Se connecterPartager
บทที่ 3 ขัดจังหวะ
Date de publication:
2026-07-26 00:08:15ตึก ตึก ตึก!!
เสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกไปตามทางเดินขัดจังหวะการลงโทษของพร้อมทัพพ์ ทำให้สรัลจันทร์ผลักคนตัวใหญ่ที่ชอบรังแกผู้หญิงออกไป
แต่ทว่าอีกคนก้มลงมาจูบอย่างดูดดื่ม!
จ้วบ!!!
เสียงลิ้นแลกลิ้นดังจนเกิดเสียงลามกนั้นทำให้สรัลจันทร์ตกใจ เธอไม่ทันได้ปิดปากแต่คนที่อยากเอาเปรียบเธอก็ก้มลงมาขยี้บดริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วง ทำให้เธอรู้แล้วว่าตนเองเสียท่าคนบ้าเข้าให้แล้ว
ตึก ตึก ตึก!!!
เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ แต่ทว่าอีกคนกลับไม่ยอมถอนริมฝีปากออก เธอครางต่ำ ๆ ในลำคอและไม่รู้สึกว่าจูบนี้ดีสักที ยิ่งหัวใจของเธอตอนนี้เต้นโครมครามไม่หยุด
เธอพยายามหาทางให้หลุดจากการนัวเนียของคนตรงหน้า แต่ทว่ากลับทำไม่ได้เรียวลิ้นกวาดต้อนในโพรงปากทำให้เธอเกือบจะสิ้นสติอยู่รอมร่อ
‘ให้ตายเถอะ!’
ก่อนด่าในใจก็ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าเลิกทำเรื่องบ้า ๆ จึงคิดว่าจัดการจุดสำคัญของเขาดีกว่า เข่าเล็กจึงยกขึ้นมาตั้งใจว่าจะกระทุ้งเข้ากลางเป้าให้เต็มรัก
แต่...
วื้ดดด!
เขารู้ได้ไงว่าเธอกำลังจะยกเข่ากระทุ้งเข้าไป เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด แต่นั่นกลับทำให้เขายิ่งเพิ่มแรงจูบและส่งมือลูบไปยังสะโพกเด้งของเธอที่ตั้งใจปั้นมาสามปีพร้อมกับจับขยำ
หมับ!
สรัลจันทร์สะดุ้งจนเขย่งเท้าจากนั้นสองมือของเธอกลับจับที่เอวเขาแน่นตั้งใจจะผลักออก แต่คนบ้ากลับยืนมือเล็กของเธอมาลูบตรงกลางเป้า!
อื้ม...!!!
เธอเบิกตาทั้งที่ยังโดนจูบ ไม่ใช่เพราะเขาจูบแรงและไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนจังหวะไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อเขาถอนจูบแล้วกระซิบเสียงแหบพร่า เธอกลับรู้ว่ากำลังติดกับ
“ก้นเธอเด้งดีนะ...ถ้าโดนฉันกระแทกใส่จะมันแค่ไหนนะ”
“แล้วก็...เรื่องจะทำร้ายน้องชายฉันน่ะ...เธอคิดดี ๆ นะเวลาเธอเงี่ยนจะไม่มีที่ลงเอานะ”
เธอที่กำลังตะลึงกับขนาดใหญ่ที่โดนเขาเอามือไปคลึงคลำ จึงตั้งใจกำให้แรง
“ถ้านายยังไม่ถอยออกไปฉันจะบีบให้นายต้องเป็นหมัน!”
แต่ขู่ไปแล้วกลับไม่เป็นอย่างที่ใจคิดเพราะขนาดที่เธอคิดว่ามันใหญ่แล้วนั่นยังตอนที่มันไม่ตื่น และเมื่อตื่นแล้วกลับทำให้เธอผงะอีกครั้ง
เท่าแขน!!!
ขนาดของผู้ชายมันใหญ่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ...ต่อให้เธอไม่ได้เชี่ยวชาญ แต่ก็ไม่คิดว่าขนาดคนไทยจะใหญ่เท่าฝรั่งหรอกนะ
เพื่อนฝรั่งบอกว่าของผู้ชายยุโรปยาวก็จริงแต่ยวบเร็ว และไม่อึด ยังบอกว่าเคยเจอของดีเอเชีย แข็ง ใหญ่ อึดทนนาน จนกล่าวได้ว่าช่วงเทศกาลต้องมาเที่ยวเมืองไทยบ่อย ๆ
เธอหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่เชื่อจนกระทั่ง!
“ตกใจเหรอ” เขายังกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจที่มีกลิ่นนิโคตินผสมกับมิ้นต์พ่นออกมาชวนให้เธอเผลอไปสูดกลิ่นเข้าปอดโดยไม่รู้ตัว
“นี่...คนมา” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะรู้ว่าตอนนี้อารมณ์เธอกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว
“คนมาก็ไม่เป็นไร...” เขากระซิบข้างใบหูเล็กพลางขบเม้มติ่งหูเธอเบา ๆ แต่นั่นกลับทำให้คนถูกกักเอาไว้ด้านในถึงกับเสียววาบไปทั้งช่องท้อง
“เป็นสิ...นายจะมาทำรุ่มร่ามไม่ได้นะ”
“ทำไมไม่ได้”
“นี่!”
เธอเผลอขึ้นเสียงและตอนนี้นอกจากเสียงที่เดินมาทางนี้แล้วก็ไม่มีเสียงใครอื่น จึงยกมือขึ้นปิดปากแน่น
คนตัวใหญ่ยกยิ้มเย็น...ทำให้เธอไม่รู้ว่าเขามีแผนอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ เธอต้องหลุดจากสถานการณ์ตรงนี้ให้ได้ก่อน
ตึก ตึก ตึก!
เสียงรองเท้าส้นสูงใกล้เข้ามาอีก หากเดินจนสุดทางนี้เธอรู้ดีว่ายังไงก็หนีไม่พ้น และหากให้เดาเธอคิดว่าเป็นเลขาสาวของพี่เขยแน่ ๆ
แย่แล้ว...จะทำยังไง ทำยังไงดี
เธอไม่อยากให้โดนจับได้ และอีกอย่างเธออยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้พี่สาวอีกด้วย
“มีใครอยู่ตรงนั้น” เสียงนั้นเป็นเสียงเดียวกับที่เพิ่งครางอย่างเร่าร้อนในห้องทำงาน ทำให้สรัลจันทร์มองซ้ายขวาหาที่ซ่อน
แต่เธอกลับคิดได้เรื่องหนึ่ง และต้องรีบตัดสินใจทันทีโดยไม่ให้คนตรงหน้านี้ไหวตัวทัน
ผลั่ก!
ร่างใหญ่ถูกผลักออกไป นั่นทำให้พร้อมทัพพ์โผล่พรวดออกมา โดยทีเสื้อผ้ายังไม่เรียบร้อยนัก
“อ้าว...คุณพร้อมทัพพ์นั่นเอง...พินนึกว่าเด็กในบ้าน”
พินรตาทักทายโดยไม่รู้สึกกระดากอายว่าตัวเองทำอะไรมาเลยสักนิด นั่นทำให้สรัลจันทร์อดทึ่งในความสามารถของเธอไม่ได้
‘เพิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กลับยืนชม้ายตาส่งยิ้มให้กับน้องชายเจ้านายอย่างมืออาชีพ นี่เลขาต้องมีคุณสมบัติอย่างนี้เหรอ’
สรัลจันทร์รู้สึกว่าตัวเองได้เปิดโลกอะไรหลายอย่าง ตั้งแต่เหยียบก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ภัทรารินทร์ และความลับของพี่เขยอีกอย่างที่เธอรู้คือ
เขานอกกายพี่สาวเธอ...แต่นั่นกลับไม่เท่ากับคำพูดต่อมาของเลขาสาวอย่างพินรตา
“คุณแทนคณินอยากดูแลใกล้ชิดคุณจันทร์ทิพย์ค่ะ หลังจากนี้คุณพร้อมทัพพ์ต้องเข้าบริษัทไปเรียนรู้งาน”
“โนวววววว!!!” พร้อมทัพพ์ยกมือห้ามทันที เรื่องนี้เท่ากับหางานให้เขาเลยนะ เขาไม่ยอมรับเด็ดขาด
“พินแค่แจ้งให้ทราบค่ะ” เลขาสาวคนสวยขยิบตาให้กับพร้อมทัพท์แล้วเดินทิ้งสะโพกจากไป ทิ้งให้คนที่เพิ่งฟังข่าวร้ายทรุดกับพื้น
Dernier chapitre
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 110 ทวงคืน
สรัลจันทร์ตอนแรกก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่เล็กน้อย เพราะพร้อมทัพพ์ไม่ใช่หนึ่งในแผนการที่เธอวางเอาไว้สักนิด แต่เขาดันมาโผล่ในช่วงเวลาที่พี่เขยของเธอมาตามหึงหวงพอดี แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าแทนคณินดูจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เธอจึงยกยิ้มบางเบาก่อนจะรั้งพร้อมทัพพ์เข้ามาแล้วบดจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม สองลิ้นแลกกันไปมาก่อนจะปล่อยให้อารมณ์พาไป จากนั้นทั้งห้องจึงมีแต่เสียงจูบกับลมหายใจอีกคนที่ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก ดวงตาฉ่ำปรือมองสบตาพร้อมทัพพ์ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วยวน “หายไปไหนมาตั้งหลายวันคะ...คิดถึงแทบบ้า” ถ้อยคำนั้นทำให้แทนคณินหงุดหงิดขึ้นเป็นสองเท่า เธอคิดถึงผู้ชายทุกคน แต่กับเขาเธอนึกอยากผลักไส นี่เขาไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่จริงน่า“ก็ไปทำงานแทนพี่ชายผมน่ะสิ แต่ต่อจากนี้เราจะไม่ห่างกันแล้วนะ”“หมายความว่าไงคะ” นอกจากเธอจะยิ้มยั่วแล้วยังบดเบียดตัวเข้าหาเป้าตุง ๆ ของพร้อมทัพพ์ “ก็งานที่บริษัทเรียบร้อยแล้วน่ะสิ...คืนนี้จะมาค้างด้วย” พร้อมทัพพ์มองสบตาสรัลจันทร์ ราวกับโลกทั้งใบมีแต่สองเรา และลืมไปเสียสนิทว่าในห้องยังมีพี่ชายของเขาอยู่ด้วยอีกคน จนกระทั่ง...“อื้ม
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 109 ผู้ชมที่ไม่เป็นเหยื่อ
“ใครส่งรูปนั้นให้เธอ... และเมื่อคืนเธออยู่กับใคร!”เสียงคำรามรอดไรฟันของแทนคณินดังก้องสะท้อนอยู่หน้าห้อง แรงบีบที่ท่อนแขนทั้งสองข้างหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กร้อนจัดที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ แววตาสีรัตติกาลของประธานหนุ่มแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย อัดแน่นไปด้วยความหึงหวง และความกระวนกระวายที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืน เขาแทบไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำทว่าสรัลจันทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาดวงตาคู่สวยจ้องสบตากับคนตรงหน้านิ่งสนิท ไร้รอยหวาดหวั่นหรือร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆ หญิงสาวค่อยๆ หลุบตามองมือหนาที่เกาะกุมแขนเธอไว้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงชาดเหยียดยิ้มเย็น“ปล่อย” เธอสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าประหลาดแทนคณินไม่ยอมคลายมือ กลับยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้น “ฉันถามว่าใครส่งรูปนั้นให้เธอ!”เพียะ!ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรง พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เขาชะงัก ออกแรงสะบัดตัวจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม สรัลจันทร์ก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่วงท่าเชิดหยิ่ง ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปของตนเองให้เรียบกริบอย่างไม่สะทกสะท้าน“มือคุณ.
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 108 ถูกล่ามด้วยหน้าที่
แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลภัทรารินทร์ เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา ยามนี้ทั้งพร้อมทัพพ์และสรัลจันทร์ต่างไม่อยู่ทั้งคู่น้องชายถูกเขาส่งไปทำงานต่างประเทศในช่วงนี้บ่อย เพื่อเขาจะได้สะสางทุกอย่างที่คาราคาซังได้สำเร็จ ส่วนสรัลจันทร์เขารู้สึกว่าควบคุมเธอไม่ได้อีกต่อไป ทำให้เขาหนักใจกับผู้ชายที่มาตามติดเธอบนเตียงคิงไซส์ จันทร์ทิพย์นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แขนข้างหนึ่งที่ยังคงมีรอยเข็มเจาะพาดกอดเอวหนาของสามีไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะอันตรธานหายไป แทนคณินนอนนิ่งอยู่ข้างกายภรรยาตามหน้าที่ สายตาจ้องมองเพดานห้องอย่างว่างเปล่าครืด~~ ครืด~~โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงสั่นสะเทือนในความมืด แสงจากหน้าจอสว่างวาบ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดู ปลายนิ้วปลดล็อกหน้าจอด้วยความคุ้นชิน นึกว่าจะเป็นข้อความน้อยใจหรือคำตัดพ้อจากหญิงสาวที่เขาเพิ่งทิ้งไว้ที่ออฟฟิศวันนี้ทว่าข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้คิ้วของเขายิ่งขมวดแน่นขึ้น‘ก็ไม่ได้คิดจะรอคุณกลับมาอยู่แล้วค่ะ และจากนี้ไปก็ไม่ควรแวะมาหาฉันที่คอนโดอีก... ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นรูปถ่ายตากฝนหน้าตู้โ
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 107 ถ้าไม่เหลียวอย่ามาขอเสียวนะ
บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูของหมอรวินพัฒน์เต็มไปด้วยความเงียบงันที่ชวนอึดอัด กลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าของหญิงสาวข้างกายยังคงอบอวลปั่นป่วนประสาทสัมผัสของคนขับอยู่ตลอดทาง หมอหนุ่มกำพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องท้องถนนเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ทว่าในหัวกลับมีแต่ภาพสัมผัสจากปลายเท้าใต้โต๊ะกาแฟและดวงตากลมโตพราวระยับคู่นั้นวนเวียนไม่หยุดหย่อนกระทั่งรถเทียบจอดสนิทที่หน้าคอนโดมิเนียมหรู ทั้งสองก้าวลงจากรถพร้อมกัน เดินเคียงกันเข้ามาในโถงล็อบบี้กว้าง หมอรวินยังคงรักษาระยะห่างและความสุขุมตามประสาคุณหมอ ทว่าเมื่อก้าวมาหยุดยืนห
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 106 หลุมนี้ดี
มุมด้านในสุดของร้านกาแฟหรูสไตล์โมเดิร์นใต้ตึกสำนักงานใหญ่ถูกกั้นเป็นสัดส่วนด้วยผนังกระจกสีชาและไม้ระแนงโปร่ง แสงไฟวอร์มไวต์ส่องกระทบร่างระหงของสรัลจันทร์ที่นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวเรียวขายาวภายใต้ถุงน่องสีเนื้อเนียนละเอียดนั่งไขว่ห้างอย่างสง่า เสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวเนื้อดีถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยบุ๋มลึกตรงกระดูกไหปลาร้าและผิวเนื้อนวลเนียนวับแวม ริมฝีปากอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดขับให้ดวงหน้าสวยหวานดูเย้ายวนและอันตรายขึ้นเป็นเท่าตัว
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 105 ตื่นได้แล้ว
ปลายนิ้วเรียวปาดหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มเนียนอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเธอจะไม่ยอมหลั่งน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสารอีกต่อไป แม้คนที่เพิ่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงบนเตียงจะวิ่งโร่กลับไปหาพี่สาวก่อนทันทีที่ฟื้นขึ้นมาก็ตาม แววตาคู่สวยที่เคยหม่นหมองตัดพ้อแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งเฉยสรัลจันทร์ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สองเท้าก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานของประธานบริษัท สายตามองจานอาหารมื้อพิเศษราคาแพงที่แทนคณินเพิ่งตักป้อนเข้าปากเธอเมื่อครู่ด้วยความชิงชัง หญิงสาวเอื้อมมือคว้าจานและถ้วยซุปทั้งหมด กวาดเทเศษอาหารและของหวานทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะทันทีอย่างไร้ความไยดีเธอจะไม่ขอกินเศษเดนความสงสาร หรือรับเศษเสี้ยวความหลงใหลชั่วคราวจากผู้ชายคนนี้อีกแม้แต่คำเดียวหญิงสาวหมุนตัว ก้าวเท้าตรงเข้าไปในห้องน้ำผู้บริหารส่วนตัวโดยไม่คิดจะกลับไปนั่งรอที่เพนต์เฮาส์ชั้นยี่สิบสี่ตามคำสั่งของแทนคณินดวงตาคมปลาบจับจ้องเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ สภาพของสรัลจันทร์ในตอนนี้ดูเหมือนเหยื่อที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบ ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากที่เธอโดนเขานัวเนีย ริมฝีปากอิ่มยังมีรอยช้ำจางๆ จากการบดขยี้ของเขา หญิงสาวเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบแท่งลิปส
Vous vous intéresseriez aussi à
