ตอนที่ 3 ธรณีประตูเรือนไทย 1/2

ล้อแม็กซ์อัลลอยด์ขอบยี่สิบเอ็ดนิ้วของรถสปอร์ตหรูสัญชาติยุโรปสีดำขลับ บดเบียดไปตามถนนลาดยางมะตอยเส้นเล็กที่คดเคี้ยวลัดเลาะเข้าไปในพื้นที่สีเขียวชอุ่มของเขตชานเมืองกรุงเทพฯ ฝั่งนนทบุรี เสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่มทุ้มต่ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจำศีล สะท้อนก้องไปมาระหว่างทิวไม้ใหญ่ที่เริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ตัดขาดความวุ่นวายของป่าคอนกรีตและตึกระฟ้าเบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง

ดาวฟ้าหักพวงมาลัยหุ้มหนังเกรดพรีเมียมด้วยความคล่องแคล่ว แม้ภายในรถจะเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบกริบ แต่ฝ่ามือบางที่กำรอบพวงมาลัยกลับชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ แห่งความประหม่า ดวงตากลมโตภายใต้แว่นกันแดดสีชาจับจ้องไปตามเส้นทางใน GPS ที่นำพาเธอห่างไกลจากความศิวิไลซ์ที่คุ้นเคย เข้าสู่ดงสวนผลไม้เก่าแก่ที่ดูร่มรื่นทว่าลึกลับ

ยิ่งขับลึกเข้าไป แสงแดดยามบ่ายที่เคยแผดเผาก็เริ่มถูกกรองด้วยร่มเงาของต้นจามจุรีและต้นยางนาขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมถนนจนเกือบมิด ราวกับอุโมงค์ต้นไม้ที่ทอดตัวยาวนำทางไปสู่อีกมิติหนึ่ง บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวและเสียงนกกาเหว่าร้องแว่วมาเป็นระยะ

“มาถูกทางแน่นะ” หญิงสาวถามกับตัวเองด้วยความลังเลใจ พลางเหลือบมองแผนที่ในจอดิจิทัลอีกครั้ง จุดหมายปลายทางระบุชัดเจนว่าเรือนราชพฤกษ์ - พ่อหมอเรศน์ อยู่สุดซอยตันติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ทันใดนั้นทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น เผยให้เห็นรั้วไม้เก่าแก่ที่ถูกปกคลุมด้วยเถาตำลึงและดอกอัญชันสีน้ำเงินเข้ม เบื้องหลังรั้วนั้นคือเรือนไทยหมู่คหบดียกใต้ถุนสูง สร้างด้วยไม้ทั้งหลังตั้งตระหง่านอยู่อย่างสง่างามและขลังขลุบ หลังคาทรงจั่วสูงมุงด้วยกระเบื้องว่าวสีอิฐเก่าคร่ำคร่าตามกาลเวลา แต่กลับดูสะอาดสะอ้านและได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม

ดาวฟ้าจอดรถสงบนิ่งที่ลานดินใต้ร่มไม้ใหญ่ ดับเครื่องยนต์ แล้วก้าวเท้าลงจากรถ ทันทีที่เปิดประตูรถ สัมผัสแรกที่ปะทะผิวหน้าไม่ใช่เพียงแค่ไอร้อนชื้นของอากาศยามบ่าย แต่เป็นกลิ่น

กลิ่นหอมเย็นยะเยือกที่ลอยมาตามสายลม กลิ่นของดอกแก้วที่ปลูกเรียงรายเป็นทิวแถวผสมผสานกับกลิ่นหอมแรงของดอกจำปีและดอกกระดังงาไทย เป็นกลิ่นหอมแบบไทยแท้ที่ทั้งรัญจวนใจและชวนให้เวียนหัวในคราวเดียวกัน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์ราคาแพงที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นกลิ่นหอมจากเกสรดอกไม้ที่เหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในรูขุมขน ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในให้ตื่นตัวขึ้น

บรรยากาศรอบเรือนไทยเงียบสงบจนได้ยินเสียงน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยากระทบตลิ่งดังเป็นจังหวะที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาตกกระทบพื้นดินเป็นดวงๆ เต้นระบำวิบวับเหมือนมีชีวิต

ดาวฟ้ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก รับเอาอณูความขลังของสถานที่แห่งนี้เข้าปอด ขนอ่อนที่ต้นคอลุกชันเกรียวโดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับมีดวงตาที่มองไม่เห็นนับร้อยคู่กำลังจับจ้องมองผู้มาเยือนคนใหม่อยู่

“ที่นี่สินะที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตฉัน”

เธอสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง เรียกความมั่นใจในมาดนางพญาให้กลับคืนมา ขยับแว่นกันแดดให้เข้าที่ แล้วเดินนวยนาดด้วยรองเท้าส้นเข็มแบรนด์หรู ตรงไปยังบันไดเรือนไทยเบื้องหน้า เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดินแน่นๆ ดังตอกย้ำทุกย่างก้าวแห่งการตัดสินใจ

บริเวณชานพักบันไดเรือนไทยมีศาลาไม้หลังเล็กสำหรับให้แขกนั่งพักรอคิว ดาวฟ้าจำใจต้องนั่งลงบนตั่งไม้กระดานแผ่นใหญ่ที่ขัดจนมันวับ แม้จะสะอาดสะอ้านแต่ความแข็งของไม้ก็ทำให้หญิงสาวผู้คุ้นชินกับโซฟาบุหนังนุ่มๆ ต้องขยับตัวไปมาด้วยความไม่สบายตัวนัก

“เชิญคุณผู้หญิงรับน้ำมะตูมเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ พ่อหมอกำลังติดแขกท่านอื่นอยู่ อีกสักครู่คงเสร็จ” แม่บ้านร่างท้วมท่าทางใจดีนุ่งผ้าถุงเดินเข่ายกขันเงินใบเล็กมาเสิร์ฟ

ดาวฟ้ารับมาจิบตามมารยาท รสหวานหอมของน้ำมะตูมช่วยดับกระหายได้บ้าง แต่ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นในร่างกายได้

อากาศยามบ่ายของเมืองไทยในเขตสวนผลไม้ช่างอบอ้าวและชื้นเหนียว ลมที่พัดมาเอื่อยๆ ไม่ช่วยระบายความร้อน แต่กลับหอบเอาความชื้นจากแม่น้ำมาเกาะพราวตามผิวเนื้อ

หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผมที่ถูกเซตทรงมาอย่างดี ไหลซึมลงมาตามลำคอระหง ผ่านไหปลาร้าสวย และหายวับเข้าไปในร่องอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อลูกไม้ซีทรูราคาแพง ความเหนียวเหนอะหนะทำให้เสื้อผ้าเริ่มแนบไปกับเนื้อตัว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนยิ่งขึ้น ยามที่เธอกระดิกตัวเปลี่ยนท่านั่ง เสียดสีกันระหว่างต้นขาขาวผ่องกับเนื้อผ้า มันสร้างความรู้สึกรำคาญใจแกมวาบหวามอย่างน่าประหลาด

ทำไมมันร้อนอย่างนี้นะร้อนไปถึงข้างใน

ดาวฟ้าหยิบพัดขนนกขึ้นมาโบกวี สายตาจับจ้องไปที่ประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่บนเรือน แสงแดดส่องกระทบลูกบิดทองเหลืองจนเป็นประกาย

แอ๊ด

เสียงบานพับประตูไม้ลั่นเรียกความสนใจของเธอ ประตูบานนั้นเปิดแง้มออก หญิงสาววัยกลางคนรูปร่างท้วม ผิวพรรณดี เดินก้าวข้ามธรณีประตูออกมา สิ่งที่ทำให้ดาวฟ้าต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยคือสีหน้าของหญิงคนนั้น

ใบหน้าของเธอแดงก่ำเป็นปื้น ลามไปถึงใบหูและลำคอ ดวงตาฉ่ำเยิ้มปรือปรอยราวกับคนเพิ่งตื่นนอนหรือเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักมาหมาดๆ ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อย เธอเดินลงบันไดมาด้วยท่าทางกระย่องกระแย่ง ขาสั่นเทาจนต้องเกาะราวบันไดแน่น

“เป็นบุญของดิฉันจริงๆ เจ้าค่ะพ่อหมอสบายตัว เอ่อสบายใจขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ” หญิงคนนั้นหันกลับไปยกมือไหว้ปลกๆ ไปทางประตูห้องด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความสุขสม