บทที่ 96 เขาแค่กลัว...

Latest chapter

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 98 ไม่มีอะไรควบคุมได้

  บานประตูลิฟต์ค้างเปิดนิ่งอยู่ที่ชั้นสิบเก้ากลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่คุ้นเคยลอยปะทะจมูก แทนคณินก้าวพรวดเดียวออกจากลิฟต์ มือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของพินระตาทันที แรงบีบมหาศาลทำให้หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดนิ่วหน้า ทว่าริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีไวน์แดงกลับยังคงเหยียดยิ้มอย่างท้าทาย“ปล่อยค่ะท่านประธาน บีบแรงขนาดนี้ แขนพินเขียวหมดพอดี” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ร่องรอยความเกรงกลัว“เธอมาทำอะไรที่นี่ พินระตา” แทนคณินเค่นเสียงถามรอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล สายตาคมปลาบกวาดมองไปด้านหลังของเธอ เห็นบานประตูห้องพักหมายเลข 1908 เปิดแง้มไว้เล็กน้อยเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องนั้นทำให้เขารู้สึกสะดุดใจ“ที่นี่เป็นคอนโด ใครมีเงินก็ซื้อได้ทั้งนั้นค่ะ” พินระตาเชิดหน้าขึ้น สบตากับอดีตเจ้านายตรงๆ “ทำไมคะ กลัวว่าพินจะขึ้นไปเคาะห้องระรานคนของคุณเหรอ”แทนคณินกระชากร่างระหงเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายถมึงทึง “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เรื่องที่ปักกิ่งฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหม...แล้วนี่อะไร ห้องนี้มันห้องของภีรเดช อย่าบอกนะว่าเธอคบกับมัน ทั้งที่ตอนอยู่จีนเธอสั่งคนจัดการมั

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 97 อดีตคู่ขา

  กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงบี๊บเป็นจังหวะถี่กระชั้นของเครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจดังสะท้อนก้องทั่วห้องไอซียูแทนคณินยืนกอดอกพิงผนังหน้าประตูกระจกบานเลื่อน สันกรามคมขึ้นสันนูนด้วยความตึงเครียด เนกไทถูกดึงหลุดลุ่ย แววตาสีเข้มวาวโรจน์จับจ้องผ่านช่องกระจกเข้าไปยังร่างซีดเซียวของจันทร์ทิพย์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงคนไข้ ทันทีที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นหูดังใกล้เข้ามา ชายหนุ่มก็ตวัดสายตากลับไปมองหมอรวินพัฒน์ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดเดินตรงเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย ไร้ร่องรอยความร้อนรนแทนคณินเหยียดยิ้มเหี้ยม ยกมุมปากขึ้นอย่างดูแคลน “นึกว่าจะมัวแต่กกอยู่กับผู้หญิงจนไม่โผล่หัวมาดูหน้าที่ตัวเองแล้วเสียอีก”หมอรวินหยุดยืนตรงหน้า ไม่แม้แต่จะสบตากับประกายท้าทายนั้น ชายหนุ่มหยิบแฟ้มเวชระเบียนขึ้นมาเปิดตรวจ “หน้าที่รักษาคนไข้ ผมไม่เคยละเลยครับ และผมก็มาทันเวลาเสมอ”พูดจบ หมอหนุ่มก็ก้าวผ่านหน้าแทนคณินเข้าไปในห้องปลอดเชื้ออย่างไม่ไยดีคำสั่งการทางการแพทย์สั้น กระชับ และแม่นยำ หมอรวินตรวจสอบสายน้ำเกลือ สั่งปรับลดอัตราการหยดยาปฏิชีวนะกลุ่มเสี่ยงลงครึ่งหนึ่ง พร้อมสั่งฉีดยาแก้แพ้และสารปรับสมดุลความดั

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 96 เขาแค่กลัว...

  กลีบปากหยักของหมอรวินบดทาบลงมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงสัมผัสนั้นไม่ได้ดิบเถื่อนหรือบีบบังคับเหมือนแทนคณิน ทว่ามันแฝงความหนักแน่น ร้อนลึก และเรียกร้องจนสรัลจันทร์แทบลืมหายใจ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผ

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 95 ผู้หญิงของใครกันแน่

  “เอามือสกปรกของแก ออกไปจากขาผู้หญิงของฉันเดี๋ยวนี้!”เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องฟิตเนสสะท้อนผนังกระจกบานใหญ่ แทนคณินก้าวขายาวๆ เดินดุ่มๆ เข้ามาดั่งสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องเขม็ง สันกรามบดแน่นจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปนทว่า หมอรวินพัฒน์กลับไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อยหมอหนุ่มไม่เพียงแต่ไม่ชักมือกลับ เขากลับกระชับปลายนิ้วลงบนข้อเท้าเพรียวบางของสรัลจันทร์แน่นขึ้น แล้วออกแรงดันพับเรียวขาขาวผ่องให้งอพับเข้าหาหน้าอกของหญิงสาวอย่างเป็นจังหวะเพื่อยืดกล้ามเนื้อต่อหน้าตาเฉย กล้ามเนื้อโคนขาและสะโพกอิ่มใต้กางเกงเลกกิ้งรัดรูปตึงรับแรงยืดหมอรวินเงยหน้าขึ้น สบตากับประธานหนุ่มตรงๆ แววตาใต้กรอบหน้าเรียบเฉย ไร้แววหวาดกลัว“ผู้หญิงของใครนะครับ...” หมอรวินทวนคำช้าๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลทว่ากวนประสาทอย่างไม่เกรงกลัว “ผมไม่ค่อยเข้าใจ... ในประวัติคนไข้ที่ผมถืออยู่ คุณแทนคณินมีภรรยาชื่อคุณจันทร์ทิพย์ไม่ใช่เหรอครับ”“ไอ้หมอ!” แทนคณินปรี่เข้ามาประชิดขอบเบาะโฟม มือหนากระชากคอเสื้อกล้ามของหมอรวินอย่างแรงจนผ้าตึงแทบขาดสรัลจันทร์ที่นอนอยู่บนเบาะไม่ได้ร้องห้ามหรือแสดงความตกใจ หญิงสาวดันตัวลุกขึ้น

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 94 ยืดเส้น...

  ผนังกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนเงาร่างได้สัดส่วนที่เน้นอกเน้นเอวในชุดออกกำลังกายรัดรูปแนบเนื้อสรัลจันทร์สวมสปอร์ตบราสายเดี่ยวสีดำล้วน คัตติ้งเว้าลึกอวดร่องอกอิ่มที่มีหยาดเหงื่อเม็ดละเอียดซึมผุดตามผิวเนียน เข้าคู่กับกางเกงเลกกิ้งเอวสูงเนื้อผ้ากระชับสัดส่วนที่เน้นขอบสะโพกผายและเรียวขายาวเพรียว หญิงสาวกำลังยืนหันหลังให้กระจก โน้มลำตัวไปข้างหน้าเพื่อยืดกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง ทรวดทรงเว้าโค้งเด่นชัดทุกสัดส่วนตึก... ตึก...เสียงรองเท้าวิ่งกระทบพื้นยางสังเคราะห์ดังใกล้เข้ามาสรัลจันทร์เหลือบตามองเงาสะท้อนในกระจก เห็นหมอรวินพัฒน์ในชุดเสื้อกล้ามสปอร์ตสีเทาเข้มกับกางเกงวอร์มขาสั้นชายหนุ่มเพิ่งเสร็จจากเคสผ่าตัดฉุกเฉินก็รีบตรงดิ่งกลับคอนโด ผมด้านหน้าชื้นเหงื่อเล็กน้อยด้วยเพราะเร่งรีบมาเกินไป ร่างกายสูงโปร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแขนและหัวไหล่ที่ตึงแน่น ไร้แว่นสายตา นัยน์ตาเรียวคมคู่นั้นกวาดมองแผ่นหลังบางและสะโพกงอนงามของเธอช้าๆ แววตาวาวระยับปราศจากหน้ากากคุณหมอผู้นิ่งขรึม“วอร์มอัปไปกี่นาทีแล้วครับ” หมอรวินหยุดยืนซ้อนด้านหลัง ห่างออกไปเพียงหนึ่งก้าว กลิ่นสบู่สะอาดผสมไอร้อนจากผิวกายผู้ชายแผ่ซ่านเข้า

• พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม    บทที่ 93 คุณหมอร้อนเร่า

  บานประตูปิดสนิทลงพร้อมเสียงกลอนไฟฟ้าล็อกตัวดัง แกร๊กบรรยากาศภายในห้อง 2304 แตกต่างจากห้องชั้นบนอย่างสิ้นเชิง โทนห้องสีขาวตัดเทาควันบุหรี่จัดวางเฟอร์นิเจอร์เป็นระเบียบเรียบร้อย ไร้ฝุ่นละออง กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผสมกลิ่นกาแฟคั่วบดลอยจางในอากาศ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ปลอดโปร่ง ทว่าแฝงความเงียบสงัดที่ทำให้เสียงลมหายใจของคนสองคนดังชัดเจนขึ้นมาถนัดหู“เชิญนั่งก่อนครับคุณรัน”หมอรวินผายมือไปยังโซฟาหนังแท้สีเทาตัวยาวกลางห้องรับแขก ก่อนที่เขาจะเดินเลี่ยงไปเคาน์เตอร์ครัว หยิบจานกระเบื้องและแก้วน้ำทรงสูงสองใบออกมาจัดวาง สรัลจันทร์ก้าวเท้าไปตามทาง ทรวดทรงนาฬิกาทรายใต้เดรสไหมพรมรัดรูปขยับไหวตามจังหวะเดินอย่างเป็นธรรมชาติ หญิงสาวนั่งลงบนโซฟา ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไขว่ห้าง ชายกระโปรงผ้าร่องสีครีมร่นสูงขึ้นมาเหนือกึ่งกลางต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนสะท้อนแสงไฟนีออนหมอรวินถือจานแซนด์วิชและแก้วน้ำส้มเดินกลับมาที่โต๊ะกาแฟ สายตาใต้ขนตาหนาเลื่อนลงมองเรียวขาคู่นั้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่ถือแก้วเกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะวางของลงบนโต๊ะกระจกแล้วนั่งลงข้างๆ โดยเว้นระยะห่างไว้เพียงหนึ่งช่วงแขน“ทานก