6 : ฟานไป๋ตี้เซียน

Chapter 6

'ฟานไป๋ตี้เซียน'

เจียงซิงเยี่ยนเดินเข้ามาภายในเรือนนอนของอู๋เซียนลี่พร้อมถ้วยยาก่อนจะตรงไปยังเตียงที่นางยังคงนอนอยู่ "ท่านหญิงได้เวลาดื่มยาแล้วขอรับ"

อู๋เซียนลี่ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะค่อย ๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีเขาช่วยประคองนางไม่ห่าง มือขาวเล็กรับเอาถ้วยยามาดื่มอย่างว่าง่ายแต่มันก็ขมปี๋จนต้องชักสีหน้าเหยเกรีบชี้นิ้วไปทางกาน้ำชา เจียงซิงเยี่ยนก็รู้หน้าที่รีบรินชาให้ทันที

"ขมชะมัดเลย"

"ยาก็ต้องขมสิขอรับ"

"แล้วนี่เจ้าได้กินอะไรบ้างหรือยัง?"

"ท่านคงความจำเสื่อมไปเสียหมดจริง ๆ"

"หมายความเช่นไร?"

"ท่านคงลืมไปแล้วว่าตัวท่านเองสั่งไม่ให้ข้ากินข้าวเย็นขอรับ" เจียงซิงเยี่ยนช้อนสายตามองอู๋เซียนลี่แต่มันช่างเป็นแววตาที่ดูเย็นเยือกกว่าปกติเสียมากจนนางรู้สึกไม่ไว้วางใจเท่าไหร่นักได้แต่ฝืนยิ้มแห้ง ๆ กลบเกลื่อนออกไป

"งะ… งั้นข้าขอยกเลิกคำสั่ง เจ้ากินข้าวเย็นได้" นางกล่าวเสียงตะกุกตะกัก

"ตอนนี้ข้าเริ่มชินกับการไม่กินข้าวเย็นเสียแล้วขอรับ"

เขาลุกขึ้นนั่นทำให้นางตกใจจนต้องผละถอยออกมาเขยิบร่างกายไปชิดมุมเตียงด้านในตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดในตอนนี้ที่หวาดระแวงเขาเหลือเกิน แต่ท่าทางนั้นกลับทำให้เจียงซิงเยี่ยนไม่เข้าใจนักว่าทำไมจะต้องหนีเขาจนไปสุดขอบเตียงแบบนั้นด้วย

"ท่านเป็นอันใดไปขอรับ ข้าเพียงแค่จะลุกขึ้นยืนเพื่อไปจุดกำยานให้ท่านเท่านั้น"

"อะ… เออ" อู๋เซียนลี่ถึงกับตอบไม่ถูก จะให้บอกยังไงว่าที่ลุกหนีมาเนี่ยเพราะกลัวเขานั่นแหละ อยู่ดี ๆ ลุกพรวดขึ้นมาก็นึกว่าจะลุกมาตบเสียอีก

"หรือว่าท่านหญิงกลัวข้า?"

เขาก้าวขาข้างหนึ่งขึ้นมาบนเตียงก่อนจะโน้มตัวมาหาอู๋เซียนลี่ที่ยังคงนั่งขดอยู่ที่มุมเตียงจนนางเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกหันมองซ้ายมองขวาราวกับหนูติดจั่นจนเจียงซิงเยี่ยนนึกขำในใจ มือเล็กยกขึ้นผลักอกของเขาให้ถอยห่างก่อนจะอาศัยความตัวเล็กรีบลุกขึ้นแล้วรอดลงมาตรงด้านข้าง แต่เพราะความร้อนรนจนเกินไปมันทำให้นางเผลอเหยียบชายกระโปรงตนเองจนเสียหลักล้มหน้าคะมำ

โครม!

"อะ… โอ๊ย!" เสียงวัตถุตกกระแทกพื้นอย่างแรงดังสนั่นไปทั่วทั้งเรือนตามมาด้วยเสียงร้องโอดครวญที่หวานนุ่มแต่เจ้าของเสียงคงเจ็บไม่น้อย

"เป็นอะไรหรือไม่ขอรับ?" เจียงซิงเยี่ยนรีบเข้ามาดูนาง

อู๋เซียงลี่ที่กำลังโมโหเอื้อมมือขึ้นมาคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้ก่อนจะกระชากเข้าหาด้วยแววตาดุดันเพราะอีกฝ่ายมีวรยุทธ์แค่คว้าตัวนางในระยะใกล้แค่นี้เขาย่อมทำได้แต่เลือกจะไม่ทำเอง แต่การกระทำนั้นมันทำให้ร่างกายของเจียงซิงเยี่ยนโถมทับลงบนตัวของนางเพราะอีกฝ่ายไม่ทันได้ขืนตัวก็ถูกกระชากลงมาเต็มแรง

หัวของอู๋เซียนลี่โขกกับพื้นอีกรอบเมื่อเอนหน้าจะหลบจนนางนอนนิ่งยกมือขึ้นจับหัวตัวเองที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมีดาวนับล้านดวงบินวน ได้ยินเสียงวิ้ง ๆ ในหูจนน่ารำคาญ เจียงซิงเยี่ยนมองดูภาพของคนที่เขามีใจให้กำลังนอนทอดกายอยู่ภายใต้อาณัติมันก็ให้ความรู้สึกวาบหวามบางอย่างแล่นแปล๊บขึ้นมาในอก ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบไปตามแก้มนวลจนเจ้าของร่างสะดุ้งเฮือก

"จะ… เจียงซิงเยี่ยน"

"ขอรับ" น้ำเสียงนุ่มเอ่ยกลับมาใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว

"อะ… ออกไป" นางกัดฟันพูดออกไปอย่างยากลำบากเพราะร่างกายถูกทาบทับจนรู้สึกอึดอัด

"ถ้าข้าไม่ออกล่ะขอรับ?"

อู๋เซียนลี่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยยามร่างกายใหญ่ถาโถมทาบทับบนตัวของนางแบบนี้ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอให้ร้อนวูบวาบขึ้นมา นางไม่รู้ว่าร่างกายนี้เคยผ่านมือชายหรือยัง แต่ตัวนางในยุคปัจจุบันเคยผ่านมาแล้วทำให้ตอนนี้สิ่งที่เขาทำเหมือนจะเริ่มปลุกอารมณ์วาบหวามในจิตวิญญาณของนางให้ลุกโชนขึ้นมา

แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้

เขาเป็นน้องชายบุญธรรมของนาง

"ขะ… ข้าบอกให้ลุกออกไป!"

โครม!

อู๋เซียนลี่ตัดสินใจผลักเจียงซินเยี่ยนออกไปด้วยพลังปราณของตนจนร่างใหญ่ลอยกระเด็นไปกระแทกเข้ากับผนังด้านหลังจนข้าวของตกกระจายที่พื้นส่งเสียงโครมครามออกมา เจียงซิงเยี่ยนกระอักเลือดออกมาเมื่อโดนพลังเข้าเต็ม ๆ จนนั่งตัวงอด้วยความเจ็บปวด

แต่อู๋เซียนลี่เองก็ไม่ต่างกันนางกระอักเลือดสีดำกองโตออกมาพร้อมพิษจิ้งจอกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนเจ็บปวดทุกข์ทรมานราวกระดูกในกายกำลังถูกบด ภายในราวกับถูกบีบรัดจนน้ำตาหยดใสเอ่อล้นคลอเบ้าตาทั้งสองข้างก่อนที่สติจะดับวูบก็รู้สึกได้ว่าร่างกายลอยสูงขึ้นเหมือนถูกช้อนอุ้ม ภาพตรงหน้าพร่ามัวแต่ก็พอจะมองออกว่าเจียงซิงเยี่ยนกำลังอุ้มนางพาไปที่เตียง