LOGIN“ขาเดินไม่ได้แต่ปากแม่ยังดีนะ แม่ช่วยตัวเองไปแล้วกัน”
“นังลูกเนรคุณ”
“ถ้าฉันเนรคุณ ฉันปล่อยให้แม่ตายไปแล้ว ปากฉันแบบนี้ก็จริง แต่ดูแลแม่มากี่ปีแล้วนะ แม่เคยเห็นความดีฉันบ้างไหม” คนพูดน้อยใจวูบอยู่ในอกแต่ไม่ได้แสดงออก
“แกไม่มีที่ไปยังไงล่ะ อย่ามาอ้างว่าห่วงฉันอยากดูแลฉัน อีโธ่เอ๊ย! สันดานแกเป็นยังไงฉันรู้”
“ฉันทำงานเลี้ยงตัวเองได้ จะไม่มีที่ไปได้ยังไงกัน” พลอยเพชรพูดอย่างเสียใจแต่เสียงก็ยังกร้าวใส่มารดา ที่เธอไม่ไปเพราะห่วงมารดา เนื่องจากไม่มีใครเอา ไม่มีใครดูแล พี่ชายทั้งสองแต่งงานมีครอบครัวก็ไม่เคยส่งเสีย นาน ๆ กลับมาสักที ก็มาแค่ขอเงิน พอพี่ชายเดือดร้อนแม่ก็มาด่ากราดหาเรื่องชวนทะเลาะกับเธอ ให้เธอเอาเงินให้พี่ พอเธอให้เงินก็เงียบปาก ไม่ด่าอีก
เคยมีคนบอกว่าพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน เธอเชื่อสนิทใจว่าจริง ทุกครอบครัวพ่อแม่จะรักลูกไม่เท่ากัน ปากบอกว่ารักเท่ากัน แต่จะมีลูกรัก ลูกชัง และลูกที่ไม่รัก และลูกที่เฉย ๆ แล้วแต่เวรแต่กรรมของแต่ละคนว่าเกิดมาจะมีพ่อแม่แบบไหน
ที่เธอยังไม่แต่งงานมีครอบครัวก็เพราะสาเหตุนี้ แม่ถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูกมีผัว แล้วแม่ทำตัวแบบนี้ใครจะมาอยู่ได้ แม่บอกว่าเขารักเราก็ต้องอยู่กับเราได้ มันหมดยุคที่จะต้องมาทนให้ด่าเพราะรักกันแล้ว ถ้าเป็นเธอไปอยู่กับพ่อแม่สามีป่วยติดเตียงแล้วยังด่าลูกไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่ดูแลอยู่ไม่ได้ทิ้งไปไหน เธอก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน
“น้ำหน้าอย่างแกจะไปอยู่ที่ไหนได้ แล้วที่แกเลี้ยงพ่อแม่ก็ทำให้แกเจริญ ไม่รู้หรือไง”
“แม่ดูถูกฉันอีกแล้วนะ แล้วพอสักทีเถอะไอ้ประโยคที่ว่าเลี้ยงพ่อแม่แล้วจะทำให้ชีวิตเจริญ คนสมัยก่อนหลอกให้ลูกเลี้ยงก็สอนกันมาแบบนี้ ทุกวันนี้ถ้าฉันไม่ทำงาน งอมืองอเท้าฉันจะมีข้าวแดกไหม”
“แกนี่มันพูดไม่เพราะจริง ๆ แกดูลูกคนอื่นบ้างสิ พูดเพราะน่าฟัง”
“แล้วแม่พูดเพราะไหมล่ะ จะให้ฉันพูดเพราะแม่ต้องพูดเพราะก่อนสิ”
“ฉันเป็นแม่จะพูดยังไงก็ได้ แต่แกเป็นลูก แกต้องมีสัมมาคารวะกับพ่อแม่”
“ตัวเองพูดไม่เพราะแต่จะให้คนอื่นพูดเพราะด้วย ตลกน่ะแม่ เป็นพ่อแม่ไม่ใช่เทวดานะ แค่เอากันจนมีลูก ก็เรียกตัวเองว่าเป็นพ่อแม่แล้ว บางทีไม่มีคุณสมบัติเสียด้วยซ้ำ เลี้ยงลูกสอนลูกยังไม่เป็น บังคับลูกทุกอย่าง พอลูกอธิบายบอกว่าลูกเถียง สอนให้พูดเพราะกับตัวเอง แต่ตัวเองพูดจาหยาบคาย มึงกูทุกคำ”
“กูพูดมึงก็ยังจะเถียง นรกจะกินหัว”
“โอ๊ย! แม่ นรกมันกินหัวฉันตั้งแต่ฉันต้องรับภาระดูแลแม่แล้วละ ด่าเช้าด่าเย็น ไอ้ลูกที่มันไม่เลี้ยงมันไม่มีนรกมากินหัวหรอก มันไม่ต้องเถียงกับแม่แล้วโดนแม่แช่งแบบนี้ไง มันไม่ได้บุญแล้วก็ไม่ได้บาป ทำงานหาเงินก็เก็บ ไม่มีก็มาขอ ไม่ต้องรับภาระอะไร รวยเอา ๆ ไม่ต้องเลี้ยงพ่อแม่ก็มีเงิน ฉันเลี้ยงพ่อแม่เกือบตายถ้าไม่ทำงานจะมีเงินใช้ไหม”
“ก็ที่แกมีเงินใช้ก็เพราะว่าแกเลี้ยงพ่อแม่ไง”
“เหอะ! ตรรกะป่วย คนสมัยก่อนคิดกันได้แค่นี้เนอะ ลูกต้องเลี้ยงพ่อแม่ ลูกเลี้ยงพ่อแม่จะมีเงินใช้เพราะกตัญญู ฉันถามหน่อยสิ ไม่ทำงานเงินจะตกมาจากฟ้าเหรอ”
“ถ้าแกมีลูกแกจะเข้าใจ แก่ตัวไปแกก็อยากให้ลูกมาเลี้ยงแก”
“แม่คงเข้าใจอะไรผิดนะ ถ้าฉันมีลูกฉันจะไม่ให้ลูกมาเลี้ยงฉันหรอก เป็นภาระมัน สงสารมัน เรียนจบทำงานก็ไม่รู้จะเลี้ยงตัวเองได้ไหม แต่ถ้ามันเลี้ยงตัวเองได้ ฉันก็ดีใจกับมัน ฉันควรเป็นคนแก่ที่มีคุณภาพมีเงินมีทองมีที่อยู่ไม่เป็นภาระลูกหลาน พ่อแม่ทุกคนควรทำแบบนั้นถึงจะถูก ไม่ให้เกาะลูกกิน”
“ไอ้เนรคุณ นรกจะกินหัว ที่แกด่าฉันนะ ยมบาลมันบันทึกลงในบัญชีหนังหมาเรียบร้อยแล้ว แกตายไปหนอนเต็มปาก ตกนรกแน่ ๆ” พิมพ์ใจพูดอย่างโมโห
“ตกก็ตก สอนกันแต่ว่าอย่าด่าว่าเถียงพ่อแม่ พ่อแม่บางคนที่โคตรสารเลว แล้วลูกก็ต้องเชื่อฟังและทำตามเหรอ บ้าบอที่สุด อยากเห็นหน้าคนสอนนักว่าหน้าตามันเป็นยังไง มีปมอะไรในใจ สงสัยลูกไม่รัก เลยคิดตรรกะป่วยๆ ว่าถ้าลูกไม่เลี้ยงพ่อแม่จะบาป นรกจะกินหัว จะไม่เจริญ” พลอยเพชรก็เถียงทันกัน เพราะเธอทนมาตั้งแต่เล็กแล้ว
“พ่อแม่น่ะไม่บาปหรอก พูดอะไรก็ไม่บาป แต่ลูกน่ะพูดอะไรก็บาปถ้าเถียงพ่อแม่น่ะรู้ไหม พ่อแม่พูดอะไรแกก็แค่เงียบ ไม่เถียง ไม่ก้าวร้าว”
“เหอะ!” พลอยเพชรทำเสียงในลำคอ
“พ่อแม่พูดอะไรก็ห้ามเถียง ยังไงก็เป็นพ่อแม่” พิมพ์ใจยังพูดไม่หยุดปาก
“โรงเรียนน่าจะสอนอบรมพ่อแม่นะ มีความคิดล้าหลังแบบนี้ลูกเครียดตาย ถ้าฉันมีลูก ฉันจะไม่เลี้ยงลูกแบบแม่เลย และจะไม่กดดันอะไรลูกเลย มีอย่างที่ไหนพ่อพูดอะไรห้ามเถียง ห้ามแสดงความคิดเห็น พ่อแม่ผิดก็ให้เงียบเอาไว้ ไดโนเสาร์เต่าล้านปีชัด ๆ”
"อยู่ด้วยกันต้องถนอมน้ำใจกันให้มาก คนเราไม่รู้จะตายตอนไหน สิ่งสำคัญก็คือทำวันนี้ให้ดีที่สุด ให้ทุกวันเป็นวันดี ๆ ของเรา”“ค่ะคุณแม่ หนูรักคุณแม่กับคุณพ่อมากนะคะ” พลอยกาญจน์กอดรัดบิดามารดาด้วยความรัก“พ่อกับแม่ก็รักหนูมากเช่นกันจ้ะ” การกอดรัด บอกรักกัน คือความสุขสุดยอดของครอบครัว เพราะมันให้ความรู้สึกที่ว่า ไม่ว่าเราจะเจออะไรเลวร้ายแค่ไหน แต่เราก็ยังมีครอบครัวที่รัก คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจกันอยู่เสมอพลอยกาญจน์เรียนจบก็ได้ทำงานในสิ่งที่รัก เธอได้เที่ยวเปิดหูเปิดตาไปทั่ว เพราะอาชีพไกด์นำเที่ยวที่ต้องไปทั้งในและต่างประเทศ ทำให้เธอได้เห็นโลกกว้าง“เฮียคะ” พลอยเพชรนั่งมองรูปถ่ายที่ลูกสาวส่งไลน์มาหาแล้วยิ้มกว้าง หัวใจฟูฟ่องที่ได้เห็นลูกสาวของเธอมีความสุขในสิ่งที่เลือก“ว่าไงเพชร” การันต์เดินมาทรุดนั่งลงข้าง ๆ กับภรรยา เขากับเธอย้ายบ้านมาซื้อที่ดินอยู่ในสวนที่อากาศดี การันต์ยังเพาะต้นไม้ขาย และทำงานช่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ใช้ชีวิตสมถะ ในขณะที่พลอยเพชรเป็นแม่บ้านและขายเสื้อผ้าออนไลน์แทนการออกไปส่งเอง แต่ส่งทางไปรษณีย์และขนส่งเอกชนแทนการขายออนไลน์นั้นพลอยกาญจน์เป็นคนช่วยเหลือสนับสนุนมารดาเกี่ยวกั
“เป็นเพื่อนกันน่ะดีแล้ว แต่ถ้าเป็นแฟนแม่ก็ไม่ว่านะ ค่อย ๆ ดูกันไป มีอะไรอยากปรึกษาแม่กับพ่อ ก็ปรึกษาได้ตลอด แม่กับพ่อยินดีรับฟังและคุยกับหนูได้ทุกเรื่องนะจ๊ะ”“ค่ะแม่ หนูรักแม่จังเลย เพื่อน ๆ ยังพูดเลยค่ะว่าอิจฉาหนูมาก ๆ ที่มีพ่อแม่ดีแบบนี้” พลอยกาญจน์นอนหนุนตักมารดาอย่างมีความสุขพลอยเพชรลูบผมนุ่มสลวยของบุตรสาวไปมาเบาๆ อย่างเอ็นดู“มีแฟนได้ มีความรักได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขต ไม่ท้องก่อนเรียนจบ ต้องรักนวลสงวนตัว แล้วก็รู้ด้วยว่าต้องป้องกันตัวเองยังไง เอาตัวรอดยังไงถ้าผู้ชายหลอก คนเรามีดีบ้างไม่ดีบ้าง แต่เราก็ต้องเอาตัวรอดให้ได้” พลอยเพชรเคาะเบา ๆ ที่ศีรษะของตัวเอง เป็นการบอกว่าเราต้องคิดให้ได้ว่าหากอยู่ในสถานการณ์อันตรายจะเอาตัวรอดยังไงได้เธอส่งลูกไปเรียนมวยไทย เรียนว่ายน้ำ เรียนขับรถ สอนทำอาหาร ทำงานบ้านทุกอย่าง เธออยากให้ลูกเอาตัวรอดได้ในทุกสถานการณ์ อีกทั้งยังสนับสนุนให้ลูกได้เรียนภาษาอีกด้วยพลอยเพชรไม่ได้บังคับให้ลูกต้องเรียนหนังสือ แต่สอบถามความสมัครใจว่าลูกอยากเรียนอะไรเพิ่มเติมไหม สิ่งที่เรียนเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง ซึ่งเธอโชคดีอยู่อย่างที่ลูกกระตือรือร้นอยากจะเรียนทุกอย่าง
หงส์ปรับตัวเองให้ดีขึ้น ขอโทษลูกชายและลูกสะใภ้อย่างจริงใจ ซึ่งการันต์นั้นก็ยังคงไม่ถือโทษโกรธมารดาเช่นเดิม ในขณะที่พลอยเพชรให้อภัย แต่ขอไม่ให้มารดาของเขามาจุกจิกจู้จี้ยุ่งวุ่นวายกับเธออีก เพราะเธอกำลังท้อง อยากมีความสุขกับการใช้ชีวิต ไม่ใช่เคร่งเครียดหรือกดดันใด ๆ เพราะจะส่งผลกับลูกในท้องพลอยเพชรก็ยังคงอึดอัดเช่นเดิม แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ร่วมบ้านกับแม่สามี แม้จะน้อยลงแต่ก็ยังมีความรู้สึกขุ่นเคืองในหลาย ๆ ครั้งหงส์มักเรียกลูกชายไปหา ให้ไปเอาใจ บางทีก็ต้องค้างคืนด้วยกัน ตัดพ้อต่อว่าว่าไม่มีเงินมีทอง อยากไปเที่ยวไหนก็ไม่ได้ไป การันต์จึงต้องพามารดาไปเที่ยวพักผ่อน ในขณะที่เธอทำงานงกๆ และก็ท้องด้วยพลอยเพชรไม่ได้อยากแช่งให้แม่สามีตายเพราะมันเป็นบาปกรรม และยิ่งท้องอยู่ด้วยยิ่งไม่ควรคิดสิ่งไม่ดี แต่หลายครั้งเธอก็รู้สึกว่าการไม่มีแม่สามีที่คอยเบียดเบียนและก่อกวนอารมณ์น่าจะดีคิดได้ดังนั้นพลอยเพชรจึงเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ เธอหันไปสนใจตัวเอง กินอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายที่เหมาะกับคนท้องเพื่อลูกและตัวเธอเอง รวมถึงทำจิตใจให้ดีขึ้น ฟังแต่เรื่องดี ๆ เช่นฟังธรรมะ และมีความสุขให้ได้แม้ไม่มีสามีอยู
การันต์ไม่ยอมใจอ่อนอีก เขาต้องเคลียร์ให้จบวันนี้ แม่ก็ส่วนแม่ เมียก็ส่วนเมีย เขาไม่เคยเอามาปนกัน ปฏิบัติกับแม่ก็ส่วนหนึ่ง ปฏิบัติกับเมียก็ส่วนหนึ่ง พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดพลอยเพชรออกมาจากบ้านก็เจอแต่ความว่างเปล่า เธอถอนใจอย่างหนักหน่วง จบสิ้นกันเสียทีกับวันนี้ทุกวันนี้เธอเหนื่อยล้าหลายอย่าง เตือนสติตัวเอง บอกว่าต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่อยากคิดให้ปวดหัวอีก ชีวิตคนเราไม่รู้จะอยู่กันไปอีกนานแค่ไหน จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้ เธอจึงอยากทำแค่วันนี้ให้ดี มีความสุขกับวันนี้ วันพรุ่งนี้จะมีหรือไม่มีสำหรับเธอก็ช่างแม่งการันต์กลับเข้าบ้านมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า“เพชรสั่งหมี้เกี้ยวเจ้าประจำมา เฮียมากินด้วยกันสิ”“เฮียขอโทษเพชรด้วยนะ” การันต์รู้สึกผิดไม่น้อย“อย่าคิดมากเลยจ้ะเฮีย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ยังไงนั่นก็คือม๊าของเฮีย เพชรรู้ว่าเฮียทิ้งม๊าไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะทะเลาะกันหรือมีปัญหากันขนาดไหน” พลอยเพชรตบหลังมือของสามีอย่างให้กำลังใจ เธอรู้ว่าเขาเครียดแค่ไหนที่ต้องเจอคนในครอบครัวทำอะไรไม่ดีใส่ แต่คนในครอบครัวเป็นอะไรที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะทิ้งก็
คราวก่อนที่มารดาของการันต์พูดไม่ดีกับเธอ ทำไม่ดีกับเธอ เธอใช้โทรศัพท์บันทึกและอัดเสียงเอาไว้ รวมถึงอาศัยกล้องวงจรปิดด้วย ไม่เช่นนั้นการันต์ก็คงจะเห็นเธอเป็นนางมารร้าย รังแกแม่ของเขา ทั้งที่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิดสร้างความร้าวฉานคืองานของเจ๊หงส์ นี่คือคำนิยามที่เธอให้แก่แม่สามีทำไมชีวิตต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย ประโยคนี้เธอได้แต่ถามตัวเองในใจ แต่ชีวิตคนเราไม่มีใครโรยด้วยกลีบกุหลาบทุกคนหรอก มีทุกข์มีสุข มีปัญหาด้วยกันทั้งสิ้นพลอยเพชรปลอบใจตัวเองในขณะที่เธอนอนไม่หลับเอาเสียเลย แต่การันต์นอนหลับไปแล้วแม่ผัวของเธอตื่นมาทำอาหารให้กินตั้งแต่ไก่โห่ พูดจาดีเอาอกเอาใจสารพัด เธอเองก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีปัญหาอะไรจริง ๆ ก็พูดจากับท่านดีขึ้นพลอยเพชรออกไปทำงานตั้งแต่เช้าหลังรับประทานมื้อเช้ากับสามีและแม่สามี ในขณะที่หงส์มีแขกประจำอย่างหยกมาที่บ้านทุกวันหยกมาคอยช่วยทำโน่นทำนี่ให้หงส์และการันต์ ทำให้ทั้งสองได้สนิทสนมกัน แต่การันต์ก็พยายามทิ้งระยะห่างกับผู้หญิงที่ไม่ใช่ภรรยา“อาหนูหยกไปตามเฮียเขามากินข้าวด้วยกันสิ” หงส์เอ่ยกับยาใจ“เฮียคะ ไปกินข้าวเถอะค่ะ เที่ยงแล้ว” ยาใจเอ่ยบอกการันต
“นี่ลื้อย้อนอั๊วะอย่างนั้นเหรอ”“อั๊วะแค่อยากให้ม๊าได้คิดบ้างว่าอั๊วะโตแล้ว อายุสี่สิบกว่าเขาไปแล้ว อั๊วะไม่ใช่เด็กอมมือ มีความคิดเป็นของตัวเอง สามารถเลือกอะไรเองได้แล้ว เลือกแล้วจะดีหรือไม่ดีอั๊วะก็จะรับมันให้ได้ ถ้าสิ่งที่อั๊วะเลือกมันผิดพลาดหรือไม่ดี อั๊วะก็จะไม่โทษใคร ไม่ฟูมฟายกับสิ่งที่อั๊วะได้ตัดสินใจไปแล้ว และอั๊วะก็ไม่อยากให้คนเป็นพ่อแม่ของอั๊วะซ้ำเติมอั๊วะด้วย เพราะอั๊วะคิดเสมอว่าคนเราทำผิดกันได้ เหมือนที่ป๊ากับม๊าต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะไปค้ำประกัน อั๊วะก็ไม่เคยด่าว่าหรือซ้ำเติมอะไรม๊าเลยนะ”“ใช่น่ะสิ ลื้อมันโตแล้ว ถึงได้พูดจายอกย้อนซ้ำเติมม๊าแบบนี้ ม๊ามันโง่เองที่ถูกหลอกจนหมดตัว” หงส์พูดไปอีกอย่าง เหมือนไม่อยากรับรู้ในสิ่งที่ลูกชายพูด“ม๊าก็ควรคิดว่าอั๊วะโตแล้ว ม๊าคิดถึงใจเขาใจเรา ถ้าม๊าโดนบังคับจะรู้สึกยังไง ถ้าม๊าไม่ชอบโดนบังคับ อั๊วะก็ไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าม๊ารักอั๊วะเหมือนพ่อแม่คนอื่น ๆ ม๊าก็ควรจะดีใจที่เห็นอั๊วะมีความสุขกับสิ่งที่อั๊วะเลือก เราจะอยู่กันเป็นครอบครัวไม่ได้เลยหรือไง อั๊วะเป็นคนกลางอั๊วะอึดอัด การทิ้งม๊าคือความอกตัญญู แต่ทิ้งเมียที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา อ
“อืมจริง” การันต์ครางในลำคอ“ฉันอยากรู้ว่าตอนฉันไม่อยู่ เวคบกับใคร แล้วเด็กนั่นลูกใคร นายพอจะรู้ไหมว่าพ่อของเด็กคนนั้นคือใคร”“ฉันจะไปรู้เหรอ ฉันไม่ได้ไปนอนใต้เตียงของเวกับผู้ชายคนนั้นนะ” การันต์เสียงดังใส่เพื่อน“แกก็พูดไปโน่น เวท้องก็ต้องมีแฟนสิ ต้องมีคนเห็นว่าเวคบกับใครถึงได้ท้อง แกอยู่ที่นี่ไม่
“ใจเย็น ๆ สิ พ่อแม่ของแกมีแกแค่คนเดียวก็ต้องรักแกมาก ๆ และตั้งความหวังเอาไว้กับแกเป็นธรรมดา แล้วแกชอบผู้หญิงคนไหนวะ ฉันพอจะรู้จักหรือเปล่า”“พ่อแม่แกก็มีแกแค่คนเดียว ไม่เห็นตั้งความหวังอะไรเอาไว้กับแกเลย ส่วนผู้หญิงที่ฉันชอบ แกอย่าสนใจเลยว่ะ” “มันไม่เหมือนกันนะโว้ย พ่อแม่ของฉันไม่อยู่แล้ว แต่พ่อแ
การันต์ก็รักพ่อแม่มาก เขาอยากได้เธอเป็นเมียแต่บอกว่าแค่รับไปอยู่ด้วยกันจะเลี้ยงดูให้ดี ไม่มีการจดทะเบียนสมรสหรือแต่งงาน ยกย่องเชิดชู เธอไม่เอาเด็ดขาดที่จะทำตัวเป็นผู้หญิงไร้ค่าเช่นนั้น เพราะในอดีตเธอทำตัวไร้ค่าเผลอปล่อยตัวให้สิบทิศจนตั้งท้อง แล้วก็ถูกทิ้งให้อุ้มท้องอยู่คนเดียวและเหตุผลอีกอย่างที่ส
“เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” เธอหันไปมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองและผู้ชายใจร้าย ก่อนเขาฟันเธอแล้วทิ้ง เขาได้ทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดเอาไว้ให้เธอ นั่นก็คือลูกที่กำลังก่อกำเนิดในครรภ์ของเธอในวันนั้นยายของเธอป่วยหนัก เธอต้องเฝ้ายายอยู่ที่โรงพยาบาล เธอฝากข่าวเรื่องที่ยายของเธอป่วยหนักผ่านการันต์ เพื่อนข
![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






