8

คิก ๆ

เสียงหัวเราะอย่างชอบใจหลุดออกมาจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อคิระ เธอนั่งอยู่ข้างเขามาตั้งแต่แรกและพยายามนั่งนิ่ง ๆ ทำตัวเป็นอากาศธาตุไร้ตัวต้นเพราะไม่อยากให้เขามาหาเรื่องกวนประสาทเธอ

อลินญาพยายามทำตัวให้ลีบให้เล็กที่สุดเพราะไม่อยากให้ใครมาสนใจ ก่อนจะเดินทางมาที่ภัตตาคารแห่งนี้เธอก็มีความสุขอยู่หรอก แต่พอมาถึงเท่านั้นแหละ ความสุขที่มีก็กระจายหายไปเมื่อรู้ว่าอาหารมื้อเย็นวันนี้เธอจะต้องนั่งรับประทานอาหารกับอคิระ และดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแค่เธอที่อารมณ์บูดเพราะคนข้าง ๆ เธอก็บูดเหมือนกัน

“ขำอะไร!” โทนเสียงห้าวราวกับจะกินหัวของเธอ คงไม่ต้องบอกก็รู้นะคะว่าเป็นใคร

“เปล่าค่ะ” อลินญาแบะปากตอบ ทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“ที่มีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมไม่ไปหานั่งที่อื่น จะมานั่งข้าง ๆ ฉันทำไม รำคาญ” ไม่พูดเปล่า อคิระขยับเก้าอี้ของตัวเองให้ออกห่างจากเก้าอี้ของอลินญา ทำให้รู้ไปเลยว่าเขาไม่ได้อยากนั่งใกล้เธอแม้แต่นิดเดียว

“อย่ามาพูดแบบนี้นะ อลินมานั่งก่อนนะคะ ราฟมาทีหลังและคนที่ควรจะต้องไปหาที่นั่งอื่นก็คือราฟค่ะ ไม่ใช่อลิน” อลินญาหันไปพูดใส่หน้าอคิระแล้วเชิญหน้าใส่เขาก่อนจะหันมาสนใจจานอาหารที่พนักงานเริ่มทยอยเข้ามาเสิร์ฟที่โต๊ะ

‘คนปากจัด’ อลินญาคิดค้อนในใจ เขาหล่อแต่รูปจริง ๆ ส่วนปากยังเสียเหมือนเดิม เธอคนหนึ่งล่ะที่ไม่เคยหลงเสน่หาความหล่อแต่เปลือกของอคิระ

“เธอมันน่ารำคาญจริง ๆ อลินญา” ขยับใบหน้าเข้าไปพูดเสียงเบาใกล้ ๆ หญิงสาวที่เขาไม่เคยชอบเธอเลย แต่ก็ไม่อยากให้ผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงนี้ต้องมาสนใจการปะทะคารมของเขาและเธอ ถึงมันจะเป็นเรื่องปกติก็ตาม

“เรื่องของราฟค่ะ” คนที่รำคาญคือเขาและมันก็เป็นปัญหาของอคิระ ไม่ใช่ปัญหาที่อลินญาจะต้องรู้สึกเดือดร้อนด้วย เธอก็นั่งของเธออยู่เฉย ๆ

“ปากดี” เป็นคำพูดเดิม ๆ ที่อคิระไม่คิดจะเปลี่ยนเพราะมันเหมาะกับคนชอบเถียงอย่างอลินญามาก และที่เขาบอกว่ารำคาญก็หมายความตามนั้นจริง ๆ การที่เธอนั่งอยู่นิ่ง ๆ ก็ยังสามารถสร้างความรบกวนให้เขาได้ด้วยกลิ่นน้ำหอมที่กระจายออกมาจากผิวขาวละเอียดของเธอ

กลิ่นน้ำหอมหรือกลิ่นประจำตัวของอลินญาอันนี้อคิระชักจะไม่แน่ใจ แต่ความหอมหวานนั้นเริ่มรบกวนระบบประสาทในร่างกายของเขาแปลก ๆ มันเป็นความรู้สึกที่อยากต่อต้าน น่ารำคาญเวลาอยู่ใกล้

แต่! จมูกก็คอยจะสูดดมความหอมนั่น เหมือนเขากำลังโดนกลิ่นนี้ล่อลวงให้ขยับกายเข้าไปใกล้ และอาการแปลก ๆ ที่เหมือนไม่เป็นตัวเองนี่แหละทำให้อคิระต้องขยับเก้าอี้ของเขาให้ห่างจากอลินญาแต่ก็ห่างได้เพียงนิดเท่านั้น เพราะที่นั่งทางด้านขวาของเขาคือไมเคิล ถ้าให้ขยับอีกนิดเขาคงได้ย้ายตัวเองไปนั่งอยู่บนตักของพ่อแน่

“เราสองบ้านไม่ได้นัดเจอกันแบบนี้มานานเลยนะคะ ครั้งล่าสุดก็ตอนที่ราฟเรียนจบและย้ายกลับมาอยู่ไทย” อรพินพูดแล้วก็คิดถึงวันวาน จำได้ว่าการนัดกันครั้งนั้นลูกสาวของเธอไม่ยอมตามมาด้วยเพราะไม่ได้อยากเจออคิระ

“จริงค่ะคุณพี่อร” ณิชิดาเองก็เห็นด้วยเช่นกัน

“ดูสิคะ ล่าสุดที่ณิเห็นหนูอลิน ตอนนั้นยังตัวเล็ก ๆ อยู่เลยเผลอแป๊บเดียวโตเป็นสาวเต็มตัว ทั้งสวยทั้งน่ารัก หนูอลินสวยขนาดนี้มีคนรู้ใจหรือยังจ๊ะ” ณิชิดาตั้งใจถามคำถามนี้สุด ๆ เพราะเธอเล็งอลินญาไว้นานแล้ว

ณิชิดาชอบความขี้อ้อนของอลินญาเธออยากได้คนนี้มาเป็นลูกสะใภ้มาก ติดแค่อย่างเดียวคือลูกชายตัวดีดันแสดงออกชัดเจนว่าไม่ปลื้มน้องเลย ไม่มีวี่แววที่จะเปลี่ยนใจมาเอ็นดูอลินญาเลยสักนิด ณิชิดาพยายามกล่อมหลายทางแล้วตอนนี้เหลือแค่ขอให้ผีช่วยผลัก

“อลินยังโสดค่ะคุณอาณิ” อลินญายิ้มตอบและเธอไม่รู้สึกแย่กับตัวเองด้วยที่ตอนนี้หัวใจยังว่าง ส่วนเรื่องที่มีหนุ่ม ๆ มาขายขนมจีบอันนี้มีอยู่ตลอดค่ะแต่อลินไม่สนใจ เธอไม่ได้ปิดใจเพียงแต่ยังไม่เจอคนที่ชอบก็แค่นั้นเอง

“เหอะ! คุณแม่เอาอะไรมองว่าสวย” ก็จะมีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละที่จะเห็นต่างจากคนอื่น ๆ

อคิระไม่เห็นจะรู้สึกถึงความแตกต่างของอลินญาจากเมื่อก่อนกับตอนนี้เลย ‘ยัยลูกเป็ดขี้เหร่’ ตอนนี้ก็แค่โตขึ้นตามวัยและมีผิวพรรณเปล่งปลั่งสะดุดตา ใบหน้าเรียวสวยได้รูป เครื่องหน้าทุกส่วนไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมโตที่มองกี่ทีก็คือดื้อตาใส จมูกโด่งรั้นที่อคิระอยากยกมือขึ้นไปบีบแรง ๆ ด้วยความมันเขี้ยวและริมฝีปากอิ่มคู่นั้นที่ชอบเถียงจนหลายครั้งอคิระอยากใช้ฟันของเขากัดลงไปให้จมเขี้ยวสักที โดยรวมก็งั้น ๆ แต่คนอื่นมักมองว่าสวย!