เริ่มงาน

พี่คุณปล่อยฉันออกมาจากโซนวอ.ง่ายๆ แบบไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัว แต่หัวใจของฉันกลับเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะตอนที่เปิดประตูออกมาเจอว่าเพื่อนยืนกอดแขนกันอยู่ด้วยสีหน้าหวาดระแวง ข้างกันมีผู้ชายสามคนที่คล้ายกับว่าเพิ่งเดินมา พวกเขาคุยอะไรบางอย่างกับถิงถิงและแครอท แต่พอยัยสองคนนั้นเห็นฉันเดินออกมา ก็พากันจับมือแล้ววิ่งออกไปจากเขตคณะวิศวกรรมศาสตร์ทันที

พวกเราจึงมาตั้งหลักกันที่คาเฟ่หลังมหาวิทยาลัยตามที่ตั้งใจกันเอาไว้ เค้กที่ฉันเห็นในรีวิวถูกสั่งมาสองชิ้นพร้อมน้ำหวานคนละแก้วหวังให้มันช่วยปลอบประโลมความตื่นตระหนก

"พี่จอมพลถามพวกฉันว่ามาทำอะไรที่นี่ เสียงเขานี่แบบ..."

ถิงถิงลูบแขนไปมา "น่ากลัวมาก"

"เขาถึงบอกไงว่าไม่มีใครอยากเข้าไปในนั้น คงเป็นพื้นที่ส่วนตัวแบบสุดๆ"

ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับแครอท

"แต่แปลกมากที่พี่คุณจ้างให้ฉันไปทำความสะอาดที่นั่น ให้ตั้งวันละพันห้าแหนะ"

"จ้างทำความสะอาดเหรอ"

เพื่อนทั้งสองประสานเสียง ฉันพยักหน้าหงึกๆ คาช้อนเค้กเอาไว้ในปาก

"แกรับงานหรือยังแอล" แคลจับแขนฉันบีบเบาๆ "ฉันขอเตือนว่าอย่า"

"รับไปแล้วสิ ก็ตั้ง..วันละพันห้าเชียวนะ"

"ยัยขี้งก!"

ข้อนี้ฉันไม่เถียงถิงถิง ฉันขี้งกเพราะตลอดจำความได้ฉันอาศัยอยู่กับป้าพี่สาวพ่อ ท่านบอกว่าพ่อแม่ฉันไปทำงานต่างประเทศแล้วเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันอายุหนึ่งขวบ ป้าไม่เคยให้ฉันอด เลี้ยงกันมาอย่างดี อย่างตอนนี้เงินค่าหอพัก ค่ากิน ค่าเทอมป้ากับลุงก็จ่ายให้อย่างไม่ติดขัด บางครั้งพี่น้องฝั่งแม่ก็ให้ค่าขนมบ้างเนื่องในโอกาสวันสำคัญอย่างเช่นปีใหม่และตรุษจีน แต่เพราะฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองก็ไม่ต่างจากคำว่าภาระ ไหนจะลูกป้าเองอีกที่ท่านยังต้องรับผิดชอบ ฉันเลยต้องทำงานพาร์ทไทม์เพื่อมีข้ออ้างไปบอกให้ป้าจ่ายเงินรายเดือนให้น้อยลง

"รับแล้วก็รับ แต่ยังไงก็ต้องระวังตัว โอ๊ย! ฉันงงนะเนี่ยว่าทำไมพี่คุณถึงมาจ้างแก"

"เป็นเพราะกลิ่นฉี่แอลมันหอมล่ะมั้ง"

"น่าเกลียด!" ฉันว่าแครอท พูดอะไรก็ไม่รู้.. ขนลุก

ภานในโซนวอ. จอมพล เฉิน ไผ่เพิ่งจะมาจากโรงอาหาร เขากำลังนั่งล้อมวงถามคุณว่าผู้หญิงที่เห็นออกไปจากที่นี่คือใคร

"ก็ไหนร้องว่าอยากส่วนตัว ไหงเอาสาวมาล่ะเพื่อน"

หลังจากโดนเพื่อนบ่นไปรอบที่แล้ว จอมพลก็ไม่ได้ควงสาวมาที่นี่อีกเพื่อความเป็นส่วนตัวที่เพื่อนร้องขอ

"คนนี้คือคนที่มาเข้าห้องน้ำเมื่ออาทิตย์ก่อน กูเห็นจากกล้องวงจรปิด" ไผ่โพล่งขึ้น

"แปลกตั้งแต่มันอนุญาตให้น้องเขามาเข้าห้องน้ำแล้ว จะว่าใจดี.. หน้าอย่างมันสะกดคำนั้นไม่เป็น ความหมายลึกซึ้งไม่ต้องพูดถึง" เฉินคาดเดา

พูดไปตั้งเยอะ ถามไปตั้งหลายข้อ สิ่งที่คุณตอบกลับมามีเพียง "ขี้เกียจทำความสะอาดเอง เห็นหน้าซื่อๆ น่าจะไม่มีพิษมีภัยเลยจ้าง"

"เชื่อมึงก็ควาย กูว่ามึงมีแผน" เฉินยังคงคาดเดาไม่เลิก "ชอบน้องเขาอ่อ ไม่มีทางๆ มึงไม่อินกับความรัก"

“ถ้างั้นก็อาจจะเป็นไปได้ที่มันขี้เกียจทำ กูเองยังขี้เกียจ"

ไผ่ชักคล้อยตามเพราะสถานที่นี้พวกเขาผลัดกันมาทำความสะอาดเพราะไม่อยากให้ใครมายุ่มย่ามกับสิ่งของ บางครั้งก็มีอารมณ์ขี้เกียจบ้างอะไรบ้างตามประสา

"สรุปว่า.." จอมพลเลิกคิ้วใส่คุณที่เอนตัวลงนอนแล้วปิดเปลือกตาลง

"ชื่อแอลลี่ พรุ่งนี้จะเริ่มงานวันแรก ค่าจ้างกูจ่ายเอง โอเค๊!"

ประโยคสุดท้ายหยุดความอยากรู้ของทุกคน งานนี้สบายตัวสบายใจและสบายกระเป๋า พวกเขาดีล..

อีกวันฉันเลิกเรียนสี่โมงเย็น ใช้เวลาเดินมาที่โซนวอ.สิบนาที คราแรกถิงถิงจะอยู่เป็นเพื่อน แต่นึกขึ้นได้ว่าเงื่อนไขหนึ่งข้อคือ..ต้องมาคนเดียว ฉันเลยไล่เพื่อนกลับไป

ฉันเข้าไปเยือนโซนวอ.มาสองครั้งแล้ว พื้นที่ค่อนข้างกว้างแต่สะอาดสะอ้านพอตัวจึงวางแผนมาคร่าวๆ ว่าจะทำงานอย่างไรให้เสร็จโดยไว

มาถึงก็ใช้กุญแจดอกเล็กที่ห้อยตุ๊กตาน้องหมีตัวจิ๋วเอาไว้ไขลูกบิดประตู ผลักดันมันเข้าไปพบว่าไฟถูกเปิดเอาไว้ อย่างแรกเห็นว่ามีคนนอนหลับอยู่บนโซฟา มีคนนั่งอ่านหนังสืออยู่หนึ่งคนและยืนเล่นสนุ๊กเกอร์อยู่อีกสอง พวกเขาหันมามองฉันเป็นตาเดียว ยกเว้นคนที่นอนหลับอยู่

เอาแล้วไง! จ้องกันมาขนาดนี้ ฉันต้องทำยังไงต่อ

"สวัสดีค่ะ แอลลี่ค่ะ มาทำความสะอาด" นี่คือสิ่งที่คิดออก พูดจบฉันก็ยิ้มแฉ่งใช้ยิ้มเข้าสู้สุดกำลัง

"รบกวนด้วยครับ" คนที่ตอบคือพี่จอมพล เขายิ้มทั้งดวงตาทั้งริมฝีปาก คนนี้ดูเจ้าชู้แล้วหนึ่ง ตัวใหญ่มากด้วย

อีกคนข้างกันจากที่ดูรูปมาคือพี่เฉิน ใบหน้าแนวหนุ่มตี๋ เขาไม่ตอบสนองอะไรต่อฉันมากนักเพราะมองแปปเดียวก็หันไปสนใจลูกกลมๆ ต่อ

ฉันเลยเดินมายังโซฟา วางกระเป๋าสะพายเอาไว้บนโต๊ะตัวเล็ก เริ่มจัดการมันตรงนี้ที่แรก เก็บจอยเกมให้เข้าที่แล้วรวบกระป๋องน้ำอัดลมมากอดแนบอก อาจเพราะเสียงดังเกินไปคนที่นอนหลับจึงลืมตาขึ้นมอง เพียงเห็นหน้าฉันหัวคิ้วของพี่คุณก็ขมวดชิด แต่ก็คลายลงในวินาทีต่อมาราวกับว่าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจ้างฉันมาทำความสะอาด

"ขอโทษค่ะที่เสียงดัง"

เอ่ยบอกแผ่วเบาแล้วลุกจากตรงนี้ไปถังขยะ ฉันพยายามกดอาการประหม่าและหวาดหวั่นให้ลึกสุด พยายามลบข่าวที่อ่านมาว่าพวกเขามันตีนมหันตภัย ลบข่าวเด็กสถาปัตยกรรมคนนั้นที่หัวแตกด้วย

ทิ้งกระป๋องลงถังขยะเสร็จก็เดินไปหาอีกคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างชั้นหนังสือ ฉันว่าคนนี้น่าจะเป็นมิตรที่สุด

"พี่คะ พวกไม้กวาดอยู่ไหน"

พี่ไผ่เงยหน้าจากหนังสือขึ้นมามอง ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปยังมุมห้อง "ปกติใช้เครื่องดูดฝุ่น"

ฉันพยักหน้าหงึกๆ แล้วเดินไปนั่งมองเจ้าหุ่นยนต์ดูดฝุ่น มันนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนี้ พอจับดูก็พบว่ามันแบตเตอรี่หมด

"พี่คะ..อ้าว!"

จะหันไปถามพี่ไผ่อีกรอบว่าชาร์จแบตได้ตรงไหน พวกเขาสามคนกลับไม่อยู่แล้ว มีเพียงพี่คุณที่ลุกขึ้นมายืนแล้ว..ถอดเสื้อยืดสีดำที่สวมใส่อยู่ออกเผยเรือนร่างท่อนบนสุดแสนจะเพอร์เฟคให้ฉันตกตะลึงหัวใจเต้นตึกตัก

หล่อมากไม่พอ.. หุ่นยังดีมากด้วย

จุ๊ๆๆๆๆ ที่เคยคิดอยากเอามาจิ้มนมข้นหวานกินดูนี่ฉันไม่ได้พูดเล่น รสชาติคงจะนัวน่าดูเลย

"มองเกินห้านาทีหักค่าแรงสองร้อย"

"ห๊ะ!" ฉันรีบหลุบตาหนีพี่คุณมามองเจ้าเครื่องดูดฝุ่น ไม่นานก็ได้ยินเสียงน้ำไหล เดาว่าเขาคงเข้าไปล้างหน้า จังหวะนี้ฉันรีบวิ่งไปเก็บของที่มันถูกวางทิ้งระเกะระกะ พวกพี่เขาแกล้งฉันแหงๆ เพราะสองครั้งที่เข้ามามันไม่รกแบบนี้เลย

แล้วนี่อะไร..

ฉันหยิบของบางอย่างจากใต้โต๊ะสนุ๊กขึ้นมามองดูใกล้ๆ

"นี่มันบราปีกนกของผู้หญิงนี่"

ที่เขาพูดกันว่าพวกพี่เขาชอบควงผู้หญิงมาที่นี่คงไม่เกินจริง ประตูสีแดงนั่นคงจะเป็นประตูพาไปสวรรค์แน่ๆ เลย

ไม่นานพี่คุณก็เดินออกมา เขามองสิ่งที่ฉันถือพลางขมวดคิ้ว

"ถอดเพื่อ?"

"ไม่ใช่ของหนู!" ฉันเถียงแล้วเอามันไปทิ้งขยะ "ของพวกพี่นั่นแหละ"

เขาไม่ได้ปฏิเสธ หยิบเสื้อยืดสีดำบนโซฟามาเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าแล้วเอาสวมใส่กลับตามเดิม

"พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ เดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับเอง" เพราะฉันไม่สะดวก ที่จะไปกับเขา "เครื่องดูดฝุ่นชาร์จแบตตรงไหนได้คะ พรุ่งนี้จะได้ใช้งาน"

"ปลั๊กอยู่ตรงโต๊ะสนุ๊ก ที่ชาร์จหาเอา ไม่ให้ไปส่งแน่?"

ฉันพยักหน้า พี่คุณไม่ได้เซ้าซี้ เขาก้าวเดินเข้ามาหาพร้อมมือถือยื่นมาให้ "แอดไลน์มา ส่งเลขบัญชีทิ้งไว้ให้ในไลน์ด้วย"

ฉันทำตามเขาบอก พอได้ตามต้องการพี่คุณก็มองไปรอบๆ ก่อนจะวกกลับมามองหน้าฉัน "แน่ใจ?"

"ค่ะ หนูกลับเองได้ เดี๋ยวปิดที่นี่ให้ด้วย พี่ไม่ต้องห่วงเลย"

เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะกลับไปทำหน้าดุ จากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ นั่นแหละถึงได้หายใจโล่ง

ก็ไม่รู้ว่าเขาจะถามย้ำซ้ำๆ ทำไม

แต่ผ่านไปเพียงห้านาที จู่ๆ ไฟในห้องก็มืดดับลง ฉันกรีดร้องถลาไปคว้ากระเป๋าสะพายมากอดแนบอก มันมืดมาก มืดจนมองไม่เห็น ไม่มีแม้แต่แสงภายนอกสาดส่องเข้ามาให้เห็นด้วย

เข้าใจแล้ว ที่พี่คุณถามเพราะหลังจากที่เขาออกไป ที่นี่ก็ไม่ต่างจากบ้านร้างของจริง