ธารน้ำห้ามรักเขา

_________

"อย่าทำเหมือนไม่รู้จักได้ไหม"

หมอกคว้าเข้าที่มือของธารน้ำพร้อมเอ่ยเสียงดุ เขาเบื่อเต็มทีที่ต้องทนกับการปั้นหน้าทำเป็นไม่รู้จักกัน ทั้งๆ ที่ทั้งคู่มีความสัมพันธ์กัน

"ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร"เธอยังตอบเสียงนิ่งและปั้นหน้ายิ้ม มือก็พยายามแกะพันธนาการของชายหนุ่มตรงหน้าออก ขืนใครมาเห็นภาพทั้งคู่ตอนนี้คงเข้าใจผิด

"ธารน้ำ!! ได้เลย!"

เขาโมโหจนอดทนต่อไปไม่ไหว มือหนาคว้าเข้าที่ต้นคอของคนตัวเล็กก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาเธออย่างรวดเร็วเพื่อครอบคลุมริมฝีปากอิ่มให้ตกอยู่ในอำนาจ หญิงสาวพยายามดิ้นและผลักไสด้วยความตื่นกลัวแต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งกอดรัดเธอมากขึ้น!

__________

ปล.สถานที่มหาวิทยาลัยไม่มีอยู่จริงในเชียงใหม่ และตัวละครทุกตัวเป็นเพียงจินตนาการของนักเขียน อาจมีความรุนแรงทางคำพูดและการกระทำ

หมอก : ภายนอกดูเป็นคนใจเย็นและเงียบขรึม อันที่จริงใจร้อนขี้หวงและรุนแรงอารมณ์ร้อน ไม่ชอบถูกขัดคำสั่งและไม่ชอบให้เธอเมิน

ธารน้ำ : ชอบความสงบใจเย็น ภายนอกเข้มแข็งแต่ภายในชอบร้องไห้คนเดียว ปากแข็งก็ต้องอ่อนเพราะเขา

ฝากติดตามเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ

:ที่เรียนใหม่

ย้าย!!

เสียงของพี่สาวยังคงดังก้องในหัวของ'ธารน้ำ' เธอถูกสั่งให้ย้ายมหาวิทยาลัยหลังจากเรื่องที่เธอถูกกลั่นแกล้งจากเพื่อนผู้ชายในเอกไปเข้าหูพี่เข้า

'ธารใส'พี่สาวที่มีความมั่นใจในการใช้ชีวิตเต็มเปี่ยมและเธอไม่เคยเกรงกลัวอิทธิพลของใครหน้าไหน ใจร้อนเป็นที่หนึ่งแต่มีเหตุผลเสมอ เธอจึงไม่ยอมให้น้องสาวเพียงคนเดียวต้องทุกข์ใจอีกต่อไป

เหล่าอาจารย์ก็ดันเข้าข้างคนผิดเพียงเพราะพ่อของพวกเขาเป็นนายทุนใหญ่ของมหาลัย

นั้นทำให้ธารใสไม่พอใจมากจนทำเรื่องย้ายมหาวิทยาลัยให้น้องสาวทันทีโดยไม่ถามความสมัครใจด้วยซ้ำ

"แกไม่น่าเก็บเป็นความลับเลยธารน้ำ แกเลิกทำตัวแบบนี้ได้ไหมเลิกแบกรับไว้คนเดียวสักที"

ธารใสบ่นน้องในขณะที่กำลังขับรถมุ่งหน้าไปส่งน้องสาวเพียงคนเดียวที่มหาวิทยาลัยแห่งใหม่ ในใจเธอร้อนรุ่มไปด้วยความโกรธ เมื่อนึกถึงเรื่องที่น้องสาวต้องพบเจอ

...ทั้งๆ ที่มีเธออยู่ทั้งคนยัยเด็กนี่กับเอาแต่ปิดปากเรื่องถูกแกล้ง

ด้วยความที่ธารน้ำมีนิสัยตรงข้ามกับธารใสไปเสียทุกอย่างทำให้บางครั้งพี่สาวก็อดตำหนิไม่ได้ ธารน้ำทั้งหวาดกลัวไม่กล้าเชื่อใจและไม่เคยคิดที่จะเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือใคร

"แค่ปีเดียวก็จะจบแล้วก็คิดว่าแค่อดทนให้มันผ่านไป...นี่มันก็เริ่มเทอมแล้ว-"

"ธารน้ำ..."จู่ๆ น้ำเสียงของธารใสก็นิ่งผิดปกติจนทำให้ธารน้ำรู้สึกเกร็ง "เรามีกันอยู่แค่สองคนและฉันสัญญากับแม่ไว้ว่าฉันจะดูแลแกให้ดีไง ถ้าแม่กับพ่อเป็นห่วงขึ้นมาจะบาปนะ"

"เอาอีกละ เลิกพูดเหมือนแม่กับพ่อตายได้ไหมเขาแค่อยู่ต่างประเทศปะ"

ธารใสที่กำลังแกล้งจริงจังถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อน้องสาวโวยวายใส่เธอ ธารใสคิดไม่ตกเรื่องน้องสาวที่มีนิสัยชอบเก็บความทุกข์จนเกิดเรื่องขึ้น แต่ก็ไม่อยากให้น้องคิดมากเช่นกัน

นี่ถ้าวันนั้นเธอไม่ดันไปเห็นตอนที่ธารน้ำถูกรังแก ก็คงไม่มีวันรู้เรื่องพวกนี้จากปากคนเป็นน้องแน่นอน

โชคยังดีที่มหาวิทยาลัยของเพื่อนยังสามารถโอนหน่วยกิตมาได้ไม่อย่างนั้นน้องของเธอคงเสียเวลาหลายปีแน่ ถึงแม้จะอยู่ไกลคนละฝั่งของประเทศก็เถอะ

"เออ เอาน่าฉันก็แค่อยากให้แกบอกฉันบ้างนี่ถ้าขืนทนอยู่ต่อ ไม่ใช้แค่พวกนั้นจะแกล้งเอาน้ำราดตัวเธอนะ ดีไม่ดีอาจจะหลอกเธอไปข่มขืนก็ได้ มีปัญหาก็แค่พูด...ฉันก็ช่วยได้อยู่แล้วอย่าลืมว่าฉันเป็นประธานบริษัทโมเดลลิงเชียวนะชื่อเสียงของฉันโด่งดัง"

"เบื่อ..."ธารน้ำพูดเสียงเรียบขัดความขี้อวดของพี่สาว

"เบื่ออะไรของแก"

"เบื่อคนขี้โม้ โม้เรื่องเดิมทุกวันจนจำได้ทุกประโยคละ จอดตรงนี้แหละตอนเย็นเดียวกลับเอง"

"ขัดตลอด ตลอดเวลา"

ธารใสพูดพร้อมกลอกตามองบนเหมือนเคย ก่อนจะยอมจอดรถให้คนเป็นน้องลงไป และเมื่อธารน้ำลงรถไปก็ไม่วายปิดประตูรถคันหรูของพี่สาวเสียงดังจนเจ้าของรถถึงกลับถลึงตาใส่น้อง

แทนที่เธอจะขอโทษกับทำเล่นหน้าเล่นตาใส่คนพี่แล้วรีบวิ่งหนีเข้ามหาลัยไป

"ยัยเด็กนี่..."

สายตาห่วงใยมองตามแผ่นหลังเล็กของธารน้ำ ก่อนที่รอยยิ้มเอ็นดูจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย

เธอเข้าใจดีว่าน้องสาวไม่ได้ยอมเพราะสู้ไม่ได้ แต่เธอยอมเพราะคิดแค่มันจะผ่านไปเท่านั้น

ธารน้ำน่ะเป็นคนเรียบง่ายและไม่ชอบมีเรื่องแต่ถึงอย่างนั้นกลับกลายเป็นเป้าของคนไม่ดีทุกที

:ห้องเรียนภาควิชาออกแบบเซรามิก

ธารน้ำนั่งลงรอเข้าคลาสเรียนเป็นคนแรกเธอได้แต่เหม่อมองไปนอกหน้าต่างหวนคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านไป

ในใจก็คิดไปว่าอุตส่าห์ได้เป็นเรียนสิ่งที่ชอบไกลถึงภาคเหนือแต่สุดท้ายกลับต้องมาอยู่ใต้อำนาจพี่สาวอีกจนได้

ใช่ว่าเธอจะไม่ชอบที่พี่สาวตัวเองดูแลเธอดีถึงขนาดนี้ แต่เพียงแค่บางครั้งการที่ธารใสให้ความสนใจเธอเกินเหตุมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเด็กทั้งที่เธอโตขนาดนี้แล้ว

นี่กว่าธารใสจะตกลงให้เธออยู่หอเพียงคนเดียวได้ก็ยากพอควร ตอนแรกธารใสยืนยันว่าเธอจะยอมบินไปกลับกรุงเทพ เชียงใหม่ทุกอาทิตย์เพื่ออยู่กับน้องสาวแต่ใครจะไปยอมได้ละในเมื่อพี่สาวเธอก็ทำงานหนักมาขนาดนั้น

"ใครวะ? ..."

เสียงฝีเท้าสองสามคู่เดินเข้ามาในห้องเรียกความสนใจจากธารน้ำให้หันไปมอง ภาพตรงหน้าคือชายหน้าตาดีใบหน้าคมและมีรอยบากที่คิ้วจากการถูกกันด้วยของคม

คนหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าสงสัย เขาแต่งตัวไม่ค่อยสุภาพนักบ่งบอกว่าเป็นคนไม่ชอบกฎระเบียบ

ส่วนอีกคนเป็นชายหน้าตี๋ผิวขาวละเอียดราวกับลูกคนรวยทรงผมเป็นรองทรง ดูแล้วคงเป็นคนมีระเบียบน่าดู ดูจากการแต่งตัวที่เรียบร้อยนั้น

และอีกคน…ชายคิ้วเข้มผิวกึ่งขาวเหลืองใบหน้าโครงสร้างคมราวกับนายแบบ แถมรูปร่างยังสูงโปร่ง ธารน้ำอดคิดไม่ได้ว่าถ้าธารใสเจอคนคนนี้เข้าคงทาบทามเขาไปอยู่ในสังกัดเป็นแน่

เขากำลังยืนล้วงกระเป๋ามองธารน้ำนิ่งใบหน้าของเขาดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก แต่ต้องยอมรับว่าใบหน้าของเขาเท่อย่างร้ายกาจ

สัดส่วนสมบูรณ์ไม่แพ้พวกนายแบบตัวท็อปของบริษัทพี่สาวเธอเลยจริงๆ

"เฮ้ เธอมาได้ไง? มาดักรอสารภาพรักไอในเหรอ?"

ชายคนแรกเอ่ยทักธารน้ำอย่างหาเรื่อง เธอรีบส่ายหน้ารัวเมื่อถูกกล่าวหา และคนที่ชื่อหมอกคงจะเป็นผู้ชายที่ยืนหน้าบึ้งคนนั้น

เพราะเขาคิดว่าเธอมาสารภาพรักนี่เองถึงได้มีท่าทางรำคาญแบบนั้น

"ฉันเพิ่งย้ายมา"ธารน้ำบอกเสียงอ่อน

"อะไรวะส้มไม่เห็นบอกในกลุ่มเลยว่าจะมีเด็กใหม่ โกหกเปล่าเนี่ยไม่มีใครย้ายที่เรียนกันปีสุดท้ายหรอกนะ"

คนจอมกวนพูดพร้อมกับมองสำรวจธารน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เชื่อใจ

"ก็กูจะบอกในห้องวันนี้ไง มึงทำเหมือนรีบ"

ระหว่างที่ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของทั้งสี่คน

ภาพที่ธารน้ำเห็นคือผู้หญิงใบหน้าสวยเจาะหูถึงข้างละสามรูกำลังยืนเขี้ยวหมากฝรั่งอยู่หน้าห้อง

เธอเดินเข้ามาใกล้ธารน้ำก่อนจะตบเข้าที่บ่าของธารน้ำเบาๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร

"ธารน้ำใช่ไหม เราส้มนะหัวหน้าห้อง ไอ้ปากหมานี่ทาม ไอ้หน้าตี๋นั้นเติ้ล ไอ้คนทำท่าเหม็นโลกนั้นหมอก ส่วนอีกคนที่ยังไม่มาชื่อหมวยยัยนั้นคงเมาค้างเลยสาย"

"สะ สวัสดี"

ธารน้ำเอ่ยตอบยิ้มทักทายทุกคน และดูเหมือนว่าทุกคนจะแค่พยักหน้ารับเพียงเท่านั้นทำให้ธารน้ำไม่กล้าจะพูดอะไรมากนัก

"เพื่อนใหม่นี่เอง ขอโทษนะที่ทามมันพูดไม่ดี"

หมอกเดินเข้ามานั่งลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบายข้างๆ ธารน้ำอย่างโล่งใจนั้นทำให้ธารน้ำรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง แต่อันที่จริงเขาควรห้ามเพื่อนตัวเองตั้งแต่แรกสิ

"ขอโทษด้วยเมื่อกี้ฉันตึงใส่เธอสะเยอะเลย ปกป้องเพื่อนน่ะ"

ทามพูดอย่างจริงใจก่อนจะก้มหัวให้เธอเป็นเชิงขอโทษท่าทีเขาดูทะเล้นไม่น้อย

"ไม่เป็นไรหรอก ฝากตัวตัวนะพอดีมีเหตุต้องย้ายมา"

"ยินดี"ส้มเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"ว่าแต่ที่ส้มแนะนำชื่อมาคือครบคนแล้วงั้นเหรอ"ธารน้ำถามเพราะไม่เห็นส้มพูดถึงคนอื่น

"ใช่ มีแค่นี้แหละก่อนหน้านี้ก็มีเยอะไปๆ มาๆ พอใกล้จบก็เหลือแค่นี้"เติ้ลเอ่ยตอบแทน

ธารน้ำจึงนึกไปถึงที่เรียนเดิมของเธอที่ก็ไม่ต่างกัน เนื่องด้วยสายนี่เป็นสายเรียนที่ต้องใช้ความสร้างสรรค์ส่วนบุคคลไม่เหมือนเอกอื่นๆ

เพื่อนบางคนก็เลือกที่จะย้ายสายเรียนเพราะรู้สึกว่าเอกนี้ไม่เหมาะกับเขา มันก็คงเป็นเหตุผลเดียวกัน

"โอยยย สายแล้ว"

หญิงสาวเซ็กซี่วิ่งเข้าห้องมาด้วยท่าทางรีบร้อนจนผมยุ่ง เติ้ลถึงกับต้องกุมหัวแล้วเดินไปช่วยผู้หญิงคนนั้นจัดทรงผมอย่างกับเคยชิน

"หมวยมันเป็นแฟนของเติ้ลน่ะ"

ส้มบอกทำให้ธารน้ำถึงบางอ่อ แต่มันก็ยังมีเรื่องที่ธารน้ำสงสัยอยู่ก็คือทำไมทามถึงคิดว่าเธอจะมาสารภาพรักกับหมอกหรือมันเกิดเรื่องแบบนั้นบ่อยกันนะ

"เอ่อ...หมอก"

ธารน้ำเอ่ยทักขึ้นก่อนทำให้หมอกที่กำลังนั่งวาดรูปเงยหน้ามามองธารน้ำ เพียงเท่านั้นธารน้ำก็ถึงกับต้องนิ่งไปเมื่อถูกสายตาคมกริบนั้นจ้องมา

ผมสีดำสนิทและโครงหน้าที่มีเสน่ห์ทั้งหล่อและเท่จนตอนนี้เธอไม่เกิดคำถามใดๆ แล้ว

"เรียกเพื่อ...ถ้าเรียกแล้วจะไม่พูดน่ะ"

"ขอโทษ"

"ขอโทษ? อะไรวะ?"

หมอกงงกับท่าทางรู้สึกผิดของธารน้ำเมื่อครู่เขาไม่ได้ดุเธอเสียหน่อย หรือว่าหน้าเขาดูดุงั้นเหรอทำเอาหญิงสาวตรงหน้าถึงกับเงียบไปเลย

หลังจากนั้นไม่นานอาจารย์ได้เข้ามาสั่งงานและตรวจงานของเพื่อนคนอื่นๆ ที่ทำค้างไว้

ด้วยความที่มหาวิทยาลัยเปิดมาได้หลายอาทิตย์ทำให้ธารน้ำจะต้องเก็บคะแนนตามเพื่อนให้ทัน

และในส่วนที่ไม่สามารถโอนหน่วยกิตได้เธอก็ยังคงต้องลงวิชาเรียนเท่ากับว่าธารน้ำจะต้องเรียนมากกว่าคนอื่น

อาจารย์ขอให้ทุกคนช่วยเธอซึ่งดูไปแล้วทุกคนก็ให้การต้อนรับเธอดีไม่น้อยมันทำให้ธารน้ำรู้สึกใจชื้นขึ้นมาเป็นกอง

แต่ระหว่างนั้นธารน้ำกลับรู้สึกได้ว่าเธอถูกหมอกที่นั่งข้างๆ มองจ้องอยู่ตลอดจนทำอะไรไม่ถูก

สายตาเขามันนิ่งจนขนลุกแถมเขายังมองเธออย่างไม่เกรงใจเสียด้วย! ในใจหญิงสาวอยากจะหันไปจ้องตอบแต่พอเห็นใบหน้านั้นก็ต้องหลบอย่างเลี่ยงไม่ได้