พี่คุณคนเก่ง

เงินจำนวน 1,500 บาท ถูกโอนมาหลังจากฉันออกจากโซนวอ.หนึ่งชั่วโมง ซึ่งหลังจากพี่คุณออกไปแล้วเกิดไฟดับ สงสัยฉันคงต้องวางแผนใหม่ ไปทำความสะอาดก่อนเข้าเรียนดีกว่า แต่อย่างน้อยก็ควรแจ้งเจ้าของสถานที่นิดหนึ่ง

ระหว่างยืนรอคิวซื้อน้ำเต้าหู้ฉันเลยพิมพ์แชทไปหาพี่คุณ

LLy : พรุ่งนี้หนูขอไปทำความสะอาดตอนกลางวันแทนนะคะ

พี่คุณยังไม่เปิดอ่าน แต่ฉันกลับเห็นรถของเขาขับผ่านไปแล้วจอดที่ร้านขายไก่ทอด ฉันเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัยว่าทำไมเขาถึงเข้ามาในซอยแคบๆ นี้

"มองผู้ชายอีกแล้วนะนังหนู" ป้าคนขายทัก

"เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยน่ะจ้ะ สงสัยว่าเขามาทำอะไรในซอยนี้"

"พ่อหนุ่มรูปหล่อรถหรูคนนั้นน่ะเหรอ"

ฉันพยักหน้า

"เลยเข้าไปเลี้ยวขวา เขามีอู่อยู่ในนั้นแหละ"

"อู่อะไรเหรอจ๊ะ"

"อู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซต์ที่มันคันใหญ่ ท่อเสียงดังๆ เห็นว่าทั้งจำนำ ซ่อม ขาย อายุก็แค่เท่าเนี่ย รู้จักทำมาหากินด้วยนะ"

ป้าจบประโยคด้วยการชื่นชม ฉันเองก็ร้องว้าวและชื่นชมเขาในใจเช่นกัน

ได้ของโปรดมากินก็ขึ้นห้องที่อยู่บนชั้นสาม อะพาร์ตเม้นต์นี้มีแปดชั้น เจ้าของเลือกคนเข้าพัก จะเน้นนักศึกษา พนักงานออฟฟิศและนางพยาบาล ฉันจึงหาความสงบสุขได้ง่าย

ก่อนจะล้มตัวลงนอน แชทไลน์ที่ส่งหาใครบางคนค้างเอาไว้ก็ตอบกลับมา

Kunakron : มาตอนพักกลางวัน ซื้อข้าวมาเผื่อพี่ด้วย

'พี่' ฟังเขาแทนตัวเองด้วยคำนี้ก็จั๊กจี้หัวใจดีเพราะหน้าดุๆ อย่างเขาน่าจะแทนตัวว่า 'ฉัน' เหมือนพวกพระเอกนิยายหยิ่งๆ อะไรแบบนั้น ไม่รู้ว่ากลัวอำนาจหรือกลัวคนดุ ฉันถึงบ้าจี้ซื้อข้าวมาตามที่เขาสั่งด้วย เมื่อมาถึงโซนวอ.ก็พบเจอพี่คุณอยู่คนเดียว

"เพื่อนพี่ไม่อยู่เหรอคะ"

เอ่ยถามพร้อมกับวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะแล้วเดินไปดูเจ้าเครื่องดูดฝุ่น มันยังถูกชาร์จแบตเอาไว้อยู่เลย ดีนะไม่ระเบิดทำลายตัวเอง ฉันปล่อยมันไปทำงาน ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองไปยังพี่คุณที่เล่นเกมอยู่

"พี่คุณ.."

"พวกมันไปกินข้าวข้างนอก" เขาตอบแต่ไม่มองหน้าฉันเพราะหลุบตามองกล่องข้าวในถุงพลาสติกอยู่ "ทำไมมีกล่องเดียว"

ถามจบนั่นล่ะถึงเอาดวงตาคมดุตวัดมามอง "ก็พี่ไม่ได้บอกว่าจะกินสองกล่องนี่คะ"

"หมายถึงของเรา ทำไมไม่มี" เสียงเขาติดจะหงุดหงิดนิดๆ

"หนูกินมาเมื่อเช้าแล้วค่ะ เดี๋ยวทำความสะอาดเสร็จก็น่าจะหมดเวลาพักพอดี"

"มากิน"

ห๊ะ! เรียกฉันไปกินอะไรอ่า ฉันยืนทำหน้าเอ๋อ และมันคงจะเอ๋อมาก พี่คุณถึงได้เรียกเสียงดัง

"แอลลี่! มากินข้าว..ด้วยกัน"

บังคับฉันด้วยสายตาไม่พอ ยังแกะกล่องข้าวเป็นการกดดัน

แล้วทำไมต้องให้ฉันกินข้าวด้วยล่ะ มันมีกล่องเดียวช้อนคันเดียวจะกินยังไง

อาจเพราะความเกรงฉันเลยไม่กล้าขัดคำสั่งเขา เดินมานั่งพับเพียบลงบนพื้น มองข้าวผัดกะเพราหมูสับไข่ดาวตาปริบๆ

พี่คุณผลักดันกล่องข้าวมาให้ฉันก่อน ด้วยความไม่อยากเรื่องเยอะให้เขาอารมณ์เสียฉันเลยตักมันเข้าปากง่ายๆ แล้วยกมือขึ้นปิดปากรีบเคี้ยว ดูพี่เขาจะพอใจมาก คิ้วถึงคลายแล้วหยิบช้อนที่ฉันเพิ่งใช้ตักข้าวใส่ปาก

อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกแก้มร้อนผ่าวเพียงเพราะเขาใช้ช้อนคันเดียวกัน พี่คุณตักข้าวเข้าปากอีกสองคำ จากนั้นก็ผลักกล่องมันมาให้

"กินที่เหลือให้หมด"

"แล้วพี่ล่ะคะ"

"อิ่มแล้ว"

"สองคำเนี่ยนะ"

"ขี้สงสัย"

เอ้า! สองคำมันจะอิ่มได้ยังไงนอกเสียจากว่าไม่อร่อย

"งั้นเรื่องที่จะถามต่อไปนี้ก็อดเลยสิ"

ฉันยอมเอาข้าวมากิน เปลี่ยนท่านั่งเป็นขัดสมาธิให้สบายเพราะดูแล้วพี่คุณก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่เขาร่ำลือกัน

"จะถามอะไร"

"หนูเห็นพี่ขับรถเข้าไปในซอยลมฤดี 4 สองครั้งแล้ว เข้าไปทำอะไรเหรอคะ บ้านพี่อยู่ในซอยนั้นเหรอ"

"แอล"

"คะ?" ฉันเลิกคิ้ว

"แทนตัวเองว่าแอลจะดีกว่า"

"ลิดรอนสิทธิกันเฉย"

"มีกิจการอยู่ในนั้น"

"ป้าคนขายน้ำเต้าหู้ก็บอกแอลแบบนั้น"

พอเห็นฉันแทนตัวเองด้วยชื่อพี่คุณก็กระตุกยิ้มมุมปาก คนนี้คงจะชอบให้คนทำตามคำสั่งน่าดู

"เห็นพี่จอดรถซื้อไก่ทอดสองครั้งเลยล่ะคะ แต่ร้านนั้นก็อร่อยจริงๆ นั่นแหละ"

มันน่าพิศวงมากที่ไก่ทอดร้านนั้นไม่อมน้ำมันทั้งที่ใช้น้ำมันทอด ฉันซื้อกินไม่บ่อยเพราะไม่ค่อยชอบกินแป้งกรอบๆ ด้านนอก

"คงอร่อยจริง" พูดจบนิ้วโป้งใหญ่ก็มาปาดเช็ดมุมปากให้ ฉันชะงักเบิกตาโตตกใจ

ทำอะไรอ่ะ! เพิ่งรู้จักกันทำแบบนี้ได้ด้วยหรือไง

ไอ้พี่คุณขี้หลีแหงๆ เลย

"ดื่มขวดเดียวกันได้มั้ง"

ฉันยังไม่ทันหายตกใจก็ต้องตกใจซ้ำไปอีกเมื่อขวดน้ำเปล่าที่เขาเพิ่งกระดกดื่มถูกวางลงมาตรงหน้า

"ไม่ได้หรอกค่ะ เผื่อพี่ไม่สบาย"

"แต่ช้อนนั่น?" เขาชี้มาที่ช้อนในมือฉัน

"นั่นสิ เกิดป่วยขึ้นมาอดมาทำความสะอาดแน่" ช้อนถูกวาง ข้าวกล่องถูกเก็บแล้วเอาไปทิ้งถังขยะเพราะพี่คุณคงไม่กินต่อ จากนั้นฉันก็พยายามเมินเขาแล้วหายเข้าไปขัดห้องน้ำอยู่สิบห้านาที ออกมาพี่คุณก็เปลี่ยนไปแทงสนุ๊กแล้ว

แป๊ก! ปึง! ปัง!

ทว่าเกิดมีเสียงบางอย่างดังมาจากด้านนอก ฉันสะดุ้งโหยงยกมือขึ้นทาบหน้าอก เสียงนั้นยังคงดังอยู่ฝั่งด้านหน้าประตูคล้ายกับว่ามีคนกำลังวิ่งหรือทุบอะไรอยู่สักอย่าง แต่พี่คุณดันยังใจเย็นอยู่ เอาไม้คิวมายื่นให้ฉันถือแล้วเดินเนือยๆ ไปเปิดประตูอ้าออก

พลัก! พลันก็มีคนหงายหลังล้มลงมานอนหงายให้ฝ่าเท้าของพี่คุณเหยียบหน้าอกได้พอดี

"มึงมาเอาอะไร" เขาถามเสียงเรียบ แต่ฉันจับจากสีหน้าและดวงตาของพี่คุณได้ว่าเขากำลังไม่พอใจ

ในที่สุดฉันก็พิสูจน์แล้วว่าโซนวอ.เป็นสถานที่อันตรายต่อคนนอกคณะจริงๆ และตีนมหันตภัยก็กำลังเหยียบย่ำคนอื่นอยู่ตอนนี้

"มันมาเอาคืนที่เพื่อนมันหัวแตก" พี่จอมพลยืนอยู่ด้านหน้ายกแขนขึ้นสูงเท้ากรอบประตู พอเห็นฉันยืนหน้าถอดสีอยู่เขาก็ยิ้มหวานให้ ก่อนยิ้มนั้นจะเลือนหายไปหลังจากมองคนที่นอนอยู่

"มึงไม่บอกมัน เพื่อนมันแม่งโง่ลื่นล้มหัวฟาดถังขยะเอง"

"ก็มันโง่ไม่เชื่อไง"

"แล้วเอาไงดีวะ" ฝ่าเท้านั้นลงน้ำหนักขึ้นจนคนข้างล่างใบหน้าเหยเกส่งเสียงร้อง พาให้ฉันขนลุกไปด้วย

"มึงเอาไปจัดการ น้องอยู่ กูไม่อยากทำตัวไม่ดี"

พี่ทั้งสองคนหันมองฉันเป็นตาเดียว แต่ฉันเลือกที่จะสบตากับพี่คุณ ที่พูดมาทั้งหมดหมายความว่ายังไง..

ทำไมเขาถึงทำเหมือน..คิดอะไรกับฉันเลยล่ะ