ซองดำ

ตั้งแต่วิ่งหนีออกมาจากที่นั่น จากที่ไม่เคยสนใจฉันก็เกิดอยากรู้ข้อมูลของโซนวอ.ขึ้นมา ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าคุณ เขาเป็นคนที่ใครต่างก็พูดว่าดุทั้งใบหน้าและนิสัย ฉันเชื่อเพราะตอนที่คุยกันเขาดูดุมาก

"แกมันบ้า ห้องน้ำในมอมีเป็นร้อย แต่ดันไปเข้าที่โซนวอ."

ถิงถิงมีอาการขนลุกขนพองไม่ต่างจากฉันหลังจากเล่าให้ฟังว่าฉันทำอะไรลงไป

"ก็มันปวดฉี่นี่"

"ฉี่ในป่ายังดีกว่า"

"บอกมันแบบนั้น แล้วแกกล้าเหรอ" แครอทถามกลับถิงถิง ยัยนั่นยิ้มเจื่อนตอบ

"กล้าก็บ้าแล้ว ก้นดูมๆ ของฉันของแพงจ้า ผีสางนางไม้ก็อดเห็นจ้า"

เสียงพูดคุยหยอกล้อของถิงถิงช่วยให้ใจฉันดีขึ้นมาบ้าง

ไม่มีอะไรหรอก พวกรุ่นพี่คงแค่ทำเป็นเบ่งอำนาจเพราะความเป็นลูกหลานอธิการบดีเท่านั้น คิดทำร้ายคนอื่นง่ายๆ ก็เกินไปแล้ว

ฉันปลอบใจตัวเองแบบนี้อยู่ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แผลตรงหัวเข่าทิ้งร่องรอยแผลเป็นเอาไว้จางๆ แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตเท่าไหร่นัก

เช้าของวันอังคารฉันนั่งรถมินิบัสจากจังหวัดนครปฐมเข้ามายังกรุงเทพฯ เพราะเมื่อคืนกลับไปนอนค้างที่บ้านของป้าเนื่องจากลุงสามีของป้าป่วยเลยกลับไปเยี่ยมเยียน ระหว่างนั่งอยู่ในรถก็เล่นมือถือไปพลางๆ ปกติฉันไม่ค่อยอัปเดตอะไรบนเฟซบุ๊ค เป็นประเภทสายส่องเท่านั้น

'แก๊งตีนมหันตภัยทำเรื่อง!! จัดการเด็กสถาปัตย์ที่เข้าไปลองของที่โซนวอ.จนยับเยิน'

อ่านหัวข้อข่าวของเพจมหาวิทยาลัยจบก็เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มันน่ากลัวตรงภาพประกอบของเด็กสถาปัตยกรรมคนนั้นอยู่ในสภาพหัวแตกเลือดไหลนอง ขนาดเขาเบลอภาพแล้วนะยังดูออกว่าแก๊งนั้นโหดเหี้ยมแค่ไหน

"บ้าหน่า นี่มันสมัยไหนแล้ว ยังมาทำตัวเป็นพวกเด็กเห่อกำปั้นอยู่อีก"

ฉันเลิกสนใจข่าวนั้นแล้วไถนิ้วบนหน้าจอไปเรื่อยๆ จนไปเจอเข้ากับรูปขนมเค้กของคาเฟ่หนึ่ง ฉันเป็นคนชอบกินของหวาน โดยเฉพาะนมข้นหวานที่สอดไส้ปาท่องโก๋ ส่วนเจ้าขนมเค้กเวลาเห็นมันหน้าตาน่ากินก็อดเปรี้ยวปากไม่ได้

"ร้านอยู่หลังมอเหรอ ต้องจัดแล้วล่ะ"

มาถึงมหาวิทยาลัยฉันก็รีบเอ่ยชวนแครอท ถิงถิงยังไม่มาแต่รายนั้นไปอยู่แล้วหากว่าง

"แต่ฉันงดของหวานนะ เดือนหน้าพี่ชายฉันแต่งงาน ต้องเตรียมหุ่นใส่ชุดสวย"

"นี่แกก็ผอมอยู่แล้วนะ ใส่ชุดไหนก็สวยอยู่แล้วป่ะ"

"ก็อยากสวยอีกไง เดี๋ยววันเสาร์นี้ก็ว่าจะไปเข้าสปาขัดผิวสักหน่อย"

ฉันถอนหายใจให้กับความรักสวยรักงามของเพื่อน มีเงินจะทำอะไรย่อมได้ทั้งนั้น เป็นฉันมีเงินเหลือกินเหลือใช้ก็คงทำเหมือนกัน

"น้องแอลลี่ป่ะคะ"

มีรุ่นพี่คนหนึ่งมาสะกิดหัวไหล่ ฉันจำได้ว่าเธอคือรุ่นพี่ปีสาม

"แอลลี่ค่ะพี่"

"นี่น้องไปทำอะไรไว้ที่โซนวอ.เหรอ ถึงมีคนฝากอันนี้มาให้"

ซองสี่เหลี่ยมสีดำถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน แค่ได้ยินชื่อโซนวอ.มือก็เกิดสั่นหงึกๆ ขึ้นมา ฉันรับมันมามองดูด้วยใจหวาดหวั่น ก็เพิ่งจะอ่านข่าวนั้นไปนี่ เห็นว่าคนนั้นก็เข้าไปที่นั่นมาเหมือนกัน

"แอลไม่ได้ไปทำอะไรนะคะ"

ฉันยิ้มแห้ง สีหน้าเจื่อนจ่อยขั้นสุด พี่ผู้หญิงพยักหน้าแล้วเดินกลับออกไป ของในมือฉันก็ถูกแครอทหยิบไปดู

"ฉันเคยได้ยินมาว่าถ้ารุ่นพี่วิศวะกลุ่มนั้นอยากเจอใครจะมีจดหมายสีดำส่งมาให้ เฮ้ย! เพราะแกทะเล่อทะล่าเข้าไปฉี่แน่ๆ เลย"

เอือก! "แค่ฉี่เนี่ยนะ ถึงขั้นจะทำร้ายฉันเลยเหรอ โหดร้ายเกินไป"

กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่เอ่ยไม่เต็มเสียงนัก ฉันรับซองสีดำนั้นมาเปิดแล้วหยิบแผ่นกระดาษสีขาวที่มีตัวอักษรถูกเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกขึ้นมาอ่าน

ถึง แอลลี่ อักษรปี 1

บ่ายสองมาเจอกันที่โซนวอ.

จาก คุณ

ประโยคไม่ยาวนักที่แผ่ขยายอำนาจยิ่งใหญ่โดยการออกคำสั่ง ฉันควรจะไปดีไหม ไปแล้วจะมีชีวิตรอดกลับมาหรือไม่ นี่สินะที่เขาเรียกว่า..รนหาที่ตาย

ชั่งใจและคิดมากจนเรียนไม่รู้เรื่องว่าจะไปตามที่จดหมายบอกดีหรือไม่ เพื่อนก็พลอยเครียดไปด้วย จนสุดท้ายเราสามคนก็เกี่ยวแขนกันเดินมาที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บ่ายสองโมงเรามาหยุดยืนอยู่หน้าอาคารชั้นเดียว ความรกร้างและบรรยากาศเย็นยะเยือกปลุกเร้าความหวาดหวั่นในใจมากโข

"กลับดีไหม" ถิงถิงเสนอ

"นั่นดิ" แครอทคล้อยตาม "มันดูแปลกๆ อ่ะ ในรูปว่าน่ากลัวแล้ว ของจริงคูณสิบ"

"แต่ถ้ากลับ พี่เขาจะ..."

แกร๊ก! ประตูด้านในถูกเปิดออกเป็นดั่งภาพซ้อนทับในวันนั้นเป๊ะๆ เพราะคนที่โผล่หน้าออกมาคือพี่คุณ..

เขาตีหน้าขรึมไล่สายตามองทุกคนจนมาหยุดที่ฉัน

"แอลลี่เข้ามาคนเดียว"

พี่คุณเอียงศีรษะไปทางด้านในแล้วหายเข้าไปโดยเปิดประตูแง้มเอาไว้

"เอาไงแอล"

"เข้าไปคนเดียวเขาจะทำอะไรแกไหม"

"ฉันก็ไม่รู้"

"แอลลี่!!"

แต่แล้วก็มีเสียงตะโกนเรียก สองขาของฉันก็ก้าวเดินอัตโนมัติ

"ถ้ามีอะไรร้องดังๆ เลยนะ ฉันกับแคลจะเข้าไปช่วย"

มีเสียงถิงถิงลอยตามมาให้ฉันใจชื้น อย่างน้อยเพื่อนก็อยู่ข้างหน้า พี่คุณคิดทำอะไรฉันจะสู้ คนเรามีสิทธิป้องกันตัว

คิดได้ดังนั้นฉันก็เข้ามาภายในโซนวอ. ปิดประตูลงแล้วมองสำรวจ เขายังคงอยู่คนเดียวเหมือนเคยและนั่งอยู่บนโซฟาที่เดิม

"นั่งก่อน" พี่คุณเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาจดจ้องหน้าจอทีวีีที่กำลังฉายเกมต่อสู้ที่เขาเล่นอยู่ ฉันเลือกนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่วางตั้งอยู่ข้างกระถางต้นไม้แถวๆ หน้าประตู

"นั่งแล้วค่ะ พี่มีธุระอะไรเหรอคะ หรือเอาความเรื่องที่หนูมาขอเข้าห้องน้ำวันนั้น"

ปึก! จอยเกมถูกโยนลงบนโต๊ะตัวเตี้ยด้านหน้าไม่แรงนัก เหมือนว่าเขาจะเล่นชนะนะ แต่ทำไมถึงเกรี้ยวกราดขึ้นมา

ในขณะที่ฉันเอียงคอครุ่นคิด พี่คุณก็หันมาสบตา

ใบหน้าของเขาดุมาก!! ฉันไม่ได้โม้

"เห็นว่ารับงานเสริม สนใจมาเป็นแม่บ้านที่นี่ไหม"

"หนูเหรอ" ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัว เอ๋อไปชั่วขณะ

"มาทำความสะอาดที่นี่หลังเลิกเรียน ให้วันละพันห้า"

วันละพันห้า!! ฉันอ้าปากหวอตาโต ราคานั้นฉันต้องทำงานกับพี่มุกตั้งสองงานเชียวนะกว่าจะได้

"มีเงื่อนไขนิดหน่อย มาคนเดียว ห้ามพาใครมาด้วย ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัว รับไม่รับ"

ประโยคคำถามนั้นคล้ายกับบีบบังคับกลายๆ ด้วยดวงตาและน้ำเสียง ผิดคาดมากที่เรื่องได้ซองดำจะเป็นเรื่องนี้ หัวสมองฉันหยุดอยู่ที่พันห้าตั้งนานแล้ว คิดไม่ตกว่ารับงานนี้ดีหรือไม่เพราะที่นี่คือโซนวอ.ไง สถานที่ของแก๊งตีนมหันตภัยเชียวนะ

"ทำไมพี่ถึงมาจ้างหนูล่ะคะแล้วพี่รู้ได้ยังไงว่าหนูทำงานพาร์ทไทม์"

"เพราะ..เคยเข้ามาใช้ห้องน้ำที่นี่ รับไม่รับ ขอแค่คำตอบเดียว"

"รับก็ได้ค่ะ"

เขาเลือกตอบแค่คำถามแรก แถมกดดันด้วยสายตาขนาดนั้น ไม่รับฉันคงถูกบีบคอตาย เอาไว้ค่อยหาทางออกอีกทีแล้วกัน

"เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ มาเอากุญแจไปแล้วกลับไปซะ"

พี่คุณเอียงหัวไปทางพวงกุญแจที่วางอยู่บนโต๊ะ ฉันลุกจากเก้าอี้ กะระยะแล้วถลาเข้าไปหยิบก่อนจะรีบกลับมายืนที่เดิมอย่างรวดเร็ว ห้าวินาทีผ่านไปไม่มีคำพูดใดนอกจากจ้องตากัน ฉันเลยรีบเอาตัวเองออกมาโซนวอ.ที่ขอเติมชื่อให้นิดหน่อยว่าโซนวอแว ทำไมถึงต้องเอาฉันมายุ่งวุ่นวายกับที่นี่ด้วย