ตอนที่ 2 หน้าคุ้น ๆ

"ปอร์เช่ สวัสดีครับ"

หนูนา หรือธิดารัตน์ อมรวงศ์ คุณครูสาว เอ่ยทักทายลูกศิษย์ตัวน้อยด้วยน้ำเสียงที่สดใสอ่อนโยน หนูน้อยปอร์เช่ยกมือไหว้

"วันนี้คุณพ่อมาส่งเหรอคะ ?"

ปอร์เช่แหงนหน้ามองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ข้าง ๆ ตัวเองพร้อมกับกอดขาเขาเอาไว้แน่น เธอจึงไปแกะแขนลูกศิษย์และดึงเจ้าตัวเล็กออกมา ในคราแรกเจ้าหนูไม่ยอม แต่พอคุณครูหลอกล่อบอกว่ามีของเล่นเยอะแยะ และเพื่อน ๆ รออยู่หนุ่มน้อยจึงยอมเดินตามครูพี่เลี้ยงเข้าไปในห้องเรียน

"สวัสดีค่ะคุณพ่อ"

ยกมือไหว้ผู้ปกครองของเด็กน้อย ซึ่งเธอเข้าใจเอาเองว่าเขาเป็นคุณพ่อของปอร์เช่ เพราะว่าหน้าตามีความละม้ายคล้ายกันอยู่หลายส่วน หนูนาจำได้ทันทีว่าเป็นคนที่เธอเจอในวันที่ฝนพรำวันนั้น เห็นหน้าชัด ๆ แบบนี้แล้วก็หล่อดีเหมือนกันแฮะ เป็นคุณพ่อที่ยังหล่อและหนุ่มมาก ปอร์เช่หน้าตาดีเหมือนคุณพ่อนี่เอง

"สวัสดีครับ"

สิงห์ วัฒนาวรงค์ เอ่ยตอบครูสาว และเดินกลับไปยังรถกระบะสี่ประตูยกสูงยี่ห้อยอดนิยมของตัวเอง ก้าวขึ้นรถและขับออกไป

"เหมือนมาก จนนึกว่าเป็นคนเดียวกัน"

สิงห์รำพึงรำพันกับตัวเอง เขาไม่กล้าสบตากับครูสาวคนนั้น เพราะเขากลัวจะอดใจไม่ได้เข้าไปกระชากตัวเธอและถามว่าทำไมถึงทิ้งเขาไปในวันนั้น เขากำพวงมาลัยรถจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ ยี่สิบกว่าปีที่แล้วเขาแทบเสียผู้เสียคน ยังดีที่มีพ่อกับแม่คอยดึงเขาไว้ จนเขามีชีวิตอยู่มาได้จนถึงวันนี้

"เด็ก ๆ กินข้าวได้แล้วค่ะ"

ถึงเวลาพักรับประทานอาหาร เด็ก ๆ ก็เข้าแถวเรียงหนึ่งไปรับถาดอาหารจากแม่ครัว และพากันไปนั่งทานที่โต๊ะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีบ้างที่เป็นเด็กตัวเล็กมากยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้คุณครูก็จะคอยช่วยประคองถาดอาหารไปส่งที่โต๊ะ และคอยดูแลความเรียบร้อยของเด็ก ๆ จนกระทั่งเด็ก ๆ ทานข้าวอิ่ม ล้างถาดอาหารเองเรียบร้อยแล้วก็มาฟังนิทานและเตรียมตัวนอนกลางวัน เด็ก ๆ นอนหลับกันหมดแล้วยกเว้น

"ปอร์เช่เป็นอะไรครับ ? ทำไมไม่นอน"

หนูนานั่งลงข้าง ๆ เด็กน้อย เอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน เด็กน้อยมองเธอตาแป๋ว

"หนูคิดถึงเน่า"

ในตอนแรกหนูนาก็งงว่าอะไรคือเน่า แล้วเธอก็นึกออกว่า เด็กตัวน้อย ๆ เท่านี้มักจะมีตุ๊กตาหรือผ้าผืนเล็ก ๆ ไว้เป็นเซฟโซนหรือตัวแทนแห่งความสบายใจในเวลาที่ต้องออกจากบ้าน

"ปอร์เช่ง่วงไหมครับ ?"

หนูน้อยพยักหน้า

"ถ้างั้นหนูหลับตานะ เพราะตอนนี้เน่าของหนูก็ง่วงเหมือนกัน ถ้าหนูไม่นอนเน่าของหนูก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน ถ้าหนูคิดถึงเน่าก็รีบนอนนะครับ ตื่นขึ้นมาค่อยกลับไปหาเน่านะ"

ไม่รู้ว่าหนูน้อยงงกับคำปลอบใจของคุณครูหรือว่าเพราะง่วงจนทนไม่ไหวกันแน่ในที่สุดเขาก็หลับไป เด็กหลับกันทุกคนแล้ว หนูนาก็มาอ่านประวัติของเด็กแต่ละคน ซึ่งก็ไม่มีใครที่ผิดปกติอะไร เด็กแต่ละคนพัฒนาการสมวัยดี คงต้องคอยสังเกตพฤติกรรมกันไปก่อนว่าใครควรเสริมและใครควรสนับสนุนในด้านใดบ้าง

ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กแห่งนี้รับเด็กตั้งแต่สองขวบถึงสี่ขวบ ในปีนี้มีเด็กทั้งหมด สามสิบคนจำนวนเด็กเพิ่มขึ้นคุณครูก็ต้องเพิ่มขึ้นด้วย หนูนาจึงได้มาเป็นครูสอนที่นี่ แม้จะยังไม่มีประสบการณ์แต่เธอก็มีจิตใจที่รักเด็กมาก ๆ แม้ว่าเด็กจะงอแงขนาดไหนก็ไม่มีปัญหาสำหรับเธอ ถึงเวลาเลิกโรงเรียนผู้ปกครองทยอยมารับเด็ก ๆ จนครบทุกคน

"พี่ฟ้าหนูกลับก่อนนะ"

ยกมือไหว้คุณครูรุ่นพี่ แล้วเธอก็ควบเวฟ 100 สีแดงตรงไปยังตลาดนัดกลางหมู่บ้าน สอบถามจากพี่ฟ้าซึ่งเป็นคนพื้นที่บอกว่ามีตลาดนัดทุกวัน สามารถไปเลือกซื้อของได้โดยเฉพาะของกิน เธอเดินเตร็ดเตร่ที่ตลาด จนใกล้มืดนั่นแหละถึงได้กลับมายังบ้านพัก

ออกกำลังกายเสร็จแล้วก็ดูซีรี่ย์เสร็จแล้วก็สวดมนต์ไหว้พระและล้มตัวนอนลงบนเตียง ชีวิตที่ไม่มีใครให้คิดถึงนี่มันช่างเหงาจริง ๆ

หนูนาหยิบไดอารี่ของแม่ขึ้นมาเปิดอ่าน

'สิบสี่กุมภาพันธ์ 254..'

'ได้รับกุหลาบแดงจากเธอ เป็นครั้งแรกที่เราได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้'

หนูนาอ่านไดอารี่ของแม่แล้วก็ยิ้มตาม อยากรู้จังเลยว่า คนที่ให้ดอกกุหลาบแม่คนนั้นจะใช่พ่อของเธอหรือเปล่า เธอแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่และพ่อเลย เพราะท่านเสียตั้งแต่ตอนที่เธออายุได้เพียงหนึ่งขวบเท่านั้น โดยเฉพาะพ่อแทบไม่มีหลักฐานอะไรที่เกี่ยวกับท่านเลย มีแค่ชื่อในสูติบัตรและทะเบียนบ้านเท่านั้น ส่วนแม่ของเธอก็รู้จักท่านผ่านไดอารี่เล่มนี้ ปู่กับย่า ตากับยายก็ไม่ค่อยพูดถึงท่านทั้งสองเลย

"เสาร์อาทิตย์นี้เราจะมีโครงการไปเยี่ยมบ้านนักเรียนนะหนูนา"

พี่ฟ้าหรือคุณครูฟ้าบอกกับหนูนา เธอจึงเงยหน้าขึ้นจากการตรวจงานของเด็ก ๆ

"ค่ะพี่ฟ้า"

"เดี๋ยวรอประชุมกับหัวหน้าศูนย์ของเราอีกที"