9

“ดูพูดเข้า” ถ้านั่งใกล้กันณิชิดาจะหยิกให้เนื้อเขียวไปเลย ลูกชายของเธอไม่เคยเก็บความรู้สึกของตัวเองและชอบพูดตามที่คิดออกมาโดยไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร ณิชิดาละปวดใจและอยากขอโทษศรัญกับอรพินที่ลูกชายตัวดีพูดจาไม่น่ารักต่ออลินญา น้องสวยขนาดนี้มันยังบอกว่าไม่สวยแล้วแบบไหนถึงจะสวยสำหรับอคิระคะ

“รู้ไหมว่า คนพูดแบบนี้สุดท้ายจะหนีไม่พ้นนะราฟ” ไมเคิลแกล้งแหย่ลูกชายแล้วเดี๋ยวจะหาว่าพ่อไม่เตือน

“นั่นสิ ป้าเห็นมาเยอะแล้วนะราฟ พูดแบบนี้ทีไรสุดท้ายก็ลงเอยกับคนที่ตัวเองบอกว่าไม่ชอบทุกที เคยได้ยินไหมจ๊ะ เกลียดอะไรมักได้แบบนั้น” อรพินขอพูดหยอกบ้าง

เธอกับศรัญไม่เคยโกรธที่อคิระมักจะพูดจาแรง ๆ ใส่อลินญา ไม่ใช่ไม่รักไม่หวงลูกนะแต่เธอและสามีอายุปูนนี้แล้วทำไมจะมองไม่ออกว่าคำพูดของอคิระที่มักจะประชดประชันและดูแรงกับอลินญาตลอด นั่นเป็นเพราะการยอมรับความรู้สึกดี ๆ ในใจมันยากและการแสดงออกตรงกันข้ามมักจะง่ายกว่าเสมอ

อคิระเป็นคนแข็งนอกแต่อ่อนใน ปากบอกไม่สนแต่ในใจกลับแคร์มาก ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านมองออกเหมือนกันหมดจะมีเพียงอคิระและอลินญาเท่านั้นที่ยังปิดตาและปิดใจของตัวเองอยู่ แต่เอาเถอะ ของแบบนี้มักจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ยามที่ต้นไม้เริ่มผลิดอกเมื่อไหร่ผลที่หอมหวานจะแย้มออกมาเมื่อนั้น

“จะว่าไป พอมามอง ๆ สองคนนี้ดูอีกที ผมว่าก็เหมาะสมกันอยู่นะครับ ราฟก็หล่อ อลินก็สวย ถ้าสองคนนี้แต่งงานและมีลูกด้วยกัน ผมว่าหลาน ๆ ของพวกเราต้องออกมาน่ารักมากแน่ ๆ คุณศรัญกับคุณอรคิดเหมือนกันไหมครับ” ไมเคิลเป็นอีกหนึ่งคนที่สนับสนุนให้ผีช่วยผลักสองคนนี้หน่อย เห็นต่อล้อต่อเถียงกันมาตั้งแต่เด็กก็อยากเห็นสองคนนี้ลงเอยสร้างครอบครัวหรรษาด้วยกันสักที

“ผมก็แอบคิด นึกว่าตัวเองรู้สึกอยู่คนเดียวซะแล้ว ที่ไหนได้คุณไมเคิลก็คิดเหมือนกัน”

ศรัญไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว อคิระแม้จะปากหนักไปบ้างแต่ก็เป็นคนที่อ่อนโยนและพึ่งพาได้ หากจะวางใจยกลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจให้ผู้ชายสักคน แน่นอนว่าศรัญวางใจอคิระมากที่สุดเพราะไม่มีใครรู้จักอลินญาได้ดีเท่าอคิระอีกแล้ว อลินญาก็ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีทั้งด้านดีและด้านที่อาจจะไม่น่ารักในสายตาคนอื่น แต่ในด้านที่อาจจะไม่น่ารักนี้ก็เป็นด้านที่อคิระรับมือได้ทั้งหมด

“ถ้าคุณศรัญกับคุณพี่อรไม่รังเกียจลูกชายของณิ งั้นเราสองบ้านมาหมั้นหมายกันไว้ดีไหมคะ”

“ไม่ดี! ครับ/ค่ะ”

ไม่ต้องรอให้ผู้ใหญ่ฝั่งอลินญาเอ่ยตอบ ว่าที่คู่หมายทั้งสองก็รีบแย้งขึ้นมาทันที และพูดออกมาพร้อมกันเสียด้วย ในเวลาที่ยากจะสามัคคีกันแต่ดันพร้อมใจกันประสานเสียงโดยไม่ต้องนัดหมาย

“แหม ทีเรื่องนี้ละมีความเห็นเหมือนกันเชียวนะ” ญิชิดาเป็นคนเอ่ยแซวก่อนแล้วมีเสียงหัวเราะรื่นเริงไปในทางที่เห็นด้วยกับเธอ คงจะมีแต่อคิระและอลินญาเท่านั้นแหละที่ยังคงทำหน้าบูดหน้างอ หันมามองหน้ากันแว๊บเดียวก็ต้องสะบัดหน้าหนี

“ไม่รู้ล่ะ แม่วางตัวอลินเป็นคู่หมายให้ราฟแล้ว”

คำว่าคู่หมายของณิชิดาคือหมายถึง เธอจองคนนี้ไว้แล้วและหวังว่าอนาคตจะขยับจากคู่หมายมาเป็นคู่หมั้น

“ผมไม่เอายัยนี้เป็นเมียแน่ครับ คุณแม่ทำใจผิดหวังได้เลย” เพราะมันจะไม่มีวันเกิดขึ้น อคิระมั่นใจและจะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเขาได้ แค่จะให้ทำใจมองอลินญาเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเขายังกระดากใจแล้วนี่จะให้มองว่าเป็นคู่ที่ผู้ใหญ่อยากหมั้นหมาย หึ ยอมกัดลิ้นตัวเองตายดีกว่า

“ผมขอโทษครับ คุณลุง คุณป้า” พนมมือขึ้นไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทั้งสอง อคิระรู้ตัวว่าที่ปากลั่นออกไปนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ควรเก็บความรู้สึกของตัวเองให้ดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ต้องเกรงใจท่านทั้งสองบ้าง แต่เขาดันพ่ายแพ้กับเสียงในหัวของตัวเองไงปากมันเลยพูดออกไปตามที่คิด

“อย่าถือสาลูกชายของผมเลยนะครับ” คนเป็นพ่ออย่างไมเคิลเริ่มจะอายขึ้นมาแล้วสิ ต่อให้ศรัญและอรพินจะชินกับนิสัยห่าม ๆ หยาบกระด้างของอคิระแล้วก็เถอะแต่ลูกชายของเขาก็ทำเกินไป

“ไม่เป็นไร ๆ อย่าคิดมากกันเลยนะ” ศรัญเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของบ้านเดฟวิทก็รีบพูดเพื่อให้ทุกคนสบายใจและวันนี้วันดีที่เราสองบ้านได้นัดพบกัน เขาไม่อยากให้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้มาทำให้บรรยากาศเสีย อีกอย่างนิสัยของอคิระเป็นแบบไหนพวกเราในที่นี้ต่างก็รู้กันเป็นอย่างดี

“คู่หมาย หึ ไร้สาระ ถึงบ้านเราจะสนิทกันแต่เธอไม่มีวันจับฉันป็นสามีได้หรอกอลินญา”

สำนึกผิดได้เพียงวินาทีเท่านั้นแหละอคิระก็คันปากยิบ ๆ จนต้องยอมยื่นใบหน้าเข้าไปพูดเสียงกระซิบใกล้ ๆ หูของอลินญา ต้องกลั้นหายใจเอาไว้ด้วยเพราะกลิ่นหอมฟุ้งที่ออกมาจากเธอมันทำให้เขาปั่นป่วน