รำลึกรอยสวาท!

แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านกระจกหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นส่องกระทบใบหน้าของรสริน ทว่าความสว่างไสวนั้นกลับไม่อาจขับไล่เมฆหมอกที่สลักอยู่ในแววตาของเธอได้ มือเรียวบางวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง กึก เบาๆ แต่กลับดังก้องในโสตประสาทของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม กวินที่กำลังละเลียดปลาหิมะย่างเกลือชะงักมือ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของแฟนสาว

"มีอะไรหรือเปล่าริน? หน้าตาไม่ค่อยดีเลย" น้ำเสียงของกวินเต็มไปด้วยความอาทร เขาเอื้อมมือมาแตะหลังมือเธอเบาๆ สัมผัสที่แสนสุภาพและให้เกียรติเสมอมา

"เรืองานน่ะค่ะ..." รสรินพึมพำตอบ หลบสายตาคมกริบของเขาด้วยการยกแก้วน้ำขึ้นจิบ น้ำเย็นจัดช่วยดับความรุ่มร้อนในลำคอได้เพียงชั่วครู่ แต่ไม่อาจดับไฟที่กำลังสุมทรวง "บ่ายนี้รินคงไม่ต้องเข้าออฟฟิศแล้วล่ะค่ะ พอดีนัดลูกค้าข้างนอกไว้"

กวินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาซับมุมปากด้วยกระดาษทิชชู่อย่างใจเย็น ตลอดเวลาที่คบกัน กวินทำหน้าที่ 'คนรักที่สมบูรณ์แบบ' ได้อย่างไม่มีที่ติ เขาเทียวรับเทียวส่งเธอทานมื้อเที่ยงแทบทุกวันจนเพื่อนในออฟฟิศต่างพากันอิจฉาตาร้อนในวาสนาของพนักงานขายสาวคนนี้ และยิ่งหลังจากที่เขาพาเธอไปเปิดตัวกับ 'ป๊า' เมื่อวาน แล้วพบว่าบิดาผู้เคร่งครัดกลับแสดงความชื่นชมในตัวรสรินอย่างออกนอกหน้า มันยิ่งทำให้กวินรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนอยู่ในทิศทางที่เขาวาดฝันไว้

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ" เขาอาสาทันทีตามประสาคนขี้ห่วง

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่วิน เดี๋ยวพี่จะเข้างานสายเอาเปล่าๆ" รสรินแย้ง เสียงของเธอแข็งขึ้นเล็กน้อยจนกวินแปลกใจ

"นัดลูกค้าที่ไหนล่ะริน? ถ้าไม่ไกลเกินไปพี่ไปส่งได้อยู่แล้ว" เขาให้ทางเลือก แต่พอรสรินเอ่ยชื่อสถานที่ เขากลับยิ้มกว้างออกมา "นั่นไง... พี่ต้องผ่านทางนั้นพอดีเลย ไปด้วยกันเถอะครับ รินจะได้ไม่พะวงเรื่องหาแท็กซี่ด้วย"

บีเอ็มดับเบิลยูคันหรูสีดำขลับเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าดรอปออฟของโรงแรมหรูย่านสาทร กวินมองผ่านฟิล์มกรองแสงราคาแพงสำรวจความโอ่อ่าของสถานที่ "นัดที่นี่เหรอริน?"

"ค่ะ..." รสรินตอบสั้นๆ สายตาของเธอมองทะลุกระจกเข้าไปภายในล้อบบี้ที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนและโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ ใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับกำลังมองหาใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความหรูหรานั้น

"ให้พี่มารับมั้ย?" กวินถามอย่างเอาใจ

"ไม่ต้องค่ะพี่วิน ไม่รู้ว่างานจะเสร็จเมื่อไหร่ เสียเวลาพี่เปล่าๆ ค่ะ" เหตุผลนั้นฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับอาชีพพนักงานขายที่ต้องใช้ชั้นเชิงและเวลาในการปิดดีล กวินพยักหน้า ยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเคลื่อนรถออกไป รสรินยืนนิ่ง มองตามท้ายรถที่ลับตาไปที่มุมถนน ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจเธอจนแทบจะยืนไม่อยู่

เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ระบายออกมาเป็นทางยาวเหมือนจะขับไล่ความกลัวทิ้งไป ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าสู่ประตูกระจกอัตโนมัติ ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศกระทบผิวแขนที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมเนื้อดี ทำให้ร่างกายระหงสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างคุมไม่ได้ เธอหยุดยืนกลางโถงกว้าง กวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมในสุดของล็อบบี้... มุมที่มืดสลัวและเป็นส่วนตัวที่สุด

รสรินเดินตรงเข้าไปหาเขาด้วยหัวใจที่รัวแรงเหมือนรัวกลอง ยิ่งใกล้เข้าไปเท่าไหร่ ภาพจำที่เคยเลือนรางก็ยิ่งชัดเจนขึ้น... แผ่นหลังที่ตั้งตรง บ่าที่กว้างขวาง และรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาโดยไม่ต้องพูดจา

"ป๋าคะ..."

เธอเอ่ยเรียกเสียงเบา ร่างนั้นเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เกรียงไกรจ้องมองเธอด้วยสายตาที่สำรวจตรวจตราอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผุดรอยยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยทำให้เธอสยบยอมอยู่ใต้ร่างเขามานับครั้งไม่ถ้วนในอดีต

"สั่งเครื่องดื่มก่อนสิ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ อบอุ่น และนุ่มนวลเหมือนวันวานที่เขายังเป็น 'ป๋าไกร' ผู้แสนดีของเธอ

"ป๋าคะ... มีเรื่องอะไรต้องนัดหนูมาคุยที่นี่อีกคะ?" รสรินไม่อ้อมค้อม ใบหน้าสวยหวานฉายแววอึดอัดอย่างรุนแรง

"กินอะไรมารึยัง?" เขาไม่ตอบ แต่กลับถามกลับด้วยความอาทรที่ดูเหมือนเป็นธรรมชาติ

"หนูทานกับพี่วินมาแล้วค่ะ... แต่ป๋ายังไม่ได้ตอบหนูเลย ว่าทำไมต้องนัดหนูออกมาที่โรงแรมแบบนี้" รสรินเค้นเสียงถาม เธออยากจะคุยให้จบ อยากจะเดินหนีออกไปจากรัศมีของเขาให้เร็วที่สุด เพราะยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ กำแพงศีลธรรมที่เธอเพียรสร้างก็ดูเหมือนจะพังทลายลงเท่านั้น

เกรียงไกรนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองไปรอบๆ ล็อบบี้ที่มีแขกคนอื่นนั่งอยู่ประปราย "ป๋าว่า... คุยตรงนี้ไม่ค่อยเหมาะหรอก เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัยเอาเปล่าๆ เราขึ้นไปคุยข้างบนกันดีกว่า"

"อะไรนะคะ? ขึ้นไปข้างบน... ไม่ค่ะ!" รสรินส่ายหน้าทันควัน หัวใจเธอเต้นโครมครามด้วยความตกใจ

ในวินาทีนี้นั้น ความคิดภายในใจของรสรินเกิดการสู้รบกันอย่างรุนแรง ฝั่งหนึ่งคือ 'รสรินผู้แสนดี' ว่าที่สะใภ้ตระกูลดังที่กำลังจะมีอนาคตอันสดใสกับกวิน ชายหนุ่มที่รักและเทิดทูนเธอสุดหัวใจ เสียงในหัวบอกเธอว่านี่คือสิ่งที่ผิดมหันต์ ชายตรงหน้าคือ 'ว่าที่พ่อสามี' คือพ่อแท้ๆ ของคนที่เธอสัญญาว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วย

ทว่า... อีกฝั่งหนึ่งคือ 'อีหนูรสริน' ของป๋าไกร ส่วนลึกในสัญชาตญาณกลับร่ำร้องโหยหาความเร่าร้อนที่เคยเสพติด ลีลากามที่ฉกาจฉกรรจ์และถึงอกถึงใจที่เกรียงไกรเคยมอบให้ กลิ่นอายความเป็นชายที่เต็มไปด้วยอำนาจและความดิบเถื่อนที่ซ่อนภายใต้หน้ากากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ 

มันคือยาเสพติดที่เธอไม่เคยเลิกได้ขาด กามารมณ์ที่รุนแรงจนโงหัวไม่ขึ้นในวันวานกำลังปะทุขึ้นมาจู่โจมเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอมองหน้าเขา... เกรียงไกรไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม เขายังคงนั่งนิ่ง สงบ และดูภูมิฐานสมวัย ท่าทางที่เป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพนั้นกลับยิ่งเย้ายวนใจเธออย่างประหลาด มันเป็นความขัดแย้งที่น่าดึงดูดใจจนเธอกลัวตัวเอง

"แค่ไปคุย... ป๋าแค่อยากคุยเรื่องอนาคตของหนูกับกวินนั่นแหละ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาสีเหล็กคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยนัยที่รู้กันดี

รสรินกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจมลงในเนื้อ เธอหลับตาลงนึกถึงใบหน้าที่แสนซื่อของกวินที่เพิ่งมาส่งเธอเมื่อครู่ แต่เพียงแค่เกรียงไกรขยับมือมาแตะขอบโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำในห้องสวีทลับขึ้นมาเป็นฉากๆ ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวย ความรับผิดชอบชั่วดีเริ่มถูกบดบังด้วยหมอกหนาของตัณหาที่ยังไม่เคยมอดดับ

เธอต้องระมัดระวังไม่ให้ตัวเองเดินเข้าสู่กรงทองอีกครั้ง... กรงที่มีทั้งความตายของศีลธรรมและความพึงพอใจอย่างที่สุดของร่างกายที่โหยหา

"ไปสิ... ป๋าเปิดห้องไว้แล้ว"

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจจนเธอไม่อาจปฏิเสธ 

“แค่คุยจริงๆนะคะ” รสรินเสียอ่อน เหมือนกำลังจำนนต่ออำนาจมนต์ตาของเขาไม่ได้

เธอค่อยๆ หยัดกายขึ้นยืน ขาของเธอสั่นน้อยๆ ขณะที่เดินตามแผ่นหลังอันมั่นคงของชายที่เธอเคยเรียกว่า 'ผัว' มุ่งหน้าไปยังลิฟต์แก้ว ทิ้งความรักที่จริงใจของกวินไว้เบื้องหลัง ลบเลือนภาพชายหนุ่มที่เฝ้ารับส่งเธอด้วยความห่วงใยไปชั่วขณะ

ภายในพื้นที่แคบสี่เหลี่ยมของลิฟต์แก้วที่กำลังเคลื่อนตัวทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงของโรงแรมหรู รสรินยืนก้มหน้านิ่งจนคางแทบชิดอก เธอรู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกแผ่นอก ความเงียบภายในลิฟต์ช่างบีบคั้นอารมณ์ที่ว้าวุ่นปั่นป่วนให้ยิ่งทวีคูณ เธอพยายามระงับลมหายใจที่เริ่มติดขัด ท่องคำว่า "พ่อผัว" ไว้ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อเรียกสติที่กำลังจะหลุดลอย

ทว่า... ความอยากรู้อยากเห็นในส่วนลึกกลับทรยศต่ออุดมคติ รสรินค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นแอบลอบมองชายหนุ่มใหญ่ที่ยืนอยู่เคียงข้าง และนั่นคือความผิดพลาดอย่างมหันต์ เมื่อเธอต้องปะทะเข้ากับสายตาสีเหล็กคู่นั้นที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว สายตาของเกรียงไกรในยามนี้ไม่มีแววของ "คุณพ่อผู้ใจดี" ของกวินหลงเหลืออยู่เลย แต่มันคือสายตาของ "ป๋าไกร" พยัคฆ์ร้ายผู้เจนจัดในกามกรีฑาที่จ้องจะตะครุบเหยื่อสาวที่เขาเคยตีตราจอง

เพียงแค่สบตา... มนต์เสน่ห์ที่เธอไม่เคยเอาชนะได้ก็ร่ายรำเข้าใส่เธออย่างรุนแรง ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นปราบเป็นริ้วขึ้นทั่วร่างระหง ตั้งแต่ปลายนิ้วม้าไปจนถึงโคนขาที่เริ่มสั่นระริก 'อย่านะรสริน... นี่พ่อผัวนะ' เสียงเตือนสติในหัวช่างเบาหวิวเหลือเกินเมื่อเทียบกับเสียงครางประท้วงของร่างกายที่กำลังกระหายโหยหา

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนพร้อมประตูลิฟต์ที่เปิดออกเปรียบเสมือนเสียงระฆังที่ดึงเธอให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงเพียงชั่วครู่ เกรียงไกรไม่ได้พูดยังคงรักษาความนิ่งสุขุมเยี่ยงผู้ใหญ่ แต่เขากลับเอื้อมมือใหญ่หนาที่เต็มไปด้วยไออุ่นมากุมมือน้อยของเธอไว้แน่น 

สัมผัสที่คุ้นเคยในวันวานเปรียบเสมือนกระแสไฟที่วิ่งเข้าสู่หัวใจ จูงมือพาเธอเดินออกจากลิฟต์ไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม ขาเจ้ากรรมของรสรินก้าวตามเขาไปอย่างว่าง่ายราวกับถูกสะกดจิต ร่างกายของเธอนั้นอ่อนระทวยจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เกรียงไกรวาดวงแขนแกร่งมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ ดึงรั้งให้ร่างระหงแนบกระชับเข้ากับสีข้างของเขาในขณะที่เดินไปยังห้องพักที่จองไว้ รสรินรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมบุรุษแนว Woody ผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาที่เธอเคยซบดมจนหลับใหล 

'อย่าค่ะ... อย่าทำแบบนี้ ทำแบบนี้ไม่ได้ค่ะ' 

เสียงร้องห้ามดังก้องอยู่ในใจจนแทบจะระเบิดออกมา แต่อนิจจา... มันไม่สามารถหลุดพ้นลำคอที่แห้งผากของเธอออกมาได้เลย สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงการซบหัวเข้ากับไหล่หนาแกร่งของเขาอย่างที่เคยทำในอดีต เป็นอาการกึ่งขัดขืนกึ่งยินยอมที่ย้อนแย้งอย่างรุนแรง

ติ๊ด!

เสียงคีย์การ์ดปลดล็อกประตูห้องพักดังขึ้น พร้อมกับหัวใจของรสรินที่หล่นวูบ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ร่างของเธอก็ถูกรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนที่ทรงพลังนั้นเต็มตัว เกรียงไกรดันร่างระหงของเธอให้หลังพิงกับผนังโถงทางเข้าห้องในทันที ในขณะที่ประตูไม้บานหนากำลังปิดลงอย่างช้าๆ ตามแรงฉุดของดอร์โคลสเซอร์ที่ทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์... ขังคนทั้งคู่ไว้ในโลกที่มีเพียง "ป๋า" กับ "เด็กของป๋า"

ไม่รอให้ความละอายใจได้ทำงาน เกรียงไกรโน้มใบหน้าคมสันลงมาประกบริมฝีปากหนาอุ่นเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของรสรินอย่างร้อนแรงและรวดเร็ว รสรินสะดุ้งสุดตัวในวินาทีแรก แต่เพียงแค่สัมผัสถึงความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความเผด็จการของรสจูบนั้น กำแพงศีลธรรมที่เธอเพียรสร้างก็พังครืนลงมาไม่เหลือชิ้นดี

สองมือที่เคยไร้แรงกลับวาดขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้ทั้งสองข้างโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตหลับพริ้มรับรสจูบที่เธอโหยหามานานแสนนานอย่างเต็มใจ เกรียงไกรใช้ความเชี่ยวชาญระดับครูบงการริมฝีปากของเธอ เขาไม่ได้จูบเพียงเพื่อสัมผัส แต่เขาจูบเพื่อ 'ครอบครอง' 

ลิ้นร้อนที่แสนซุกซนและทรงพลังสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากที่แสนหวานฉ่ำอย่างช่ำชอง เกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นเล็กของเธอด้วยจังหวะที่หนักหน่วงแต่ละเมียดละไม

“อือออ อาาาา” เสียงครางแผ่วเบาลอดออกมาจากลำคอของรสริน เริ่มมีเป็นระยะ

มันเป็นรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงชั้นครู ทั้งดูดดื่มและเนียนนุ่มจนรสรินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงในมหาสมุทรแห่งกามารมณ์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด 

เธอเคลิบเคลิ้มจนเผลอดูดรับลิ้นของเขาตอบกลับอย่างกระหาย รสชาติที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่โหยหา และความเก่งกาจของหนุ่มใหญ่ผู้ภูมิฐานตรงหน้าทำให้เธอหลงลืมสิ้นว่าผู้ชายคนนี้คือใครในโลกภายนอก ในเวลานี้... เขาคือเจ้าชีวิต คือผู้ที่กุมความรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของเธอไว้ในกำมือ

“ป๋าคิอถึงหนูเหลือเกิน ป่าเห็นหนุเมื่อวันก่อน หนูสวยเหลือเกิน หนูรินของป่า” เขาหยุดขัวครู่ ก่อนจะพร่ำคำหวานออกมา

เสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบในห้องพักหรู คลุกเคล้าไปกับเสียงดูดดื่มที่หวานหยดจนชวนให้หน้ามืดตามัว รสรินรู้สึกถึงความร้อนุ่มที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาที่เริ่มลูบไล้อยู่ที่บั้นท้ายงอนงามของเธอ ความเร่าร้อนที่เกรียงไกรมอบให้นั้นมันช่างฉกาจฉกรรจ์เสียจนเธออยากจะละลายหายไปกับอ้อมกอดนี้ จูบที่เนิ่นนานและลึกซึ้งนี้เปรียบเสมือนการจารึกอีกครั้งว่า... 

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ร่างกายและวิญญาณของเธอก็ยังคงเป็นของชายผู้นี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

“อือออ “ รสรนหลับตาพริ้ม ดูดลิ้นเขาตอบเขาอย่างเผลอไผลไปกับอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน

เธอสะท้านเยือกเมื่อฟันคมของเขาขบเม้มเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างก่อนจะดูดคลึงมันอย่างแสนรัก ความเก่งกาจของเกรียงไกรคือการรู้ว่าจุดไหนที่จะทำให้เธออ่อนระทวยและจุดไหนที่จะทำให้เธอครวญครางออกมาด้วยความเสียวสยิว 

รสรินส่งเสียง 'อือออ...' ในลำคอเบาๆ ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำพราวไปด้วยหยาดอารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เธอปล่อยให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาหายไปในกองไฟสวาทที่ชายตรงหน้าเป็นผู้จุดขึ้นอย่างยินยอมพร้อมใจ... เพื่อแลกกับรสสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอดชีวิตการเป็นผู้หญิงของเธอ