอยังไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยณิราทรมานและอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้ที่คนตรงทำให้ เขารู้ดี แต่มันยังไม่มากพอ ขาทั้งสองข้างจึงยกขึ้นและอ้าออกกว้าง เพื่อที่จะสัมผัสตัวตนของคนที่อยู่บนร่างเธอให้ได้มากที่สุด มือเล็กแกะกระดุมเสื้อคนตรงด้วยมืออันสั่นเทา แต่มันก็ยังไม่ทันใจเธอ ร่างบางจึงกระชากมันออกด้วยความหัวร้อนไม่ว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออะไร แต่ตอนนี้ร่างกายของวาคินตื่นตัวเต็มที่ เหมือนถูกวางยาไปกับคนใต้ร่างด้วยอาการเงอะงะที่แสดงออกแต่ก็ยังมีความต้องการ เรียกเลือดในกายเขาได้อย่างดี ขาเรียวยาว ผิวขาวเนียน ผมซอยสั้นระต้นคอ ใบแดงปลั่ง ดวงตาคลอด้วยน้ำตาจากฤทธิ์ของตัวยาวาคินรู้ถึงขนาดว่าณิราโดนยาตัวไหน เป็นยาที่แรงเอาเรื่อง รอให้จบเรื่องนี้ก่อนรับรองว่าเขาจะไปจัดการเพื่อนคนนั้นของเธอแน่ มือเล็กปล้ำถอดกางเกงของเขาอย่างอารมณ์เสีย จนวาคินต้องช่วยเธอปลดเข็มขัดหนังสีดำ ก่อนกางเกงสีดำตัวโปรดจะหลุดจากเอวสอบไป“ให
เวหาต้องใช้ปลายนิ้วช่วยนวดระหว่างคิ้วให้เธอพลางจ้องใบหน้าสวยที่หลับสนิทอย่างคิดถึง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องนอนของหญิงสาว แต่เรียวแขนขาวทั้งสองข้างกลับยกขึ้นมากอดแขนเขาไว้พร้อมเอ่ยขอร้อง“อย่าไปนะ... อย่า... อยู่กับลันดา... หนูจะไม่ดื้อ อื้อ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นยังดังเป็นระยะขายาวถึงกับก้าวไม่ออก เขาสัมผัสถึงความรู้สึกของหัวใจดวงน้อย คงจะบอบช้ำแสนสาหัส ทั้งที่ยังไม่หันหน้ากลับไปมอง เวหาจึงต้องนั่งลงตามเดิมเพราะมือเล็กกำชายเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย“ไม่ได้ไปไหน” เจ้าของห้องกล่าวเสียงเบาตอบคนเมาเหมือนเธอยังมีสติอยู่ ทั้งที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเธอจะจำอะไรได้หรือไม่ก็ตามที“ลันดาคิดถึงคุณเวหานะ... อย่าทิ้งหนูไป”คำว่าอย่าทิ้งหนูไป พร้อมคำบอกรักและคิดถึงที่เขาได้ยินครั้งสุดท้ายตอนเธอประมาณ 7-8 ขวบหลังจากนั้นร่างเล็กก็ไม่พูดมันอีกเลย ยิ่งคำบอกรักชายหนุ่มยิ่งไม่ต้องหวัง สันกรามขบแน่นนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันกลับไปจ้องใบหน้าหวานอีกครั้ง คำว่าอย่าทิ้งหนูไปมันดังก้องในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเ
ณ เพนท์เฮาส์ใจกลางเมืองหลวงริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เจ้าของโครงการเลือกที่จะเก็บไว้เองทั้งชั้น โดยมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบ 360 องศา วิวที่สวยงามและสงบจนน่าใจหายที่อยู่บนชั้นสูงสุด ดีไซน์ที่เจ้าตัวเป็นคนออกแบบเองด้วยความชอบส่วนตัวเนื่องด้วยอยู่ชั้นบนสุดวิวที่มองเห็นผ่านกระจกจึงคุ้มค่ากับราคาที่เขาจ่าย ท้องฟ้าสีเข้มยามกลางคืนสามารถเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน ด้านล่างก็ระยิบระยับไปด้วยแสงไฟหลากสีสันเพนท์เฮาส์ถูกออกแบบให้เหมือนบ้านที่มี 2 ชั้น โดยชั้นบนมี 2 ห้องนอน 1 ห้องทำงาน ชั้นล่างมีอีก 1 ห้องอเนกประสงค์ ส่วนห้องมุมสุดด้านนอกติดกับลิฟต์เขายกให้เป็นห้องพักของอเล็กซ์ในตอนนี้ภายในถูกดีไซน์เป็นโทนสีเข้มตามความชอบของเขาเอง ห้องนอนที่เป็นห้องสำหรับพักผ่อน ในความรู้สึกเขายิ่งออกโทนเข้มยิ่งทำให้ร่างกายสามารถผ่อนคลายได้เต็มที่ ส่วนอีกห้องเป็นห้องทำงานที่วันไหนไม่สามารถปลีกตัวกลับบ้านได้ เวหาก็จะมาพักที่นี่ส่วนห้องสุดท้าย ตอนนี้เจ้าของกำลังหลับสนิทเพราะความเมาอยู่ในอ้อมแขนเขา ด้วยความที่ตัวเขาเองไม่มีความละเอียดอ่อนเลยไม่กล้าออกแบบตกแต่งให้ จึงให้สถาปนิกที่ออกแบบอนาคินทร์พูลวิลล่ามาดูแทนโดย







![DarkZ [I] MYZTERY HORO](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)