EP 1/4 แอบแซ่บในอุโมงค์เด็กเล่น

“อืม...ค่อยๆ ยุ...ค่อยๆ เก็บฟันด้วย อย่าให้มันครูด อ๊า...เก่งชะมัด!” ชมเปาะเมื่อแม่สาวใสซื่อหัวไวเกินจะกล่าว อย่าว่าแต่หน้าพ่อแม่ของหล่อนเลย แม้แต่หน้าเพื่อนรักซึ่งเป็นพี่ชายของหล่อนนั้น ก็อย่าได้บังอาจโผล่มาเพื่อขัดความสุขเชียว

“คุณยุ!? คุณยุคะ! ได้ยินพี่ริษาไหมคะ คุณยุ!”

ยุริญดาตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงพี่เลี้ยงคนดี ปากเธอหลุดออกจากท่อนลำของเขาในตอนนั้น

“พี่! เสียงพี่ษา! อ่อก!”

“จัดการฉันต่อเดี๋ยวนี้ ต่อให้ผีโผล่มาฉันก็ไม่สน ทำมันต่อไป!”

สองมือของยุริญดาจับแขนเขาแน่นหนึบ แรงที่เขากระแทกเข้ามาช่างรวดเร็วและรุนแรงนัก รุนแรงพอๆ กับเม็ดฝนที่กำลังตกกระหน่ำทีเดียว

“คุณยุ! คุณยุ!? คุณยุอยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ!? ตอบริษาด้วย”

เสียงร้องถามดังใกล้เข้ามากว่าเดิม หัวใจของแทนไทเต้นระรัว ทั้งตื่นเต้น ทั้งใกล้จะถึงจุดผลิพุ่งแห่งความสุข ทำไมต้องมีคนมาขัดจังหวะด้วยนะ เขาไม่ยอมหรอก อย่างไรเสีย ปากสวยๆ ของยุริญดาก็ต้องได้ลิ้มรสรักของเขาเสียบ้าง!

“เร็วๆ เร็วเข้า! จะเสร็จแล้วยุ! ดูดแรงๆ อ๊ะ อ๊า!!!”

ยุริญดาตาเบิกโต รับรู้ถึงบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาในปาก ไหนเพื่อนเคยบอกว่าหอมหวาน ไหนบอกว่าอร่อยเหมือนนมอุ่นๆ ไม่จริง! ขมฉิบหาย!

หมับ!

มือของแทนไทปิดปากยุริญดาอย่างแรง คนที่กำลังจะคายของเหลวในปากทิ้ง ก็เลยต้องเม้มไว้แน่น 

“กลืน”

เธอส่ายหน้าระรัว เขายิ้มยั่วแล้วจับคางเธอให้แหงนหงาย 

“กลืนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะร้องบอกชาวบ้านว่าเธออยู่กับฉันที่นี่และกำลังทำอะไรกันอยู่”

ยุริญดาชั่งใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าให้เขาอย่างว่าง่าย แทนไทยิ้มกว้างสมใจ เธอไม่เคยเห็นเขายิ้มถูกใจมากมายขนาดนี้ ปกติแทนไทไม่ค่อยยิ้มหรอก เขามันพวกชอบทำตัวขรึมๆ เท่ๆ ให้สาวกรี๊ดน่ะ

“ว่าง่ายอย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย” ชมหล่อนแล้วจับท่อนลำที่กำลังอ่อนตัวเข้าไว้ในกางเกง ยุริญดามองตามตาปรอยเชียว “บอกแล้วว่าจะติดใจ” เขาเยาะนิดๆ หล่อนยิ้มแห้งๆ ให้เขา ยิ้มแบบไม่เห็นไรฟัน ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ ใช้ปลายนิ้วสอดเข้าไปที่ขอบกางเกงชั้นใน 

“ชอบละสิ หึๆๆ” หัวเราะเจ้าเล่ห์อย่างสะใจ ยุริญดาดึงขอบกางเกงชั้นในออกแล้วจ้องมองเจ้าสิ่งที่อยู่ในนั้น หล่อนคงชอบใจสินะ คงปรารถนามันอีก คงอยากจะดูดกลืน และ...

“ถุย!!!”

“เฮ้ย! นี่...เธอทำบ้าอะไรฮะ!?” ร้องถามอย่างตกตะลึงเมื่อแม่ตัวแสบบ้วนสิ่งที่อยู่ในปากลงในกางเกงชั้นในของเขา อย่าได้ถามว่าหน้าตามันเป็นอย่างไร มัน...เละเทะ! ให้ตายเถอะ! ยัยคนนี้นี่!

ถึงทีของยุริญดาได้ยิ้มสมใจบ้าง เธอดึงชายเสื้อเขามาเช็ดปากดิบดี ในตอนที่เขาเอาแต่อึ้งจังงัง

“ก็ของพี่พี่ก็เอาคืนไปสิ รสชาติอุบาทว์ ไม่อร่อย!”

“หา!?”

“ฉันบอกว่าพี่น่ะ ไม่อร่อย! อย่ามายัดเยียดอะไรแบบนี้ให้ฉันกินอีกนะ เสียเวลา!” ร้องใส่หน้าเขาแล้วขยับถอยหลัง แทนไทคว้าแขนเธอไว้

“หยุดเลย! พูดแบบนี้แล้วจะหนีเหรอ!”

“แล้วจะให้อยู่ทำไม มันเหี่ยวขนาดนั้น ฉันไม่ฟินหรอก ไปนะ!”

“นี่! หยุดนะ!” ถึงร้องห้ามก็ไม่ฟัง ยุริญดาเผ่นไปแล้ว หล่อนชิ่งหนีเขาพร้อมกับทิ้งท้ายด้วยวาจาของแม่ตัวแสบ เห็นเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยหือค่อยอือ ที่แท้แม่ตัวร้ายชัดๆ

“พี่ริษา! ฉันอยู่นี่!” ยุริญดารีบร้องเรียกให้พี่เลี้ยงของเธอหันมา แทนไทจะได้เลิกรังควานเธอเสียที

“ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยตัวแสบ!” บ่นไล่หลังแม่ตัวร้ายแล้วจัดการกับกางเกงที่สวมอยู่ ต้องหลับตาลงแน่นๆ อย่างต้องการระงับความขุ่นเคืองเพราะการกระทำของหล่อน เป้ากางเกงเขาแฉะไปหมด เห็นทีว่าคงรอฝนซาไม่ไหว คงต้องวิ่งกลับบ้านตอนนี้แล้วกระมัง

----------

ยุริญดาเห็นหลังแทนไทไวๆ เขาลอดออกมาจากอุโมงค์แล้ววิ่งไปทางประตูรั้ว เธอหันไปหาพี่เลี้ยงอีกครา เรียกหล่อนอีกครั้งให้อีกฝ่ายรีบมาไวๆ

ริษา รัตนาการ หญิงสาววัยมากกว่าเจ้านาย หันหลังกลับไปเมื่อได้ยินเสียงเรียก หัวคิ้วมนๆ ของสาวเจ้า ขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงยามสาวเท้าก้าวไป ร่มในมือถูกส่งให้คนเป็นนายในทันทีที่ถึงตัว ไม่สนว่าตัวเองจะกลายเป็นฝ่ายเปียกปอน การเป็นคนที่เกิดมาต่ำต้อย แล้วได้รับความเมตตาจากคุณท่านซึ่งเป็นบิดามารดาของยุริญดา ทำให้เธอซาบซึ้งบุญคุณยิ่งนัก เธอมีที่พัก มีอาหาร ได้รับการศึกษาที่ดี สิ่งที่ต้องตอบแทนครอบครัวนี้มีเพียงความจงรักภักดีเท่านั้น

สตรีสองนางรีบพากันวิ่งเข้าบ้าน ร่างกายของทั้งสองเปียกไม่ต่างกัน แต่กระนั้น ยามที่เข้ามาถึงห้องนอน ก็ยังเป็นริษาที่คอยหยิบผ้าขนหนูมาให้นายสาว ก่อนจะรีบไปเปิดน้ำอุ่นไว้รอท่า ด้านนอกนั้นฝนยังตกอยู่ อากาศเลยยิ่งเย็นลง

“พี่เปิดน้ำอุ่นให้แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบลงแช่เถอะค่ะ”