ตอนที่ 3

            คุณนายเป็นกังวล ด้วยครั้งหนึ่งเคยลั่นวาจาเอาไว้ว่าจะไม่ไปเหยียบไร่ของตะวัน ถ้าไปก็เท่ากับว่ากลืนน้ำลายตัวเอง        

“หนูคิดว่าเวลาเปลี่ยน... อะไรๆ ก็เปลี่ยน ไหนคุณแม่เคยบอกว่าจะลดทิฐิ จะอโหสิกรรมต่อกันยังไงล่ะคะ เรื่องมันก็นานมาแล้ว บางอย่างลืมๆ มันไปบ้างก็ได้นะคะ”

            ปรางค์วลัยว่าให้มารดาฉุกคิด คุณนายชดช้อยนิ่งงันไปชั่วขณะ ครุ่นคิดตามที่ลูกสาวบอก

            “ไปนะคะแม่ พรุ่งนี้เราไปหาหลานๆ นะคะ”

            หญิงสาวกุมมือมารดาแล้วบีบเบาๆ ให้กำลังใจ สีหน้าคะยั้นคะยอของปรางค์วลัยทำให้คุณนายชดช้อยใจอ่อนในที่สุด

            “เอางั้นก็ได้... ”

            คนที่อยากได้หลานมาเลี้ยงดูเอง พยักหน้าให้ลูกสาว คราวนี้ก็เข้าตำราสุภาษิตโบราณที่ว่า ‘เกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง’ เพราะอยากเห็นหน้าเด็กๆ ใจจะขาด อยากได้เด็กๆ มาอยู่ในความปกครองดูแลของตน แม้ใจจะเกลียดพ่อเด็กราวกับไส้เดือนกิ้งกือก็ตามที

            ปรางวลัยค์ยิ้มกว้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณนายชดช้อยซึ่งครั้งหนึ่งเคยแรงไปด้วยทิฐิและความต้องการเอาชนะลูกเขย วันนี้ท่าทางของหล่อนดูอ่อนลงมาก บางทีอาจเป็นเพราะการตายของรินรดาผู้เป็นลูกสาว ที่ช่วยตอกย้ำให้คนเป็นมารดาเริ่มตระหนักว่าชีวิตมนุษย์ทุกวันนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ความใส่ใจดูแลและทำดีต่อกันเอาไว้... คือสิ่งสำคัญที่ควรตระหนัก ในยามที่ยังมีชีวิตอยู่

           

            วันรุ่งขึ้น ที่จังหวัดเชียงใหม่

            รถเบนซ์คันใหญ่ซึ่งมีร่างอรชรของปรางค์วลัยนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ เคียงคู่มากับคุณนายชดช้อยผู้เป็นมารดาก็แล่นมาถึงไร่ส้มอันเป็นจุดหมายของการเดินทางไกลในครั้งนี้

            “ถึงแล้วค่ะคุณแม่”

            ใบหน้าสะสวยชำเลืองมองมารดาที่นั่งข้างๆ

            คุณนายชดช้อยย่นหน้าผาก จากนั้นก็เปิดกระจกพลางชะโงกใบหน้าออกมามองไร่ส้มที่เห็นอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาฉงนฉงาย เพราะไร่ส้มที่เห็นอยู่เบื้องหน้านี้ช่างแตกต่างกันลิบลับกับที่หล่อนเคยเห็นเมื่อในอดีต

            ก่อนเดินทางมาเชียงใหม่หล่อนแอบภาดภาพเอาไว้ในใจว่ามันจะต้องร้อนและแห้งแล้งเหมือนชนบทบ้านนอกที่หาความเจริญไม่ได้ หากสีเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้า รวมทั้งดอกไม้หลากสีสันที่ชูช่อสะพรั่งอยู่ตรงปากทางเข้าไร่ก็ลบล้างความรู้สึกของภาพไร่ในแบบเดิมๆ ที่คุณนายชดช้อยเคยเห็น

            “ทางเข้าไร่ดูร่มรื่นสวยงามเหมือนรีสอร์ตเลยนะ แกแน่ใจนะยัยปรางค์... ว่าเราไม่ได้หลงทาง แม่คิดว่ามันไม่น่าจะใช่ไร่นี้นะ ถอยรถกลับเถอะลูก”

            คุณนายยังคงไม่เชื่อ เพราะว่าเมื่อนานมาแล้วที่หล่อนเคยตามมาราวีเจ้าของไร่ถึงเชียงใหม่ ตอนนั้นสภาพของไร่ส้มยังเล็กๆ อยู่เลย

หากภาพที่เห็นตรงหน้านี้ช่างกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา เนื้อที่น่าจะถึงพันไร่ ทุกๆ อย่างดูแปลกตาจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไร่ส้มของไอ้หนุ่มตัวแสบผู้เย่อหยิ่งและอวดดี สามารถปั่นหัวจนลูกสาวของหล่อนลุ่มหลงถึงขั้นยอมทิ้งครอบครัวแล้วหนีมาอยู่ด้วยกัน

            “ไม่ผิดหรอกค่ะคุณแม่... โน่นไงคะ”

            ปรางค์วลัยลดกระจกแล้วชี้มือไปยังแผ่นป้ายซึ่งทำจากไม้สีน้ำตาล ความยาวขนาดสองช่วงแขน มีตัวอักษรสีขาวเขียนเอาไว้บนพื้นสีน้ำตาลชัดเจนว่า ‘ไล่ล้อมตะวัน’

            “แม่ไม่คิดว่าไร่ส้มของไอ้กระจอกนั่นจะใหญ่โตขนาดนี้... แกแน่ใจนะยัยปรางค์ ว่าไม่ได้มาผิดไร่”

            คุณนายนิ่วหน้าถามสูกสาว

            หากแต่คิดอีกที.. จากวันนั้นมาถึงวันนี้ก็สี่ปีล่วงมาแล้ว นับจากวันที่รินรดาลูกสาวของนางหนีมาอยู่กับไอ้หนุ่มไร่ส้มจนได้ข่าวว่ามีลูกด้วยกันอย่างที่เห็น

            “เห็นป้ายชัดเจนขนาดนี้คงไม่ผิดแล้วค่ะคุณแม่ ชื่อก็บอกว่าไร่ล้อมตะวัน แถวนี้จะมีคนชื่อ ‘ตะวัน’ สักกี่คนกันคะ”

            ปรางวลัยค์กดปุ่มปิดกระจก เพราะไอร้อนจากแสงแดดในยามสายเริ่มโชยเข้ามาภายในรถ เหยียบคันเร่งพารถเบนซ์คันหรูเคลื่อนผ่านประกายแสงแดดเข้าไปในไร่

รถแล่นขนานไปกับถนนดินที่ทอดยาวไปตามแนวรั้วไม้สีขาว ผ่านสวนส้มเขียวขจีขนาบแน่นไปตลอดสองข้างทาง ผลส้มสีเหลืองสดใส ดกดื่นเป็นพุ่มพวงไปทุกกิ่งก้าน สร้างความรื่นรมย์ให้กับสองแม่ลูกได้อย่างเหลือเชื่อ

“อากาศดี๊ดีนะคะคุณแม่”

หญิงสาวชวนคุย

“ก็โอเคอยู่นะ”

คนเป็นมารดาตอบเนือยๆ

            อึดใจต่อมารถก็วิ่งเข้ามาจอดอยู่หน้าบ้านไม้หลังใหญ่ ปลูกสร้างสไตล์ล็อคเคบิน เสาทุกต้นดูแน่นหนาอลังการ ผนังทุกด้านสร้างด้วยแผ่นไม้กระดานแข็งแรง หลังคามุงกระเบื้องสีส้มอิฐช่วยทำให้บ้านดูอบอุ่น

            “แม่ไม่คิดว่าบ้านไอ้กระจอกนั่นจะใหญ่โตขนาดนี้”

            คุณนายชดช้อยทอดสายตามองดูความใหญ่โตของบ้านไม้ด้วยความลืมตัว ครั้นแล้วก็เชิดใบหน้าพึมพำไปตามนิสัย

            “แต่ถึงจะใหญ่โตยังไง... ก็ยังเล็กกว่าบ้านเราที่กรุงเทพฯ อยู่ดีนั่นแหละ”

            เมื่อได้ยินคำพูดของมารดา ปรางค์วลัยได้แต่อมยิ้ม ด้วยรู้ดีว่านางชดช้อยภาคภูมิใจว่าฐานะเศรษฐีของตนไม่เคยน้อยหน้าใครทั้งนั้น