6.1 : ฟานไป๋ตี้เซียน

เจียงซิงเยี่ยนยกอ่างไม้ที่ใส่น้ำเอาไว้มาภายในเรือนนอนของอู๋เซียนลี่ที่ตอนนี้นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง มือใหญ่บิดผ้าชุบน้ำให้หมาด ๆ ก่อนจะเช็ดลงบนใบหน้าและลำคอขาวเพื่อทำความสะอาดคราบเหงื่อ ใจอยากจะพาไปอาบน้ำชำระกายเสียเลยแต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะมันจะไม่งามเกินไป ตอนนั้นเองก็มีสารเวทปรากฏขึ้นกลางห้องเขาจึงละมือจากอู๋เซียนลี่เพื่อไปดูสารเวทนั้นแทนเมื่อเปิดออกก็ปรากฏข้อความจากอู๋เจีย

‘ท่านพี่ใหญ่ท่านเป็นเช่นไรบ้าง ตอนนี้ข้าถึงคุนหลุนซานแล้ว ท่านพ่อกำลังนำเลือดพิษของท่านไปหลอมโอสถทิพย์ คงใช้เวลาในการหลอมสักสามราตรีแล้วข้าจะรีบเร่งเดินทางกลับไป๋เซี่ยซาน’

เขาถือวิสาสะตอบสารนั้นแทนเจ้าตัวที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่เพราะถ้าไม่ตอบอู๋เจียจะต้องเป็นห่วงจนกระวนกระวายใจแน่นอน พี่น้องสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นต่อกันอย่างยิ่ง รักใคร่ปรองดองกันเสียจนเขายังอิจฉา ไม่ได้อิจฉาที่สองคนรักกันแต่ดันอิจฉาอู๋เจียที่ได้รับความรักอันล้นเปี่ยมจากอู๋เซียนลี่ ตั้งแต่เล็กจนโตนางเลือกจะมอบความรักทั้งหมดให้อู๋เจียแต่เพียงผู้เดียว ทั้งที่เขาก็อยากได้เช่นกันแต่ไม่เคยได้แล้วเช่นนี้จะไม่ให้อิจฉาพี่รองได้อย่างไร

แต่ตอนนี้เขาเติบโตแล้วไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วและจะแย่งเอาความรักของพี่ใหญ่มาเป็นของตัวเองให้หมด ชายหนุ่มหันตัวกลับมานั่งที่เตียงก่อนจะยกมือขึ้นลูบไปตามดวงหน้างดงามที่หลับพริ้มไม่ได้สติด้วยรอยยิ้มและแววตาทอประกายลึกซึ้ง “นับจากนี้ทุก ๆ อย่างของท่านพี่จะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว จะไม่มีใครได้มันนอกจากข้า”

“ขออนุญาตเจ้าค่ะคุณชายสาม” เสียงหนึ่งดังขึ้นหน้าห้องจนเจียงซิงเยี่ยนหยุดมือลงก่อนจะหันไปมองก็เห็นเงาของข้ารับใช้ยืนอยู่

“มีเรื่องอันใด?”

“ฟานไป๋ตี้เซียนมาขอพบท่านหญิงเจ้าค่ะ”

“ให้เขาไปรอที่เรือนรับรองก่อน”

“เจ้าค่ะ”

เจียงซิงเยี่ยนเดินมายังเรือนรับรองด้วยท่าทางสงบนิ่ง ในยามนี้อู๋เซียนลี่ไม่ได้สติ อู๋เจียไม่อยู่ ผู้ที่ต้องดูแลที่นี่จึงกลายเป็นเขาหน้าที่การรับแขกก็เช่นกันถึงแขกคนนี้เขาจะไม่อยากต้อนรับนักก็ตาม ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องที่หอมไปด้วยกลิ่นกำยานจากไม้จันทน์

"เจียงซิงเยี่ยนขอคารวะฟานไป๋ตี้เซียนขอรับ"

เขาโค้งหัวคำนับ 'ฟานไป๋' ตี้เซียนประจำทิศบูรพาอย่างนอบน้อม อีกฝ่ายเป็นสหายคนสนิทของอู๋เซียนลี่ บรรลุขั้นตี้เซียนเช่นเดียวกันกับนาง ว่ากันตามจริงคือเป็นสหายกันมาตั้งแต่เยาว์วัยฝึกฝนบำเพ็ญเพียรมาด้วยกันจนบรรลุขั้นพร้อม ๆ กันจึงมีความสนิทสนมกันมากกว่าผู้ใด

"ทำไมถึงเป็นเจ้า?" ฟานไป๋เงยหน้ามองชายหนุ่มที่มีอายุอ่อนกว่าตรงหน้าแต่ก็ต้องประหลาดใจที่เห็นอีกฝ่ายมองเห็นแล้ว "เสี่ยวลี่คืนดวงตาให้เจ้าแล้วหรือ?"

"ขอรับ ท่านหญิงทำการรักษาดวงตาให้ข้าจนตนเองบาดเจ็บยามนี้ยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนจึงออกมาพบท่านเซียนไม่ได้ขอรับ"

"น่าแปลกที่นางยอมรักษาดวงตาเจ้าจนตนเองบาดเจ็บ"

ฟานไป๋ที่รู้จักมักคุ้นกับอู๋เซียนลี่มาตั้งแต่เยาว์วัยเกิดความประหลาดใจไม่น้อยที่ได้ยินว่าสหายหญิงของเขาใช้พลังรักษาดวงตาให้เด็กกำพร้าผู้นี้จนตนเองบาดเจ็บ ถ้าบอกว่าใช้พลังทุบตีทำร้ายร่างกายจนตนเองพลาดได้รับบาดเจ็บยังจะน่าเชื่อมากกว่านี้เสียอีก ก็อู๋เซียนลี่ชิงชังเจ้าเด็กข้างถนนผู้นี้จะตายไป

"ตามที่ท่านเซียนเห็นขอรับ ข้าหาได้โป้ปดท่านก็เห็นแล้วว่าข้ามองเห็นและผู้ที่รักษาได้ก็มีเพียงท่านหญิงเท่านั้น"

"ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปเยี่ยมนางเสียหน่อย"

"ข้าคงจะให้ท่านเซียนทำเช่นนั้นไม่ได้ขอรับ"

"เจ้ากล้าขวางข้าหรือ?" ฟานไป๋มองดูเจียงซิงเยี่ยนที่ยืนขวางทางเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม

"หามิได้ ข้าผู้น้อยมิกล้าขวางทางท่านเซียนหรอกเพียงแต่ชายหญิงมิควรอยู่ด้วยกันลำพัง อีกอย่างเรือนนอนของสตรี บุรุษที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องหรือสามีมิควรเข้าขอรับ"

ฟานไป๋ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดฟันดังกรอดที่ต้องมายอมคนต่ำต้อยเช่นนี้ เขาหันไปคว้าถ้วยน้ำชาที่ยังไม่ทันได้ดื่มก่อนจะสาดเข้าใส่เจียงซิงเยี่ยนที่ไม่ได้หลบไปไหนและไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคืองใด ๆ ออกมา ร่างสูงในอาภรณ์หรูหราของตี้เซียนแห่งแดนบูรพาเดินมาหยุดตรงข้างเซียนผู้น้อย

"แค่เพียงเสี่ยวลี่ใจดีกับเจ้าแค่ครั้งเดียว อย่าหลงระเริงว่านางจะเอ็นดูเจ้าเพราะนางคงทำเพียงเพราะสงสารคนเช่นเจ้าเท่านั้น ยังไงเสียในสายตานางเจ้าก็ยังเป็นเพียงคนต่ำต้อย เด็กกำพร้าข้างถนน เมื่อเทียบกับข้าที่เป็นถึงตี้เซียนผู้ดูแลแดนบูรพาก็หาสิ่งใดมาเทียบไม่ติด ถ้าเจ้ากำลังเพ้อฝันอะไรอยู่ก็หยุดเสีย"

ว่าจบฟานไป๋ก็เดินจากออกไปในขณะที่เจียงซิงเยี่ยนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาหันตัวกลับไปมองตี้เซียนผู้ยิ่งใหญ่ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เพ้อฝันหรือ? ใครกันแน่ที่เพ้อฝัน ตอนนี้อู๋เซียนลี่อยู่กับเขาต่างหากและนางก็ความจำเสื่อม สุดท้ายแล้วก็จะมีแค่เขาที่อยู่ในความทรงจำของนางส่วนบุรุษผู้อื่นเขาจะทำให้นางลืมให้หมดสิ้น