6. ไม่เรียนต่อ 2

“แก้ว ลองชิมแกงอ่อมเนื้อฝีมือป้า” วงเดือนเลื่อนถ้วยแกงเข้าไปใกล้ ๆ หญิงสาว

พิริยาตักแกงอ่อมกินอย่างว่าง่าย ก่อนทำตาโต “อร่อยมากเลยค่ะ ฝีมือของป้าอร่อยทุกอย่างเลย แกงผักเมื่อวานแก้วก็กินจนเกลี้ยง น้ำแกงยังไม่เหลือเลย”

“อร่อยก็กินเยอะ ๆ เราน่ะผอมลงไปมากเลยช่วงนี้” คำปันเอ่ยชักชวนอย่างใจดี พร้อมกับมองหญิงสาวที่เห็นเหมือนลูกคนหนึ่งอย่างเอื้ออารีและปนสังเวชใจในชะตากรรมของเธอ

“เอ่อ..แก้ว ลุงขอพูดอย่างหนึ่งได้ไหมลูก”

พิริยามองคำปันอย่างพอเข้าใจว่าเขาจะพูดเรื่องอะไรกับเธอ “ลุงพูดมาได้เลยค่ะ แก้วพร้อมรับฟังเสมอ”

“แก้วอย่าทำแบบเมื่อคืนวานอีกได้ไหม ชีวิตแก้วมีค่ามากนัก โดยเฉพาะกับพ่อและแม่ของแก้ว ถึงแม้ทั้งคู่จะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่ลุงเชื่อว่าพวกเขายังคงรับรู้และอยู่ข้าง ๆ คอยเป็นกำลังเอาใจให้แก้วเสมอ อย่ามัวแต่ท้อหรือรู้สึกหมดหวังในชีวิต ลุงเชื่อว่าคนเราทุกคนจะมีหนทางเดินที่ดีของตัวเองเสมอตราบที่เราลุกขึ้นสู้ หากแก้วเกิดรู้สึกเหนื่อยและล้าขึ้นมาอีกครั้ง วิ่งมาหาลุงกับป้านะลูก เราทั้งคู่เต็มใจช่วยแก้วเสมอ”

หญิงสาวน้ำตาคลอ “ลุงกับป้าไม่ต้องห่วงนะคะ เมื่อวานเพราะเกิดอารมณ์ชั่ววูบ เลยทำอะไรโง่ ๆ ไปแบบนั้น แต่ตอนนี้แก้วมีสติมากขึ้นแล้วค่ะ แก้วว่าแก้วเข้มแข็งพอที่จะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้แล้ว แก้วตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุข แก้วไม่อยากให้พ่อกับแม่ที่อยู่บนสวรรค์ผิดหวังในตัวแก้ว และแก้วจะไม่พูดคำว่าสัญญาหรือสาบานต่อหน้าลุงกับป้า แต่แก้วจะทำให้เห็นแทนคำพูดเอง”

“ดีมากลูก ป้ากับลุงเอาใจช่วย เราทั้งคู่ก็มั่นใจเช่นกันว่าแก้วจะต้องประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างแน่นอน” วงเดือนยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อได้ฟังปิ่นแก้วพูดจบ

“แล้วเรื่องเรียนต่อ ม.4 แก้วจะเอายังไงต่อ มีเงินพอค่าเทอมรึยัง ถ้าไม่พอเอาที่ป้าก่อนได้นะ”

“แก้วตั้งใจจะไม่เรียนต่อค่ะ”

วงเดือนทำหน้าไม่เห็นด้วย “ทำไมล่ะแก้ว ป้าช่วยจ่ายค่าเทอมให้ได้นะ เรื่องกินอยู่มากินที่บ้านป้าได้ทุกมื้อ ส่วนค่าขนม ค่าใช้จ่ายจุกจิกค่อยทำงานรับจ้างทั่วไปช่วงเสาร์อาทิตย์ก็ได้นี่ ป้าเสียดายนะที่แก้วจะเลิกเรียนแบบนี้”

“แก้วไม่ได้ตั้งใจจะเลิกเรียนค่ะ แก้วยังอยากเรียนต่อไปจนถึงปริญญาตรี แต่ตอนนี้แก้วขอตั้งหลักก่อนสักครึ่งปี อยากหาเงินให้ได้สักก้อนก่อน ตอนนี้แก้วบอกตามตรงเลยว่ามีเงินติดตัวแค่ไม่กี่ร้อยเท่านั้น ถึงแม้แก้วจะรบกวนป้าช่วยออกค่าเทอมให้ และทำงานรับจ้างช่วยเสาร์อาทิตย์ แก้วว่าไม่น่าจะพอ”

“อีกอย่างลุงกับป้าก็ยังมีภาระต้องจ่ายค่าเล่าเรียนให้พี่ดินกับไทยอยู่ แก้วไม่กล้ารบกวนจริง ๆ ค่ะ แก้วสามารถเรียนต่อ กศน.จนจบ ม.6 ได้ ช้าสักปีสองปีก็ไม่เป็นไร ไม่มีใครแก่เกินเรียนนี่คะ”

“ป้าไม่ต้องห่วงนะคะ” พิริยาบีบมือของวงเดือนเบา ๆ “แก้วจะตั้งหลักให้ได้ภายในครึ่งปี ปีหน้าก็จะเริ่มเรียนต่อ ม.4 ที่ กศน. ยังไงแก้วก็ไม่ทิ้งอนาคตตัวเองแน่นอน”

“แล้วแก้วตั้งใจจะทำอะไรในช่วงครึ่งปีนี้” คำปันหันมาถามอย่างใส่ใจ

“แก้วว่าจะไปหางานรับจ้างในเมืองค่ะ” พิริยาอ้างไปเรื่อย “กศน.เปิดสอนแค่ในตัวเมือง แก้วเลยอยากหาลู่ทางในตัวเมืองก่อน เมื่อถึงเวลาเรียนจะได้ไม่เหนื่อยมากนัก”

“แก้วจะทิ้งบ้านนี้ไปเลยเหรอ” วงเดือนเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจ

“ไม่ทิ้งค่ะป้า ช่วงไหนเป็นวันหยุด แก้วก็กลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม”

“อืม..อนาคตหากเจอเรื่องยุ่งยากหรือหนักหนาใด ๆ ก็อย่าลืมว่ายังมีลุงกับป้าอยู่ พวกเราพร้อมช่วยแก้วอย่างเต็มที่” คำปันกำชับหญิงสาวเสียงหนัก ส่วนพิริยาก็ยิ้มและพยักหน้ารับอย่างซาบซึ้ง

“ป้าอยากจะบอกและเตือนหนูอีกอย่างนะลูก”

“เรื่องเมื่อวานนี้ถูกลือไปทั่วหมู่บ้านแล้วนะ ไม่รู้ผีเจาะปากตัวไหนเอาไปพูด” วงเดือนเข่นเขี้ยวทันทีเมื่อพูดถึงตรงนี้

“ต่อไปถ้ามีใครมาพูดเยาะเย้ยหรือกระแนะกระแหนอะไร แก้วก็อย่าเก็บมาใส่ใจนะ ให้ฟังเหมือนเสียงนกเสียงกาก็พอ”

พิริยาส่งยิ้มเบา ๆ กลับไป “ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า เรื่องนี้ก็คือผลมาจากความโง่และวู่วามของแก้วเอง แก้วพร้อมรับ แล้วจะไม่เอาเรื่องนี้มาสร้างความทุกข์ใจให้ตัวเองด้วย จะเก็บไว้แค่เตือนใจตัวเองเท่านั้นว่าอย่าทำอะไรโง่ ๆ ออกไปอีก”