7

“มันเป็นถึงเจ้าของไร่วิรมเพทิศเลยนะครับคุณพ่อ คนอย่างพ่อเลี้ยงปัณจะไปลำบากอะไร มันไม่รู้จักคำว่าลำบากหรอกครับ” น้ำเสียงแอบแดกดันเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเพื่อนสนิทอีกคน ปัณณธร เจ้าของไร่วิรมเพทิศ ทุกครั้งที่พูดถึงเพื่อนคนนี้ใบหน้านิ่ง ๆ กับรอยยิ้มมุมปากที่กวนเบื้องล่างก็ลอยมาทันที

อคิระและปัณณธรเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กและทั้งสองได้มารู้จักเจตน์กวินตอนย้ายไปเรียนที่ประเทศออสเตรเลีย เจตน์กวินเป็นรุ่นพี่ทั้งสองคน 3 ปีแต่เพราะมีนิสัยคล้าย ๆ กัน สนใจเรื่องก่อร่างสร้างตัวเหมือนกันและยังเป็นเด็กไทยที่ไปเรียนเมืองนอกเหมือนกันอีก ทำให้ทั้งสามคนสนิทสนมกันเร็วมากและกลายมาเป็นเพื่อนซี้จนถึงทุกวันนี้และยังมีโยชิเพื่อนนายแบบของอคิระอีกคนด้วย

“สบายดีก็ดีแล้ว” ไมเคิลยิ้มตอบและหันไปชวนเจตน์กวินคุยเรื่องที่เขาได้ยินมาว่า เจตน์กวินซื้อกิจการของมนัสหทัยต่อ ภัตตาคารนี้ไม่ใช่ของชายหนุ่มแต่แรก

“เจตก็สบายดีใช่ไหม”

“สบายดีครับคุณอา ภัตตาคารนี้ยังใหม่สำหรับผมแต่โดยรวมก็ไม่มีปัญหาครับ” เจตน์กวินเปลี่ยนมาพูดกันอย่างสนิทสนมเหมือนเดิม ที่พูดอย่างนอบน้อมในตอนแรกก็เป็นการแสดงสร้างสีสันให้คุณอาและลูกค้าที่เคารพเท่านั้น เจตน์กวินรู้จักไมเคิลมาตั้งแต่เขาเริ่มสนิทกับอคิระ ไมเคิลเห็นเขามานานและคิดว่าท่านย่อมมองออกและได้ยินข่าวของเขามาบ้างแล้ว

‘การแต่งงานเงียบ ๆ ของทายาทจินลภัสนิกร’ คำว่าความลับมันไม่มีในโลกอยู่แล้ว มันอยู่ที่ว่าข่าวลับ ๆ นี้จะกระจายไปในวงกว้างมากแค่ไหน

การที่ไมเคิลถามว่าสบายดีไหมเจตน์กวินรู้ได้ในทันทีว่าท่านกำลังเป็นห่วง เรื่องธุรกิจคงไม่ได้ห่วงอะไรมากเพราะถึงอย่างไรความสามารถของเจตน์กวินต้องช่วยฟื้นฟูภัตตาคารที่กำลังแย่นี้ให้กลับมารุ่งโรจน์ได้อีกแน่

“เอาไว้ว่าง ๆ ก็พาเมียเรามาแนะนำให้อารู้จักนะ อาจะพาไปเลี้ยงข้าว หลานชายมีครอบครัวทั้งทีต้องแสดงความยินดีชุดใหญ่ ว่าไหมครับคุณศรัญ”

“ใช่ ๆ เจตคือคนแรกในสี่หนุ่มที่แต่งงานก่อนเพื่อน ผมเห็นด้วยที่เราต้องจัดเลี้ยงชุดใหญ่ เลี้ยงที่หลานแต่งงานและเลี้ยงรอต้อนรับหลานน้อยที่จะมาเกิดด้วย”

ศรัญอาจไม่ได้สนิทกับเจตน์กวินมากเท่าไมเคิลแต่เขาก็เคยได้พบปะพูดคุยกับเด็กหนุ่มอยู่บ้าง และรู้จักกับครอบครัวของเจตน์กวินด้วยเรื่องของธุรกิจ ‘คนในวงการเดียวกัน’ ต่อให้ไม่ได้สนิท ศรัญก็มองเจตน์กวินเป็นเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่งเหมือนอคิระ

“ขอบคุณครับคุณอา ขอบคุณครับคุณลุงศรัญ” เจตน์กวินเอ่ยขอบคุณพร้อมโค้งศีรษะให้ผู้อาวุโสกว่าด้วยความเคารพ ทว่า ภายใต้รอยยิ้มยินดีของเขากลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิดที่จะต้องเอ่ยถึงภรรยาของตัวเอง

“ผมขอตัวไปดูอาหารในครัวก่อนนะครับ” พูดคุยกับลูกค้าพอเป็นพิธีและเจตน์กวินคิดว่าเขาควรพาตัวเองออกจากตรงนี้ได้แล้ว ถึงเวลาส่งคืนความเป็นส่วนตัวให้ลูกค้าVIP

“ทำไมแม่ไม่รู้มาก่อนว่าเจตแต่งงานแล้ว” ณิชิดาเอ่ยถามด้วยความสงสัยและขณะเดียวกันก็มีอรพินพยักหน้าสมทบด้วย เรื่องนี้ดูเหมือนหนุ่ม ๆ จะรู้อะไรบางอย่างที่พวกเธอไม่รู้

“งานแต่งจัดแบบเงียบ ๆ ครับคุณแม่ เจตมันไม่อยากให้เป็นพิธีใหญ่” อคิระเลือกที่จะเป็นคนตอบความสงสัยนี้ด้วยตัวเองเพราะแน่นอนว่าเรื่องที่เกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเขาก็ต้องมีเขาเพียงคนเดียวในที่นี้ที่รู้ดีกว่าใคร

“แล้วเจตไปเจอกับแฟนเขาตอนไหนเหรอราฟ แบบเจอปุ๊บแต่งปั๊บหรือเปล่า” อรพินรู้จักเพื่อนของอคิระคนนี้เพียงผิวเผินและเท่าที่รู้คือเจตน์กวินในตอนนั้นยังโสด

“ก็ไม่เชิงครับคุณป้า เรื่องของเจตมันซับซ้อนน่ะครับผมเองก็ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรมาก”

จบประโยคของอคิระก็ไม่มีใครเอ่ยถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องของเจตน์กวินต่อ แม้ความสงสัยจะยังมีมากมายในอกแต่ก็ทำได้เพียงสงสัยอยากรู้และต้องปล่อยไป เพราะอย่างไรเสียเรื่องที่กำลังสนทนากันอยู่นี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเจตน์กวินและพวกเราที่นั่งอยู่ในห้องอาหารนี้ก็ควรรู้เท่าที่ชายหนุ่มอยากให้รู้

“เอาละ ๆ ตอนนี้เพื่อนของเราก็แต่งงานไปแล้วหนึ่งคนนะราฟ เมื่อไหร่จะถึงตาของเราบ้างละ” ศรัญเป็นฝ่ายเปิดเรื่องนี้ขึ้นมาแซวก่อนใคร เขาเห็นอคิระมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยจนตอนนี้เติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงาม หน้าที่การงานมั่นคงก็ทำให้คนแก่อย่างเขาอดที่จะถามเรื่องสร้างครอบครัวไม่ได้

“นั่นสิ” อรพินเองก็อยากรู้เหมือนกัน

“ราฟโตเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้ จะไม่มีผู้หญิงมาจีบบ้างเลยเหรอ” อรพินถามอย่างสนใจ เมื่อความจริงเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า บุตรชายของไมเคิลและณิชิดาถูกรักโดยพระเจ้าและบรรจงสร้างใบหน้าหล่อเหลามาขนาดนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีสาวน้อยสาวใหญ่หมายตา

“จะเหลือเหรอคะคุณพี่อร แต่ราฟชอบทำตัวใจร้ายใส่สาว ๆ ค่ะ สงสัยชาตินี้ณิกับคุณไมค์คงไม่ได้อุ้มหลาน” ณิชิดาทำใบหน้าเหมือนคนปลงตก เหนื่อยใจกับลูกชายที่เที่ยวปากร้ายใส่สาว ๆ ไปทั่ว เธอก็สอนลูกชายนะว่าให้ทำตัวน่ารัก ๆ กับสาว ๆ หน่อย ไม่ใช่ไม่ชอบก็ปากร้ายใส่ไม่รักษาน้ำใจผู้หญิงเลย