ANMELDENซึ่งเธอสะใจมาก และรู้ด้วยว่าการันต์ซึ่งเป็นเพื่อนของสิบทิศก็ชอบเวทิตาอยู่ เธอก็เลยเชียร์การันต์ให้จีบเวทิตา แต่เชียร์ยังไงก็เชียร์ไม่ขึ้น เวทิตาไม่ชอบการันต์ ซ้ำร้าย พ่อแม่ของการันต์ยังด่าทอดูถูกเวทิตาสารพัด
เธอเคยคิดว่าถ้าหากเพื่อนของเธอได้เป็นสะใภ้ของพวกท่านคงจะได้โดนโขกสับน่าดู ถ้าเป็นเธอเองก็คงจะทนไม่ได้เหมือนกัน
แม้เวทิตาจะท้อง แต่เพื่อนของเธอก็ไม่ยอมหาพ่อให้ลูกในท้อง ทั้ง ๆ ที่การันต์ยืดอกรับ เธอจึงไม่ต้องเห็นเวทิตาโดนพ่อแม่สามีบังคับ ดูถูก โขกสับเหมือนอย่างที่จินตนาการเอาไว้
แต่ก็ช่างเถอะ ในตอนนั้นเธอก็นึกพอใจที่เวทิตาเลิกกับผู้ชายดี ๆ อย่างสิบทิศไปได้ เธอเองแอบชอบสิบทิศมานานแล้ว อยากจะเข้าไปจีบเขา แต่เขากลับมาชอบเพื่อนของเธอ แถมยังให้เธอเป็นแม่สื่อแม่ชักอีก
อยากตาต่ำไปชอบเพื่อนของเธอเอง ช่วยไม่ได้!!!
“ครางว่าหือแล้วเงียบไป คิดอะไรอยู่” การันต์อดรนทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า
“ครางในความไม่เอาไหนของเฮียยังไงล่ะ” พลอยเพชรถอนใจพรืด
“ทำไมจู่ ๆ มาว่ากัน”
“ฉันอุตส่าห์ช่วยเฮียทุกอย่าง แต่เฮียก็ยังจีบยายเวไม่สำเร็จ ไม่เรียกว่าไม่เอาไหน จะให้เรียกว่าอะไร”
“ก็ป๊ากับม๊าของเฮียไม่ชอบเว”
“ถ้าป๊ากับม๊าของเฮียไม่ชอบผู้หญิงที่เฮียชอบเลยสักคน ชาตินี้เฮียไม่อยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต ไม่มีเมียหรือไง”
“ป๊ากับม๊าก็หาผู้หญิงให้เฮียนะ อยากให้เฮียมีเมียแล้ว”
“ก็สมควรมีเมีย แล้วทำไมเฮียไม่เอาล่ะ” พลอยเพชรเอ่ยถาม ขณะปรุงก๋วยเตี๋ยวแล้วเริ่มกิน
“เฮียไม่ชอบ”
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง พี่สิบทิศกลับมาก็กลับมาสิ เฮียจีบยายเวไม่สำเร็จเอง ก็ต้องปล่อยให้ยายเวกลับไปหาพี่สิบทิศ”
“เฮียไม่ยอม”
“ไม่ยอมแล้วจะทำยังไงเหรอ ตั้งหลายปีไม่เห็นเฮียทำอะไร กลัวพ่อแม่จนหงอ ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน”
“แล้วเพชรไม่กลัวความแตกเหรอ เพชรไม่ยอมเอาที่อยู่สิบทิศให้เวนะ”
“ถ้าพี่สิบทิศถาม เพชรก็จะบอกว่าจำไม่ได้ ก็มันหลายปีแล้ว พี่จะไปซีเรียสทำไม”
“นี่เพชรไม่กลัวไอ้สิบทิศโกรธเลยเหรอ”
“แล้วทำไมเพชรต้องกลัวด้วย เพชรไม่ได้อยากได้พี่สิบทิศเหมือนก่อนแล้ว อยากจะโกรธก็โกรธไปสิ” ได้ยินประโยคนั้นของพลอยเพชร การันต์ก็ร้อนใจยิ่งนัก พลอยเพชรไม่แคร์แต่เขาแคร์
“เฮียไม่ยอมนะ เพชรต้องช่วยเฮีย”
“แล้วจะให้ช่วยยังไง ก่อนให้เพชรช่วย เฮียช่วยตัวเฮียก่อนไหม” พลอยเพชรเอ่ยถามเหมือนไม่สนใจ แต่แท้ที่จริงแล้ว เธอจะยืมมือของการันต์กำจัดเวทิตาออกไปจากเส้นทางของสิบทิศ แล้วเธอก็จะเข้าไปในชีวิตของสิบทิศเสียเอง
เขากลับมาคราวนี้ เธอก็อยากให้เขาเข้าใจว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกของเขา แต่เป็นลูกของผู้ชายคนอื่นเพราะเวทิตาคบผู้ชายหลายคน
ส่วนการันต์นั้น พอเดือดเนื้อร้อนใจ ก็จะแย่งเวทิตามาจนสำเร็จ จะด้วยวิธีไหนก็ช่าง เธอก็จะได้เข้าไปในชีวิตของสิบทิศแบบสวย ๆ ปลอบใจดามใจเขาไปเลย คราวนี้ก็จะได้เป็นแฟนของเขาสมใจสักที
“รอบนี้เฮียจริงจังนะเพชร” การันต์พูดอย่างจริงจัง เสียจนพลอยเพชรชะงัก
“จริงจังเพราะมีคู่แข่งอะนะ” พลอยเพชรเอ่ยถามแล้วก็ด่าตัวเองในใจ เธอมีความคิดชั่ว ๆ แบบนี้อยู่ในหัวอีกแล้วน่ะเหรอ ความคิดที่ว่าจะแย่งสิบทิศมาจากเวทิตา ถึงแย่งมาได้เขาก็จะรักเธออย่างนั้นเหรอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงมีเสน่ห์ มีจริตมารยา ชอบยั่วยวนผู้ชายเสียหน่อย
“จริงจังจริง ๆ”
“ฉันบอกให้เฮียฉุดเวเสียตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่ทำ ความจริงได้ยายเวไปเป็นเมียแล้ว”
“เฮียอยากพิสูจน์รักแท้ ไม่อยากไปทำไม่ดีกับเขาแบบนั้น”
“พิสูจน์รักแท้แล้วเขาเห็นไหมล่ะ ก็เห็นว่าเฮียกินแห้ว เขาไม่มองแม้แต่หางตา”
“คราวนี้เฮียเอาจริง”
“ถ้าจะเอาก็ต้องวางแผน วางยาแล้วก็ลากขึ้นเตียง ตื่นขึ้นมาเสร็จเฮียไปแล้ว เขาก็ไม่ไปแล้วละ แต่ถ้าเขาไปก็ทำให้คนที่เขาจะไปหาเห็นว่าเขามีอะไรกับเฮียแล้ว แค่นั้นจบ ฉันคิดว่าพี่สิบทิศคงไม่แย่งเมียคนอื่นหรอกนะ”
“ช่วยเฮียด้วย”
“ได้สิ” เธอยิ้มออกมา ก่อนจะกินก๋วยเตี๋ยวจนหมดชามและขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านไป
รับปากการันต์ไปแล้วแต่เธอกลับไม่ได้ยินดีอยากที่จะทำอะไรชั่ว ๆ แบบนั้นเลย ความดีกับความชั่วในตัวของเธอมันตีกันจนวุ่นวายไปหมด
“มึงไปแรดที่ไหนมาวะนังเพชร” น้ำเสียงของมารดาทำให้พลอยเพชรถึงกับกลอกตาไปมา
“แล้วมันหนักหัวอะไรแม่”
“นังนี่ คนแบบแกมันไม่เจริญหรอก ฉันน่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากแกตั้งแต่เด็ก เถียงคำไม่ตกฟาก ทำไมไม่ตาย ๆ ไปซะ” คนด่าอยู่บนเตียงที่นอนจมขี้จมเยี่ยวอยู่ พลอยเพชรตรงเข้าไปจัดการเปลี่ยนแพมเพิร์สให้มารดาในทันที
“แล้วลูกชายของแม่ที่ขอแต่เงินมันเคยมาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้แม่บ้างไหม มีแต่ฉันนี่แหละที่ทำงานงก ๆ เลี้ยงดูแม่อยู่นี่”
“แกอย่ามาทวงบุญคุณนะนังเพชร”
"อยู่ด้วยกันต้องถนอมน้ำใจกันให้มาก คนเราไม่รู้จะตายตอนไหน สิ่งสำคัญก็คือทำวันนี้ให้ดีที่สุด ให้ทุกวันเป็นวันดี ๆ ของเรา”“ค่ะคุณแม่ หนูรักคุณแม่กับคุณพ่อมากนะคะ” พลอยกาญจน์กอดรัดบิดามารดาด้วยความรัก“พ่อกับแม่ก็รักหนูมากเช่นกันจ้ะ” การกอดรัด บอกรักกัน คือความสุขสุดยอดของครอบครัว เพราะมันให้ความรู้สึกที่ว่า ไม่ว่าเราจะเจออะไรเลวร้ายแค่ไหน แต่เราก็ยังมีครอบครัวที่รัก คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจกันอยู่เสมอพลอยกาญจน์เรียนจบก็ได้ทำงานในสิ่งที่รัก เธอได้เที่ยวเปิดหูเปิดตาไปทั่ว เพราะอาชีพไกด์นำเที่ยวที่ต้องไปทั้งในและต่างประเทศ ทำให้เธอได้เห็นโลกกว้าง“เฮียคะ” พลอยเพชรนั่งมองรูปถ่ายที่ลูกสาวส่งไลน์มาหาแล้วยิ้มกว้าง หัวใจฟูฟ่องที่ได้เห็นลูกสาวของเธอมีความสุขในสิ่งที่เลือก“ว่าไงเพชร” การันต์เดินมาทรุดนั่งลงข้าง ๆ กับภรรยา เขากับเธอย้ายบ้านมาซื้อที่ดินอยู่ในสวนที่อากาศดี การันต์ยังเพาะต้นไม้ขาย และทำงานช่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ใช้ชีวิตสมถะ ในขณะที่พลอยเพชรเป็นแม่บ้านและขายเสื้อผ้าออนไลน์แทนการออกไปส่งเอง แต่ส่งทางไปรษณีย์และขนส่งเอกชนแทนการขายออนไลน์นั้นพลอยกาญจน์เป็นคนช่วยเหลือสนับสนุนมารดาเกี่ยวกั
“เป็นเพื่อนกันน่ะดีแล้ว แต่ถ้าเป็นแฟนแม่ก็ไม่ว่านะ ค่อย ๆ ดูกันไป มีอะไรอยากปรึกษาแม่กับพ่อ ก็ปรึกษาได้ตลอด แม่กับพ่อยินดีรับฟังและคุยกับหนูได้ทุกเรื่องนะจ๊ะ”“ค่ะแม่ หนูรักแม่จังเลย เพื่อน ๆ ยังพูดเลยค่ะว่าอิจฉาหนูมาก ๆ ที่มีพ่อแม่ดีแบบนี้” พลอยกาญจน์นอนหนุนตักมารดาอย่างมีความสุขพลอยเพชรลูบผมนุ่มสลวยของบุตรสาวไปมาเบาๆ อย่างเอ็นดู“มีแฟนได้ มีความรักได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขต ไม่ท้องก่อนเรียนจบ ต้องรักนวลสงวนตัว แล้วก็รู้ด้วยว่าต้องป้องกันตัวเองยังไง เอาตัวรอดยังไงถ้าผู้ชายหลอก คนเรามีดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่เราก็ต้องเอาตัวรอดให้ได้” พลอยเพชรเคาะเบา ๆ ที่ศีรษะของตัวเอง เป็นการบอกว่าเราต้องคิดให้ได้ว่าหากอยู่ในสถานการณ์อันตรายจะเอาตัวรอดยังไงได้เธอส่งลูกไปเรียนมวยไทย เรียนว่ายน้ำ เรียนขับรถ สอนทำอาหาร ทำงานบ้านทุกอย่าง เธออยากให้ลูกเอาตัวรอดได้ในทุกสถานการณ์ อีกทั้งยังสนับสนุนให้ลูกได้เรียนภาษาอีกด้วยพลอยเพชรไม่ได้บังคับให้ลูกต้องเรียนหนังสือ แต่สอบถามความสมัครใจว่าลูกอยากเรียนอะไรเพิ่มเติมไหม สิ่งที่เรียนเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง ซึ่งเธอโชคดีอยู่อย่างที่ลูกกระตือรือร้นอยากจะเรียนทุกอย่าง
หงส์ปรับตัวเองให้ดีขึ้น ขอโทษลูกชายและลูกสะใภ้อย่างจริงใจ ซึ่งการันต์นั้นก็ยังคงไม่ถือโทษโกรธมารดาเช่นเดิม ในขณะที่พลอยเพชรให้อภัย แต่ขอไม่ให้มารดาของเขามาจุกจิกจู้จี้ยุ่งวุ่นวายกับเธออีก เพราะเธอกำลังท้อง อยากมีความสุขกับการใช้ชีวิต ไม่ใช่เคร่งเครียดหรือกดดันใด ๆ เพราะจะส่งผลกับลูกในท้องพลอยเพชรก็ยังคงอึดอัดเช่นเดิม แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ร่วมบ้านกับแม่สามี แม้จะน้อยลงแต่ก็ยังมีความรู้สึกขุ่นเคืองในหลาย ๆ ครั้งหงส์มักเรียกลูกชายไปหา ให้ไปเอาใจ บางทีก็ต้องค้างคืนด้วยกัน ตัดพ้อต่อว่าว่าไม่มีเงินมีทอง อยากไปเที่ยวไหนก็ไม่ได้ไป การันต์จึงต้องพามารดาไปเที่ยวพักผ่อน ในขณะที่เธอทำงานงกๆ และก็ท้องด้วยพลอยเพชรไม่ได้อยากแช่งให้แม่สามีตายเพราะมันเป็นบาปกรรม และยิ่งท้องอยู่ด้วยยิ่งไม่ควรคิดสิ่งไม่ดี แต่หลายครั้งเธอก็รู้สึกว่าการไม่มีแม่สามีที่คอยเบียดเบียนและก่อกวนอารมณ์น่าจะดีคิดได้ดังนั้นพลอยเพชรจึงเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ เธอหันไปสนใจตัวเอง กินอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายที่เหมาะกับคนท้องเพื่อลูกและตัวเธอเอง รวมถึงทำจิตใจให้ดีขึ้น ฟังแต่เรื่องดี ๆ เช่นฟังธรรมะ และมีความสุขให้ได้แม้ไม่มีสามีอยู
การันต์ไม่ยอมใจอ่อนอีก เขาต้องเคลียร์ให้จบวันนี้ แม่ก็ส่วนแม่ เมียก็ส่วนเมีย เขาไม่เคยเอามาปนกัน ปฏิบัติกับแม่ก็ส่วนหนึ่ง ปฏิบัติกับเมียก็ส่วนหนึ่ง พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดพลอยเพชรออกมาจากบ้านก็เจอแต่ความว่างเปล่า เธอถอนใจอย่างหนักหน่วง จบสิ้นกันเสียทีกับวันนี้ทุกวันนี้เธอเหนื่อยล้าหลายอย่าง เตือนสติตัวเอง บอกว่าต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่อยากคิดให้ปวดหัวอีก ชีวิตคนเราไม่รู้จะอยู่กันไปอีกนานแค่ไหน จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้ เธอจึงอยากทำแค่วันนี้ให้ดี มีความสุขกับวันนี้ วันพรุ่งนี้จะมีหรือไม่มีสำหรับเธอก็ช่างแม่งการันต์กลับเข้าบ้านมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า“เพชรสั่งหมี้เกี้ยวเจ้าประจำมา เฮียมากินด้วยกันสิ”“เฮียขอโทษเพชรด้วยนะ” การันต์รู้สึกผิดไม่น้อย“อย่าคิดมากเลยจ้ะเฮีย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ยังไงนั่นก็คือม๊าของเฮีย เพชรรู้ว่าเฮียทิ้งม๊าไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะทะเลาะกันหรือมีปัญหากันขนาดไหน” พลอยเพชรตบหลังมือของสามีอย่างให้กำลังใจ เธอรู้ว่าเขาเครียดแค่ไหนที่ต้องเจอคนในครอบครัวทำอะไรไม่ดีใส่ แต่คนในครอบครัวเป็นอะไรที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะทิ้งก็
คราวก่อนที่มารดาของการันต์พูดไม่ดีกับเธอ ทำไม่ดีกับเธอ เธอใช้โทรศัพท์บันทึกและอัดเสียงเอาไว้ รวมถึงอาศัยกล้องวงจรปิดด้วย ไม่เช่นนั้นการันต์ก็คงจะเห็นเธอเป็นนางมารร้าย รังแกแม่ของเขา ทั้งที่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิดสร้างความร้าวฉานคืองานของเจ๊หงส์ นี่คือคำนิยามที่เธอให้แก่แม่สามีทำไมชีวิตต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย ประโยคนี้เธอได้แต่ถามตัวเองในใจ แต่ชีวิตคนเราไม่มีใครโรยด้วยกลีบกุหลาบทุกคนหรอก มีทุกข์มีสุข มีปัญหาด้วยกันทั้งสิ้นพลอยเพชรปลอบใจตัวเองในขณะที่เธอนอนไม่หลับเอาเสียเลย แต่การันต์นอนหลับไปแล้วแม่ผัวของเธอตื่นมาทำอาหารให้กินตั้งแต่ไก่โห่ พูดจาดีเอาอกเอาใจสารพัด เธอเองก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีปัญหาอะไรจริง ๆ ก็พูดจากับท่านดีขึ้นพลอยเพชรออกไปทำงานตั้งแต่เช้าหลังรับประทานมื้อเช้ากับสามีและแม่สามี ในขณะที่หงส์มีแขกประจำอย่างหยกมาที่บ้านทุกวันหยกมาคอยช่วยทำโน่นทำนี่ให้หงส์และการันต์ ทำให้ทั้งสองได้สนิทสนมกัน แต่การันต์ก็พยายามทิ้งระยะห่างกับผู้หญิงที่ไม่ใช่ภรรยา“อาหนูหยกไปตามเฮียเขามากินข้าวด้วยกันสิ” หงส์เอ่ยกับยาใจ“เฮียคะ ไปกินข้าวเถอะค่ะ เที่ยงแล้ว” ยาใจเอ่ยบอกการันต
“นี่ลื้อย้อนอั๊วะอย่างนั้นเหรอ”“อั๊วะแค่อยากให้ม๊าได้คิดบ้างว่าอั๊วะโตแล้ว อายุสี่สิบกว่าเขาไปแล้ว อั๊วะไม่ใช่เด็กอมมือ มีความคิดเป็นของตัวเอง สามารถเลือกอะไรเองได้แล้ว เลือกแล้วจะดีหรือไม่ดีอั๊วะก็จะรับมันให้ได้ ถ้าสิ่งที่อั๊วะเลือกมันผิดพลาดหรือไม่ดี อั๊วะก็จะไม่โทษใคร ไม่ฟูมฟายกับสิ่งที่อั๊วะได้ตัดสินใจไปแล้ว และอั๊วะก็ไม่อยากให้คนเป็นพ่อแม่ของอั๊วะซ้ำเติมอั๊วะด้วย เพราะอั๊วะคิดเสมอว่าคนเราทำผิดกันได้ เหมือนที่ป๊ากับม๊าต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะไปค้ำประกัน อั๊วะก็ไม่เคยด่าว่าหรือซ้ำเติมอะไรม๊าเลยนะ”“ใช่น่ะสิ ลื้อมันโตแล้ว ถึงได้พูดจายอกย้อนซ้ำเติมม๊าแบบนี้ ม๊ามันโง่เองที่ถูกหลอกจนหมดตัว” หงส์พูดไปอีกอย่าง เหมือนไม่อยากรับรู้ในสิ่งที่ลูกชายพูด“ม๊าก็ควรคิดว่าอั๊วะโตแล้ว ม๊าคิดถึงใจเขาใจเรา ถ้าม๊าโดนบังคับจะรู้สึกยังไง ถ้าม๊าไม่ชอบโดนบังคับ อั๊วะก็ไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าม๊ารักอั๊วะเหมือนพ่อแม่คนอื่น ๆ ม๊าก็ควรจะดีใจที่เห็นอั๊วะมีความสุขกับสิ่งที่อั๊วะเลือก เราจะอยู่กันเป็นครอบครัวไม่ได้เลยหรือไง อั๊วะเป็นคนกลางอั๊วะอึดอัด การทิ้งม๊าคือความอกตัญญู แต่ทิ้งเมียที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา อ
“อืมจริง” การันต์ครางในลำคอ“ฉันอยากรู้ว่าตอนฉันไม่อยู่ เวคบกับใคร แล้วเด็กนั่นลูกใคร นายพอจะรู้ไหมว่าพ่อของเด็กคนนั้นคือใคร”“ฉันจะไปรู้เหรอ ฉันไม่ได้ไปนอนใต้เตียงของเวกับผู้ชายคนนั้นนะ” การันต์เสียงดังใส่เพื่อน“แกก็พูดไปโน่น เวท้องก็ต้องมีแฟนสิ ต้องมีคนเห็นว่าเวคบกับใครถึงได้ท้อง แกอยู่ที่นี่ไม่
“ใจเย็น ๆ สิ พ่อแม่ของแกมีแกแค่คนเดียวก็ต้องรักแกมาก ๆ และตั้งความหวังเอาไว้กับแกเป็นธรรมดา แล้วแกชอบผู้หญิงคนไหนวะ ฉันพอจะรู้จักหรือเปล่า”“พ่อแม่แกก็มีแกแค่คนเดียว ไม่เห็นตั้งความหวังอะไรเอาไว้กับแกเลย ส่วนผู้หญิงที่ฉันชอบ แกอย่าสนใจเลยว่ะ” “มันไม่เหมือนกันนะโว้ย พ่อแม่ของฉันไม่อยู่แล้ว แต่พ่อแ
การันต์ก็รักพ่อแม่มาก เขาอยากได้เธอเป็นเมียแต่บอกว่าแค่รับไปอยู่ด้วยกันจะเลี้ยงดูให้ดี ไม่มีการจดทะเบียนสมรสหรือแต่งงาน ยกย่องเชิดชู เธอไม่เอาเด็ดขาดที่จะทำตัวเป็นผู้หญิงไร้ค่าเช่นนั้น เพราะในอดีตเธอทำตัวไร้ค่าเผลอปล่อยตัวให้สิบทิศจนตั้งท้อง แล้วก็ถูกทิ้งให้อุ้มท้องอยู่คนเดียวและเหตุผลอีกอย่างที่ส
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เวทิตา สิริศักดิ์ หญิงสาววัยยี่สิบห้าอุทานพร้อมเอ่ยขอโทษเมื่อเดินชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง“ไม่เป็นไรครับ” สิบทิศ เขมสิทธิ์ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้ารีบเอ่ยออกมาว่าไม่เป็นอะไร แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็ต้องตกตะลึงหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมเด็กน้อยที่ถูกมารดาประคองขึ้นจากพื้นด้วยใบหน







