ตอนที่ 8 กินข้าว

ฝนตกอยู่เกือบชั่วโมงก็ยังไม่หยุด หนูนานั่งเล่นอยู่กับปอร์เช่ที่มุมหนึ่งของบ้าน ส่วนย่าน้อยเข้าไปทำกับข้าวอยู่ในครัว

"เมื่อไหร่จะหยุดน้า"

หนูนาบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วจู่ ๆ ปอร์เช่ก็วิ่งไปที่บันได เธอรีบวิ่งตามไปเพราะกลัวหนูน้อยจะตก

"ลุงสิงห์"

ปอร์เช่กระโดดใส่ลุงสิงห์ของเขาทันทีที่ลุงสิงห์โผล่ขึ้นมาพ้นบันไดบ้าน เขารวบเอาตัวเจ้าหนูน้อยเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนทันที

"ลุงกลับมาแล้ว เราดื้อไหม ?"

ปอร์เช่ส่ายหัว สิงห์อุ้มหนูน้อยเดินเข้าไปในบ้าน และเพิ่งจะสังเกตุเห็นว่ามีแขกอยู่ในบ้านด้วย เขาชะงักเล็กน้อย

"สวัสดีค่ะ"

หนูนากล่าวสวัสดีเขาอีกรอบเป็นรอบที่สองของวัน สิงห์วางเจ้าหนูน้อยลง

"คุณย่าล่ะครับ ?"

ปอร์เช่ชี้ไปที่ในครัว ลุงของเขาก็พยักหน้า

"คุณครู มารอพบผม ?"

เขาเอ่ยปากถาม

"เปล่าค่ะ แค่เอาร่มมาคืน แต่ฝนดันตกซะก่อน กะว่าถ้าฝนหยุดแล้วก็จะกลับ"

แต่ว่า..ฝนเจ้ากรรมก็ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดตกเลย สิงห์ไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินเข้าไปในครัว

"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว"

ย่าน้อยหันมามองลูกชายและเอ่ยปากถาม

"ทำไมกลับค่ำนักล่ะลูก แล้วนี่หิวรึยัง ? กับข้าวเสร็จพอดี"

"หิวแล้วครับ"

เขาเดินเข้าไปชะโงกดูว่าแม่ทำกับข้าวอะไรให้กินบ้าง

"ถ้างั้นก็ยกสำรับออกไปเลย คุณครูของปอร์เช่จะได้กินด้วย"

สิงห์จึงยกสำรับกับข้าวไปวางไว้ที่กลางชานบ้าน ย่าน้อยหิ้วกระติบข้าวเหนียวตามออกมา

"คุณครูทานข้าวด้วยกันก่อนจ้ะ"

ในตอนแรกหนูนาก็คิดจะปฏิเสธ แต่ว่าฝนก็ยังไม่หยุดตกสักที อีกอย่างการปฏิเสธก็อาจจะเป็นการดูถูกน้ำใจ เธอจึงพยักหน้า

"เข้าไปล้างมือในครัวก็ได้จ้ะครู"

เธอจึงเดินเข้าไปล้างมือที่ซิงค์ล้างจาน เมื่อออกมาก็พบว่าย่าน้อย นายกเทศมนตรีสิงห์และปอร์เช่ นั่งล้อมวงกันแล้ว

"มา ๆๆ อิหล่า"

ย่าน้อยเรียกเธออีกครั้ง เธอจึงเดินไปนั่งลงระหว่างปอร์เช่กับเขา

"อ่อมปลาไหล ครูกินได้บ่ ?"

อ่อมปลาไหล !! ฉันไม่เคยกิน ในใจคิดแบบนั้น แต่ว่า

"กินได้ค่ะ"

กลับพูดออกไปอีกอย่าง สิงห์มองหน้าเธออย่างไม่เชื่อว่าเธอจะกินได้ หนูนาจึงจกข้าวเหนียวและจิ้มไปที่ถ้วยแกงอ่อมปลาไหลและเอาเข้าปากเคี้ยวแล้วกลืนลงไป เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนจึงลงมือกินข้าว หนูนาฝืนกินไปได้สองสามคำก็อิ่ม ลุกออกจากวงข้าวไปล้างมือในครัวแล้วก็มานั่งรอทุกคน ฝนเริ่มซาเม็ดทุกคนก็อิ่มพอดี หนูนาไปช่วยย่าน้อยเก็บสำรับและล้างถ้วยจาน

"ฝนหยุดแล้วหนูกลับก่อนนะคะคุณย่า"

พูดพร้อมกับยกมือไหว้ลาท่าน

"เดี๋ยวก่อนครู มันมืดแล้วบ้านช่องอยู่ใหนล่ะ อยู่ไกลหรือเปล่า ?"

"บ้านหนูอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันนี่แหละค่ะย่า หนูเช่าบ้านยายแดงอยู่ค่ะ"

ยายแดงก็คือเจ้าของบ้านเช่า

"อ้อ..แต่ก็ไกลอยู่นะ เดี๋ยวย่าให้พ่อสิงห์ไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเกรงใจ ฝากท้องด้วยแล้วยังต้องลำบากให้ไปส่งอีก"

"เอาเถอะน่า พ่อสิงห์ไปส่งคุณครูเขาหน่อย"

หันไปบอกลูกชาย เธอคร้านจะปฏิเสธจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ หันไปบอกลากับปอร์เช่

"คนเก่ง ครูกลับก่อนน้า รีบนอนนะคะ แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน"

ปอร์เช่พยักหน้า หนูนาจึงสะพายกระเป๋าและเดินลงบันไดไป สิงห์ก้าวยาว ๆ สองสามก้าวก็เดินมาทันเธอ

"ตกลงว่า มาทำไม ?"

เพราะว่าเธอมีใบหน้าที่เหมือนกับคนในอดีตของเขา และบางทีอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกันด้วยจึงทำให้สิงห์ไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ ไม่ค่อยชอบแต่กลับอยากอยู่ใกล้เป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างประหลาด

"ก็บอกแล้วว่าเอาร่มมาคืน"

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่คว้าแขนของเธอให้ตามเขาไป

"เอามอเตอร์ไซค์คุณจอดไว้นี่แหละ ไปรถยนต์ดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้คนเอาไปส่งให้ที่บ้าน"

เมื่อสิงห์ขับรถพ้นจากรั้วบ้านของเขาฝนก็กระหน่ำลงมาอีกรอบ เขาค่อย ๆ ขับฝ่าสายฝนตรงไปยังบ้านของ เธอไม่นานก็มาถึง หนูนาวิ่งลงจากรถและไขกุญแจบ้านเข้าบ้านไป เขามองจนเธอเปิดไฟสว่างรอบบ้านถึงได้ขับรถออกมา

ใจของสิงห์เต้นกระหน่ำ ความรู้สึกเริ่มสั่นคลอน หวั่นไหวให้กับครูสาวคนนั้น ยี่สิบกว่าปีมานี้เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับผู้หญิงคนไหนเลย นับจากวันที่หนึ่งฤทัยบอกเลิกเขาไปโดยไม่บอกเหตุผล ปณิธานของเขาก็คือจะไม่รักผู้หญิงคนใหนอีกแล้ว แต่เพราะเธอ 'หนูนา'​หน้าตาเหมือนกับหนึ่งฤทัยอย่างนั้นหรือเขาถึงได้รู้สึกแบบนี้

เอาฝ่ามือข้างขวาประกบตรงหน้าอกข้างซ้ายแล้วสูดหายใจเข้าออกช้า ๆ ทำอย่างนี้ถึงสามครั้งสิงห์จึงสามารถปรับอารมณ์ให้กลับมาอยู่ในระดับปกติได้ ก่อนนอนคืนนี้เขาเอารูปหนึ่งฤทัยขึ้นมาดู ป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างหนอ สุขสบายดีหรือเปล่า

"สิงห์ หนึ่งขอโทษนะ"

ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงภวังค์ นายกเทศมนตรีหนุ่มเหมือนแว่วได้ยินเสียงของใครบางคนกล่าวคำขอโทษออกมา ซึ่งมันแผ่วเบาราวกับว่ามันมาจากดินแดนอันไกลโพ้น

"ป้ะ ไปโรงเรียน"

ปอร์เช่ที่สะพายกระเป๋าเรียบร้อยกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของลุงสิงห์ เขาอุ้มเด็กน้อยไปขึ้นรถ และขับออกไป ส่งปอร์เช่ที่โรงเรียนก่อนแล้วค่อยไปทำงาน

เพิ่งเจ็ดโมงครึ่งแต่แดดแผดแสงจ้าราวกับว่าเมื่อคืนที่ฝนตกเป็นเพียงความฝันเท่านั้น หนูนาตื่นแต่เช้าเพื่ออาบน้ำทำธุระส่วนตัวเตรียมไปสอนเด็ก ๆ ตอนแรกเธอเป็นกังวลอยู่เหมือนกันว่าเขาจะไม่เอารถมอเตอร์ไซค์มาให้ ถ้าเป็นแบบนั้นหนูนากะว่าจะเดินไปที่บ้านของเขาเพื่อไปเอารถมอเตอร์ไซค์ของเธอ แต่พอเธอกำลังจะล็อคประตูบ้านก็มีคนขับมอเตอร์ไซค์มาส่งให้

"นายกสิงห์ให้เอารถมาให้ครับครู"

"ขอบคุณค่ะคุณน้า"

กล่าวขอบคุณคุณน้าคนนั้น เมื่อเอารถจอดไว้ให้หนูนาแล้วโจซึ่งเป็นคนงานที่มารับจ้างทำนาให้กับสิงห์ก็รีบเดินกลับทันที

เคารพธงชาติเสร็จแล้วเด็ก ๆ ก็เข้าห้องเรียน ส่วนหนูนาก็จะไปสำรวจบ้านของมะขามและของขวัญพร้อมกับคณะของเทศบาลต่อ คราวนี้เธอขับมอเตอร์ไซค์ไปที่เทศบาลเองเลย ป้องกันเหตุการณ์เหมือนเมื่อวานที่เธอต้องเดินฝ่าสนามหญ้าอันกว้างใหญ่แห่งนี้ท่ามกลางเปลวแดดอันร้อนแรง ถึงแม้จะได้ร่มคันเล็กจากท่านนายกเทศมนตรีมาช่วยบรรเทา แต่ยังไงก็กันไว้ดีกว่าแก้

เมื่อเธอไปถึง คณะเดิมที่ประกอบไปด้วย นายกเทศมนตรี จอมและเอกก็เตรียมตัวเสร็จพอดี

"อ้าว..คุณครู สวัสดีครับ กำลังจะไปรับพอดี"

จอมเอ่ยทักทายขึ้น

"ค่ะ สวัสดีค่ะ"

หนูนากล่าวทักทายและยกมือไหว้ทุกคนรวมทั้งท่านนายกเทศมนตรีด้วย

"ขึ้นรถกันเถอะ"

สิงห์เอ่ยปากชวน ทุกคนจึงได้ขึ้นรถ วันนี้ไปแต่เช้าจะได้สำรวจบ้านของมะขามกับของขวัญให้เสร็จเลย หลังจากนั้นจะได้รีบดำเนินการการช่วยเหลือต่อไป หนูนากับสิงห์นั่งเบาะหลังคู่กันเหมือนเดิม พอดีเลยมีเรื่องจะปรึกษาอยู่พอดี

"คุณสิงห์คะ"

เขาหันหน้าไปตามเสียงเรียกของเธอ และเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

"บ้านของน้องมะลินอกจากซ่อมแซมแล้ว ขยะรอบ ๆ บ้านก็น่าจะทำความสะอาดด้วยนะคะ"

"อือ..ผมก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่งบประมาณเราอาจจะไม่พอกับตรงนั้น บางทีเราอาจจะต้องขออาสาสมัคร"