5

“อืมจริง” การันต์ครางในลำคอ

“ฉันอยากรู้ว่าตอนฉันไม่อยู่ เวคบกับใคร แล้วเด็กนั่นลูกใคร นายพอจะรู้ไหมว่าพ่อของเด็กคนนั้นคือใคร”

“ฉันจะไปรู้เหรอ ฉันไม่ได้ไปนอนใต้เตียงของเวกับผู้ชายคนนั้นนะ” การันต์เสียงดังใส่เพื่อน

“แกก็พูดไปโน่น เวท้องก็ต้องมีแฟนสิ ต้องมีคนเห็นว่าเวคบกับใครถึงได้ท้อง แกอยู่ที่นี่ไม่รู้เลยหรือไง ไม่น่าเชื่อ”

“ฉันไม่รู้หรอก”

“เด็กคนนั้นหน้าเหมือนฉัน” สิบทิศตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด

“จะหน้าเหมือนแกได้อย่างไรกัน” การันต์เสียงดัง หัวใจร้อนรุ่ม

“ถ้าแกบอกว่าเวไม่ได้คบกับผู้ชายคนไหน ก็แสดงว่าเด็กนั่นลูกฉัน เพราะฉันคบกับเวจริงจังอยู่แค่คนเดียว”

“ก็ไม่แน่”

“อะไรของแก”

“ไม่มีอะไรหรอก แกถามมากฉิบ ฉันอยากกลับแล้ว” การันต์พูดขึ้นก่อนจะดึงเงินออกมาจ่าย

“อะไรของแกวะนี่”

“จะให้ฉันไปส่งไหม หรือแกจะกลับเอง”

“แกไม่ไปส่งแล้วฉันจะกลับเองยังไง ฉันซ้อนท้ายรถแกมานะ” สิบทิศโวยวายเสียงดัง ก่อนที่เขาจะรีบกระโดดขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของเพื่อน

การันต์ไปส่งสิบทิศที่บ้านของอีกฝ่าย ก่อนจะกลับบ้านของตัวเอง พอถึงบ้านบิดามารดาก็โวยวายว่าออกไปทำอะไรมา

“ผมไปกินข้าวกับสิบทิศมาน่ะครับ”

“สิบทิศเพื่อนเอ็งสมัยเรียนน่ะรึ เป็นไงมาไงถึงกลับมาที่นี่ได้” สองสามีภรรยาเอ่ยถามอย่างสงสัย

“สิบทิศมาเยี่ยมบ้านเกิดน่ะครับ”

“ไปอยู่กรุงเทพฯ คงได้ดิบได้ดี ทำธุรกิจใหญ่โตสินะ”

“ผมไม่รู้หรอกครับ”

“ไม่เหมือนแก” แล้วประโยคบ่นยาวเหยียดก็ดังขึ้น การันต์ฟังมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนเขาเอือมระอาเกินทน

สิบทิศถึงบ้านเขาก็อาบน้ำอาบท่าก่อนจะออกมานั่งรับลมด้านนอก บ้านหลังนี้ปิดมานานแล้ว ตั้งแต่บิดามารดาเสียชีวิต

เขานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จะวางแผนเรื่องการสืบเรื่องราวของเวทิตาในวันพรุ่ง

ก่อนอื่น เขาคงต้องไปถามเรื่องของเธอผ่านเพื่อนบ้าน ต้องมีคนรู้เรื่องของเธอบ้างไม่มากก็น้อย แต่เขามั่นใจเหลือล้นว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขา ก็หน้าเหมือนเขาราวกับแกะ

ทางด้านการันต์ เขาร้อนใจเป็นอันมาก ได้ยินเสียงบิดามารดาบ่นก็ไม่สนใจเหมือนเคย เขาเดินขึ้นห้อง น้ำท่าไม่อาบ ต่อโทรศัพท์หาพลอยเพชรในทันที

“ว่าไงเฮียรันต์ โทร. มาทำไม” เสียงของพลอยเพชรไม่ค่อยดีนัก ทำให้การันต์รู้ว่าคงมีปัญหาทะเลาะกับมารดาเหมือนเคย

น่าแปลกที่เขาเข้าใจพลอยเพชรพอ ๆ กับเข้าใจตัวเอง วันรุ่งขึ้นพลอยเพชรมาหาการันต์ที่แผงขายหมู บิดามารดาของการันต์ถึงกับตาขวาง แต่การันต์ไม่ได้สนใจ อาจเพราะว่าเขาขายหมูหมดแล้วนั่นเอง

“นั่นเอ็งจะไปไหนเจ้ารันต์” เจ๊หงส์ถามลูกชาย

“ผมจะออกไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านเจ๊หมูกับเพชรหน่อย”

“หน็อย... เจ้าข้าเอ๊ย มีอย่างที่ไหนเร่มาหาผู้ชายถึงที่”

“เอ๊ะ! ป้าหมายความว่ายังไง” พลอยเพชรเอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง

“ก็หมายความตามที่พูดไง”

“พูดอย่างนี้ก็สวยสิป้า ทำยังกับลูกชายของป้าเหลี่ยมเพชรเหลี่ยมทองอย่างนั้นแหละ” พลอยเพชรทำท่าจะเข้าไปตบสั่งสอนเจ๊หงส์ แต่การันต์รีบห้ามปรามเอาไว้ พาหนีมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวของเจ๊หมูได้เสียก่อน

“เพชรก็ใจเย็น ๆ หน่อยสิ”

“เฮียดูแม่พี่นะ พูดไม่เข้าหู”

“ก็รู้ว่าแกเป็นแบบนั้น ยังจะไปต่อปากต่อคำ”

“สงสัยชาตินี้เฮียคงไม่มีเมียแล้วแหละ มีแม่แบบนี้ ไม่มีใครกล้ามาเป็นลูกสะใภ้แม่เฮียหรอก”

“เพชร”

“ขอโทษแล้วกันไม่ได้ตั้งใจ” เมื่อเห็นว่าการันต์ไม่ค่อยพอใจเธอก็เสียงอ่อยลงในทันที

“สั่งอะไรกินก่อนสิ เฮียเลี้ยงเอง”

“เพชรก็กำลังหิวอยู่พอดี” พลอยเพชรนั้นแต่งตัวธรรมดา ใช้กิ๊ฟหนีบผมอันใหญ่รวบผมเอาไว้ ยิ่งนัดกับการันต์ เธอยิ่งแต่งตัวธรรมดา

“เฮียก็เล่ามาสิ เรื่องสำคัญที่ว่าจะบอกแล้วให้ฉันถ่อสังขารมาหานี่คืออะไร”

“สิบทิศกลับมา เห็นว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่”

“หือ...” พลอยเพชรครางออกมาได้แค่นั้น ก่อนจะนิ่งเงียบไป เธอเป็นเพื่อนกับเวทิตา ยอมรับว่าอิจฉาที่เพื่อนจนเหมือนเธอแต่กลับมีผู้ชายดี ๆ มาชอบเยอะ

วันนั้นเธอเป็นคนทำให้สิบทิศหึงหวงเวทิตาจนทะเลาะกัน จริง ๆ เวทิตาไม่ได้มีใคร แต่ผู้ชายพวกนั้นมาชอบเพื่อนของเธอเอง เธอก็เลยพูดยุสิบทิศเสียเลย สิบทิศรักเวทิตามากเลยหึงหวง ทำให้มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันหลายครั้ง ไม่ใช่เธอคนเดียวที่ทำ การันต์ก็ทำด้วย ความหวาดระแวงเป็นที่มาของการทะเลาะของคู่รักอย่างสิบทิศและเวทิตา

ครั้งที่บิดามารดาของสิบทิศเสียชีวิต แล้วเขากำลังจะเดินทางไปอยู่กับยายที่กรุงเทพฯ เขาฝากให้เธอไปบอกให้เวทิตามาหา เธอไม่ได้บอกหรอก แถมไม่ได้บอกสิบทิศด้วยว่ายายของเวทิตาป่วยอยู่โรงพยาบาล เขาไปตามหาเวทิตาไม่เจอ นั่นคือปัญหาของเขา ไม่ใช่ปัญหาของเธอ เธอแค่ไม่บอกให้เขารู้เท่านั้น

ถ้าย้อนเวลากลับไป แล้วเวทิตารู้ความจริงคงกัดฟันซื้อโทรศัพท์เหมือนเธอ เพราะในเวลานั้นเวทิตาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

สิบทิศก็ถือทิฐิว่าตัวเองไม่ผิด ให้เธอไปบอกให้เวทิตามาหา แต่เธอไม่ได้บอก เวทิตาก็ไม่ได้มาหา สิบทิศจึงคิดว่าเวทิตายังโกรธเขาอยู่ เลยฝากที่อยู่ของตัวเองให้เวทิตาผ่านทางเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ให้ ทำให้ทั้งสองไม่ได้ติดต่อกัน เลิกรากันไปในที่สุด