Share

บทที่ 2 เรื่องในที่ลับ

last update publish date: 2026-07-25 23:26:37

สรัลจันทร์ที่ถูกลากออกมาถึงโถงทางเดินที่เป็นช่องทางแคบ ๆ เชื่อมต่อกับเรือนหลังที่เป็นห้องครัวและต่อไปยังที่พักของคนงานในบ้าน โดยมีคนที่เธอไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาเป็นคนดึงออกมาได้ทัน

         เมื่อรู้เธอเกือบถูกจับได้...ตอนที่สองร่างกระตุกเข้าหากันในช่วงกำลังเสร็จสม สายตาเฉียบคมของคนด้านในตวัดมองมา ดีที่อีกคนไวกว่า...

         ‘เกือบไปแล้ว...เกือบไปแล้ว!!!’

         มือเล็กลูบหน้าอกอยู่หลายที ก่อนจะหันไปมองดี ๆ ว่าคนข้างหายที่ชวยให้เธอหนีตายเป็นใครกัน ก่อนจะเอ่ยถามออกไปในที่สุด

         “นี่...” เนื่องจากไม่รู้ว่าเขาเป็นใครจึงหันมาเผชิญหน้าและกล่าวสรรพนามที่ไม่ระบุชื่อ แต่ทว่ากลับทำให้ตัวเองตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อใบหน้ากระจ่างสว่างออร่าจับราวกับดารายืนอยู่ตรงหน้า

         “จะอ้าปากอีกนานไหม” ชายหนุ่มข้างกายเห็นอาการชะงักค้าง ของผู้หญิงช่างสอดรู้สอดเห็นแล้วก็ยกมือขึ้นแตะคางมนสวยรับกับใบหน้าจนฟันหน้าของเธอขบกัน

         “กึก”

         แต่นั่นทำให้คนที่โดนเปิดโปงว่ากำลังอึ้งกับผู้ชายที่ใบหน้าคมคายเกิดอาการฟันขบริมฝีปากจนร้องออกมา

         “ซี๊ด!” ร่างเล็กเมื่อเกิดเจ็บพลันร้องออกมาพร้อมกับมองตาขวางกับคนด้านข้าง

         ‘สาบานให้ตาย...เธอไม่เคยเจอผู้ชายหยาบคายขนาดนี้มาก่อนเลย’

         เบ้าหน้าแบกสันดานมาก!

         สบถด่าในใจไปหนึ่งคำรบ จากนั้นจึงค้อนให้หนึ่งทีก่อนจะถามเขา “คุณเป็นใคร?” เธอยังอยากตอบข้อสงสัยของตัวเองให้จบเสียก่อน ส่วนเรื่องแอบไปมองความลับของเจ้าของบ้านเอาไว้ทีหลัง

         “นี่...เธอไม่รู้จักฉันจริงเหรอ” คนตรงหน้าไม่พูดเปล่าแต่กลับผลักเธอไปยังกำแผงในช่องทางคับแคบมุมอับสายตา ที่กล้องวงจรปิดในบ้านจับไม่ได้ จากนั้นดันหัวเข่าให้เรียวขาขาวแยกออกจากกัน

         มือข้างหนึ่งของเขากักตัวเธอเอาไว้ชิดกับผนัง

“ทะ...ทำอะไรน่ะ!” สรัลจันทร์ร้องเสียงหลง ตกใจกับท่าทางคุกคามแบบไม่มีปี่ไม่มีแตร หัวเข่าแข็งแรงของชายหนุ่มดันแทรกอยู่กลางระหว่างขาอ่อนของเธอ ความร้อนรุ่มจากสัมผัสบีบให้เธอเกร็งตัวอัตโนมัติ

บ้านนี้มันมีคนแบบนี้อยู่เต็มไปหมดเลยเหรอ...ให้ตายเถอะ

“ฉันเป็นใครเหรอ ก็นึกว่าคนของตระกูลพิมลจะฉลาดกว่านี้”

“ต่อให้ฉลาด...แต่ฉันก็ไม่ทะเบียนราษฎร์ ที่จะรู้ว่าใครชื่ออะไร...อีกอย่างคุณก็คนดัง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทหัวเราะหึในลำคอ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าคมคายเข้ามาจนปลายจมูกแทบชนกัน กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่บางเบาลอยแตะจมูกเธออย่างยั่วยวน

“พร้อมทัพพ์... น้องชายพี่เขยเธอไง และต่อให้ไม่ใช่คนดัง...แต่ฉันสามารถทำให้เธอครางดังกว่าเลขาพี่ชายฉันได้แล้วกัน!”

นัยน์ตาของสรัลจันทร์เบิกกว้าง พร้อมทัพพ์! คาสโนวาตัวพ่อที่พ่อของเธอสั่งนักสั่งหนาว่าให้ยั่วและจับเขาให้ได้ภายในสามปีเพื่อแลกกับการไม่ถูกตัดออกจากตระกูล!

หน้าตาดีเป็นบ้า... แต่สันดานเลวทรามไม่มีใครเกิน! 

สรัลจันทร์ด่าสบถในใจ ดวงตาคู่สวยมองหน้าเขาอย่างท้าทาย ไม่อยากแสดงความหวาดกลัวให้อีกฝ่ายเห็น

อันที่จริงคนผู้นี้ก็ไม่น่ากลัวสักนิด!

“ปล่อย!” เธอพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่แผงอกใต้เสื้อเชิ้ตนั้นแน่นตึงปานหินผา “ฉันรู้จักแล้ว ก็ช่วยถอยออกไปไกล ๆ ด้วย”

“ถอยทำไม?”

พร้อมทัพพ์ยักไหล่ นัยน์ตาพราวระยับมองลงมาที่ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าของเธอ สายตาของเขาโลมลามอย่างเปิดเผยไล่ตั้งแต่ขาท่อนล่างขึ้นมาถึงริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอออก

“คนที่สอดรู้สอดเห็น เดินสวมชุดวาบหวิวมายืนดูพี่เขยเอากับเลขาจนหน้าแดงระเรื่อ... มีสิทธิ์มาสั่งคนอื่นด้วยเหรอ?”

คำพูดตรงไปตรงมาและขวานผ่าซากทำเอาสรัลจันทร์เห่อร้อนไปทั้งใบหน้าและช่องท้อง ความเหงื่อชื้นและอารมณ์ที่ตกค้างจากการแอบดูเซ็กส์สดๆ เมื่อครู่ถูกเขาแฉเธอแถไม่ออก

“ฉันไม่ได้...”

“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลยสรัลจันทร์” พร้อมทัพพ์ขยับตัวชิดขึ้นอีกนิด หัวเข่าดันลึกเข้าไปประชิดโคนขาอ่อนจนเธอหลุดเสียงครางฮึดฮัดในคอ มือหนาเลื่อนจากกำแพงขึ้นมาบีบเชิดคางมนของเธอขึ้นเบา ๆ

“สายตาเธอเมื่อกี้... มันฉ่ำวาวเหมือนผู้หญิงอยากลองของ แล้วส้นสูงกับชุดกระโปรงนี่ล่ะ? ตั้งใจแต่งมาอ่อยพี่ชายฉัน?”

“นายอย่ามาคิดเองเออเอง!” สรัลจันทร์เชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเต้นตึกตักปานจะหลุดออกมาจากอก ภาพแทนคณินเคลื่อนเข้าหาร่างเลขาสาวเมื่อครู่ติดตาจนคิดว่าล้างยังไงก็ล้างไม่ออก

 “ฉันมาดูแลพี่สาวที่ป่วย! ไม่ได้มีเจตนาต่ำๆ เหมือนนายกับพี่ชาย!”

“เจตนาสะอาดมากมั้ง?” พร้อมทัพพ์แค่นยิ้มร้าย นิ้วโป้งกดคลึงริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ

“พ่อเธอส่งเธอมาเป็น 'ตู้เอทีเอ็ม' ใบใหม่ตระกูลฉัน รู้ไว้ด้วยว่าฉันไม่ได้โง่...!”

พูดจบ ใบหน้าคมก็ซุกต่ำลงกดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่นของเธอทันที!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 114 พี่สาวไม่ชอบฉันเหรอ

    คำว่าพี่สาวเป็นคนบอกทำให้สรัลจันทร์ชะงักสองตาเบิกกว้าง ร่างระหงที่กำลังเกร็งหนีบปลายหัวบานหยักหยุดนิ่งราวกับถูกสาป ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงจนลืมไปชั่วขณะว่าช่วงล่างของเธอยังคงแนบชิดอยู่กับลำเอ็นร้อนฉ่าของน้องชายพี่เขยจันทร์ทิพย์รู้... และเป็นคนส่งข่าวให้พร้อมทัพพ์เนี่ยนะ?ทว่าในจังหวะที่สติของเธอกำลังหลุดลอย พร้อมทัพพ์ที่ปลดเปลื้องพันธนาการออกอย่างง่ายดายก็ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ สองมือหนาตะปบเข้าที่สะโพกมนอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มออกแรงกระชากร่างบางกดพรวดลงมาจนมิดด้าม!“กรี๊ด... อ๊ะ! อ๊อยยย...”สรัลจันทร์หวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าสวยเชิดหงายขึ้นทันทีเมื่อลำท่อนขนาดยักษ์แทรกลึกแหวกผ่านความคับแน่นเข้าไปจนชนปากมดลูก ความเสียวแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นไปจับขั้วหัวใจ ร่องสาวที่ฉ่ำเยิ้มตอดรัดลำเนื้อแน่นจนพร้อมทัพพ์ต้องครางลั่น“ซี๊ด... อ่า... รัน รัดแน่นฉิบหาย!”พร้อมทัพพ์ไม่รอช้า สองแขนกำยำโอบรัดเอวคอดไว้แน่น ก่อนจะกระดกเอวสอบกระแทกกระทั้นสวนขึ้นมาจากด้านล่างอย่างป่าเถื่อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ! พั่บ! พั่บ! สะท้อนก้องทั่วห้องแต่งตัวแคบๆ“อึก... พะ... พร้อมทัพพ์... หยุดก่อน... ซี๊ด...

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 113 นั่ง...คุย

    สิ้นเสียงหวานที่เจือความท้าทาย สะโพกกลมกลึงบดคลึงลงมาบนหน้าตักแกร่งอย่างจงใจสรัลจันทร์ทิ้งน้ำหนักตัวลงช้าๆ บดเบียดจุดกึ่งกลางกายที่ไร้สิ่งใดขวางกั้นเข้ากับลำเอ็นอุ่นจัดที่ผงาดชูชันอยู่นอกกางเกงความร้อนผ่าวและรอยหยักของเส้นเลือดใหญ่สัมผัสเสียดสีผ่านร่องกลีบเนื้อนุ่มที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม ทุกจังหวะที่เธอยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยแล้วบดควงเป็นวงกลม ส่งผ่านแรงเสียดทานจนทำให้พร้อมทัพพ์ต้องสูดปากครางต่ำในลำคออย่างลืมตัว“อื้ม... รัน...” เขากัดฟันแน่นมองร่างเล็กที่กำลังทรมานเขาให้ตาย...ทั้งเป็นเขาอดอยากปากแห้งมานาน เธอก็คิดจะทรมานเขาในวันแรกที่เห็นหน้าเลยหรือไงนี่มันน้องเมียตัวร้ายของพี่ชายเขาชัด ๆแต่จะปล่อยให้เธอทรมานเขาฝ่ายเดียวได้ยังไงล่ะสองมือหนาเลื่อนเข้ากุมสะโพกคอดกิ่วไว้แน่น พยายามช่วยพยุงและนำทางจังหวะร่อนให้ตรงกับท่อนเนื้อ ทว่าสรัลจันทร์กลับดึงมือเขาออก ไม่ยอมให้เขาชี้นำเธอจะเป็นคนทำเอง“บอกแล้วไงคะ... ว่ารอบนี้ฉันคุม”หญิงสาวโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านข้างแก้มสาก ริมฝีปากสีเบอร์กันดีเคลือบด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ปลายลิ้นเล็กตวัดเลียริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ เป็นการหยอกเย้า ขณะที่ช่ว

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 112 ปั่นหัวเก่ง...ปั่นอย่างอื่นเก่งไหม

    พร้อมทัพพ์เดินเข้ามาในห้องโดยที่เจ้าของห้องไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ที่เขารู้รหัสผ่าน เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวรวบผมที่ดัดลอนใหญ่ทำให้ดูเย้ายวนเพิ่มขึ้น ยิ่งเมื่อยีให้ยุ่ง ๆ เล็กน้อยกับทาลิปสติกสีแดงเบอร์กันดีตัดกับชุดสีดำลูกไม้ที่มองอย่างไรก็ชวนให้ปลุกเร้าอารมณ์พร้อมทัพพ์เดินเข้ามาในห้องนอนจากนั้นเข้าไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอก่อนจะซุกจมูกเข้าไปซุกที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอฟอดใหญ่สรัลจันทร์ยิ้มกับกระจกมองคนที่ดูลุ่มหลงแล้วยกยิ้มมุมปาก“อาบน้ำมาตัวหอมขนาดนี้รอนานเลยสินะ”“ก็รอมาทั้งวันนั่นแหละค่ะ”“รอผม...หรือรอคนอื่นครับ” ปากถามไปแต่จมูกก็ซุกไซ้ศอกคอของเธอ สรัลจันทร์พริ้มตาหลับ ซึมซับความวาบหวามที่ถูกปลุก และต้องแปลกใจว่าพร้อมทัพพ์อ่อนโยนตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าใครสั่งสอนเขามานะ“คุณเปลี่ยนไปนะคะ”“แล้วไม่ชอบเหรอ...ผมเห็นคุณตอนเอากับพี่ชายผมแล้วทำหน้าฟินสุด ๆ ก็เลยอยากค่อย ๆ เล้าโลม”ต่อให้เขาไม่ได้อยู่ข้างกาย แต่เรื่องของเธอก็ไม่เคยพลาดการอัปเดตสินะ ช่างเป็นน้องชายของพี่เขยที่ร้ายกาจจริง ๆแต่เธออยากรู้ว่าเขารู้จากใครกันนะ...“จะไม่บอกหน่อยเหรอคะว่าหายไปไหนมา” สรัลจันทร์หันหน้าเข้ามาหาเข

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 111 เธอไม่ใช่น้องเมียคนเดิม

    ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศในร้านอาหารใกล้คอนโดไม่อาจดับประกายไฟร้อนระอุที่แล่นผ่านสายตาของคนทั้งคู่บนโต๊ะอาหารริมกระจกได้ภีรเดชเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วเป็นจังหวะเนิบนาบ แววตาสีเข้มจับจ้องเรียวปากเคลือบลิปสติกสีสดของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากเมื่อนึกถึงเงาร่างของแทนคณินที่เพิ่งเดินกระฟัดกระเฟียดพาน้องชายออกจากคอนโดไปเมื่อครู่“บรรยากาศในร้านคนพลุกพล่านไปหน่อยนะครับคุณพินระตา...” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ “สนใจขึ้นไปคุยเรื่อง…งานของเราต่อบนห้องของผมไหม เงียบ สงบ... และเป็นส่วนตัวกว่านี้เยอะ”พินระตาเค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา หญิงสาววางแก้วกาแฟลงบนจานรองโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มเหยียดยกขึ้นอย่างรู้ทันเกมตื้นเขินของผู้ชายมักมาก“อยากชวนขึ้นไปคุยกับฉัน... หรืออยากให้ฉันขึ้นคุณกันแน่คะคุณภีรเดช”คำถามตรงไปตรงมาและไม่มีความเหนียมอายไม่ได้ทำให้ภีรเดชสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับยิ่งลุกโชนด้วยแรงปรารถนาดิบเถื่อน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนมิน่าล่ะ...แทนคณินถึงได้หลงเลขาจ

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 110 ทวงคืน

    สรัลจันทร์ตอนแรกก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่เล็กน้อย เพราะพร้อมทัพพ์ไม่ใช่หนึ่งในแผนการที่เธอวางเอาไว้สักนิด แต่เขาดันมาโผล่ในช่วงเวลาที่พี่เขยของเธอมาตามหึงหวงพอดี แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าแทนคณินดูจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เธอจึงยกยิ้มบางเบาก่อนจะรั้งพร้อมทัพพ์เข้ามาแล้วบดจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม สองลิ้นแลกกันไปมาก่อนจะปล่อยให้อารมณ์พาไป จากนั้นทั้งห้องจึงมีแต่เสียงจูบกับลมหายใจอีกคนที่ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก ดวงตาฉ่ำปรือมองสบตาพร้อมทัพพ์ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วยวน “หายไปไหนมาตั้งหลายวันคะ...คิดถึงแทบบ้า” ถ้อยคำนั้นทำให้แทนคณินหงุดหงิดขึ้นเป็นสองเท่า เธอคิดถึงผู้ชายทุกคน แต่กับเขาเธอนึกอยากผลักไส นี่เขาไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่จริงน่า“ก็ไปทำงานแทนพี่ชายผมน่ะสิ แต่ต่อจากนี้เราจะไม่ห่างกันแล้วนะ”“หมายความว่าไงคะ” นอกจากเธอจะยิ้มยั่วแล้วยังบดเบียดตัวเข้าหาเป้าตุง ๆ ของพร้อมทัพพ์ “ก็งานที่บริษัทเรียบร้อยแล้วน่ะสิ...คืนนี้จะมาค้างด้วย” พร้อมทัพพ์มองสบตาสรัลจันทร์ ราวกับโลกทั้งใบมีแต่สองเรา และลืมไปเสียสนิทว่าในห้องยังมีพี่ชายของเขาอยู่ด้วยอีกคน จนกระทั่ง...“อื้ม

  • พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 109 ผู้ชมที่ไม่เป็นเหยื่อ

    “ใครส่งรูปนั้นให้เธอ... และเมื่อคืนเธออยู่กับใคร!”เสียงคำรามรอดไรฟันของแทนคณินดังก้องสะท้อนอยู่หน้าห้อง แรงบีบที่ท่อนแขนทั้งสองข้างหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กร้อนจัดที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ แววตาสีรัตติกาลของประธานหนุ่มแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย อัดแน่นไปด้วยความหึงหวง และความกระวนกระวายที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืน เขาแทบไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำทว่าสรัลจันทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาดวงตาคู่สวยจ้องสบตากับคนตรงหน้านิ่งสนิท ไร้รอยหวาดหวั่นหรือร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆ หญิงสาวค่อยๆ หลุบตามองมือหนาที่เกาะกุมแขนเธอไว้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงชาดเหยียดยิ้มเย็น“ปล่อย” เธอสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าประหลาดแทนคณินไม่ยอมคลายมือ กลับยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้น “ฉันถามว่าใครส่งรูปนั้นให้เธอ!”เพียะ!ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรง พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เขาชะงัก ออกแรงสะบัดตัวจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม สรัลจันทร์ก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่วงท่าเชิดหยิ่ง ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปของตนเองให้เรียบกริบอย่างไม่สะทกสะท้าน“มือคุณ.

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status