ตอนที่ 13 พ่อหมอรังเกียจฉันหรือเจ้าคะ

สิ่งที่หมอแสงคิดไม่เกินจริง ถึงตอนเช้าฤทธิ์น้ำมันพรายจะบางเบาหากแต่ดวงตาใสซื่อยังมองเขาวาววับเป็นประกายสุกสกาว ตลอดทั้งวันจันทรตามติดเขาเป็นเงา ซ้ำยังแต่งเนื้อแต่งตัวน่าหวาดเสียวทำเอาหมอแสงใจสั่นวูบวาบไม่อยู่กับเนื้อกับเนื้อ

ผ้าแถบเก่าคร่ำครึกลายเป็นสีสันสดใส ถามได้ความว่าลออเอาให้ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน หมอแสงไม่รู้เรื่องนี้ ไม่ใช่คนหยุมหยิมมานั่งสนใจว่าผู้หญิงเขาให้ผ้าให้ถุงอะไรกันบ้าง

ปกติจันทรสวมผ้าแถบสูงเกือบถึงไหปลาร้า วันไหนอากาศร้อนจัดหรือเย็นจัดจะมีผ้าเก่า ๆ คลุมไหล่อีกผืน แต่วันนี้ผ้าแถบหย่อนต่ำจนเห็นเนินอก หมอแสงต้องเอ็ดให้เจ้าตัวไปใส่ให้มันดี ๆ

“พ่อหมอไม่ชอบหรือ”

วิสัยผู้ชายมีหรือจะไม่ชอบ เขาน่ะชอบ ไม่สิ ! ไม่ชอบ หมอแสงปฏิเสธตัวเองปากคอสั่นในใจ ถ้าเป็นของจันทรไม่ว่าอะไรเขาก็จะไม่ชอบทั้งนั้น แม้จะเผลอมองไปหลายครั้งก็ตาม

ก็มองได้นี่นา เอาคืนบ้างจะเป็นอะไรไป มองไปก็ไม่ได้ผิดศีลผิดลูกผิดเมียใครสักหน่อย 

คิดถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็กระวนกระวายขึ้นมาอีก จะไปรู้สึกรู้สาถูกอกถูกใจอะไรคนปลงศพอย่างจันทรไม่ได้หรอก หากเผลอไผลยินยอมมีหวังได้พ่ายแพ้เป็นแน่

“วันนี้พ่อหมอเป็นอะไรจ๊ะ ล่อกแล่กอย่างไรชอบกล” ไอ้จุกนั่งหย่อนขาสบายอารมณ์ในห้องพิธี เบื้องหน้าเป็นข้าวของสำหรับปลุกเสกน้ำมันพราย แม้แต่ไอ้จุกเองก็ไม่รู้ว่าจันทรโดนฤทธิ์น้ำมันพราย “แล้ววันนี้พ่อหมอจะทำพิธีปลุกเสกน้ำมันพรายเลยมั้ยจ้ะ”

หมอแสงยังคิดหนักเรื่องนี้ น้ำมันพรายที่ปลุกเสกจะเรียกวิญญาณเข้ามาสิงสู่ หมายความว่าผีตายโหงตนนั้นจะมาที่นี่ อาศัยอยู่ในน้ำมันพรายรอที่จะได้แผลงฤทธิ์ตามคำสั่งเจ้าของ

น้ำมันพรายพวกนั้นไม่มีอะไรต้องกังวล เมื่อลงคาถาอาคมแล้วผีตนนั้นจะถูกกำกับให้อยู่ในร่องในรอย จะออกฤทธิ์ออกเดชได้ก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาต และทำตามคำสั่งเท่านั้นไม่เบิดพลิ้วเป็นอย่างอื่นไปได้

แต่น้ำมันพรายที่ฝังอยู่ในกายเนื้อตัวจันทรยังไม่ได้รับการปลุกเสก หมายความอีกนัยนึงคือผีตนนั้นจะไม่ได้ถูกควบคุมเอาไว้ หากผีตายโหงมาที่นี่แล้วพบว่าน้ำมันตนโดนหญิงสาว อาจจะถือโอกาสนี้เข้าควบคุมจันทรเสียเอง

“เอาไว้ก่อนดีกว่า”

“อ้าว ทำไมล่ะพ่อหมอ”

“ข้าจะเก็งกำไร” หมอแสงหาข้ออ้างไปเรื่อย

“อย่างไรรึ”

“ก็ยื้อเวลาให้น้ำมันพรายข้าเป็นที่ต้องการมาก ๆ สิวะ เดี๋ยวก็มีคนมาเสนอราคาแพง ๆ ให้เอง”

“พ่อหมอหัวหมอมาก ๆ สมแล้วที่เป็นพ่อหมอ” ถึงจะฟังแปร่ง ๆ ไปสักหน่อยแต่นั่นก็เป็นคำชม ไอ้จุกกระโดดลงจากแท่นหายแวบไปหน้าประตู “อย่างนั้นถ้าถึงวันที่พ่อหมอจะปลุกเสกน้ำมันพรายก็เรียกจุกอีกทีแล้วกันนะจ้ะ จุกขอไปเล่นกับเพื่อน ๆ ก่อน” 

กุมารทองหน้าแป้นหายแวบไปทันที

หมอแสงนั่งยันเข่าสีหน้าไม่สบายอกสบายใจเอาเสียเลย จะให้เขาสบายใจได้อย่างไรในเมื่อตัวเองคิดแหวกแปลกไปจากที่ควรจะเป็น 

ทำไมต้องเป็นห่วงจันทรมันด้วย ! 

ความรู้สึกนั้นแหละทำหมอแสงไม่สบายใจ เขาพยายามไม่คิดไม่กังวลแต่มันอดไม่ได้ หากเป็นเขาจริง ๆ คงไม่มานั่งคิดเรื่องว่าผีตายโหงตนไหนจะเข้าควบคุมหญิงสาวเป็นแน่ ความจริงเขาไม่ควรรู้สึกรู้สาถ้าผีมันจะควักไส้ตับไตไส้พุงหรือกินจันทรไปเลย

ก็ไม่ใช่ปัญหาของเขาเสียหน่อย ดีเสียอีกจะได้กำจัดทิ้งได้อย่างแนบเนียน 

แต่ความจริงตอนนี้กลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น หมอแสงกลัวว่าจันทรจะล้มเจ็บหากทนฤทธิ์น้ำมันพรายไม่ไหว ก็ไอ้น้ำมันผีนี่มันไม่ใช่แค่ทำให้เกิดเสน่หาอาวรณ์แต่มันยังกัดกินจิตวิญญาณไปด้วย

“พ่อหมอ” ไม่ทันไรเสียงหวานก็ดังมาจากด้านนอก หมอแสงถอนหายใจตะโกนตอบออกไป 

“เอ็งมีกระไร”

“ฉันขอเข้าไปได้หรือไม่”

“ไม่ได้” 

ครั้นพอหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาหมอแสงก็ไม่กล้าจะทำอะไร นอกจากทอดสายตามองใบหน้าสดใสเรือนร่างอ้อนแอ้นด้วยความหนักใจ

“ข้าบอกไม่ให้เอ็งเข้ามา”

“ฉันจะมาตามพ่อหมอไปกินอาหารว่างด้วยกัน” 

จันทรเดินลงมานั่งพับเพียบช้อนตาขึ้นมองเขาหยาดเยิ้ม

ใจเขาอ่อนยวบลงมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ยอมรับว่าไอ้น้ำมันผีมันแผลงฤทธิ์ดีจริง ๆ แม้ปกติจันทรจะมองเขาในแง่ดีอย่างไรแต่กิริยาหญิงสาวแต่ดั้งเดิมออกจะตรงไปตรงมาค่อนข้างกระโดกกระเดกแลน่ารำคาญหูรำคาญตา ก็เอาแค่เฉพาะเรื่องพูดเป็นต่อยหอยถามนั่นถามนี่ไม่เคยสงบปากสงบคำ แม้จะชวนให้น่าเอ็นดูอยู่บ้างแต่ไม่ได้น่าใคร่น่าหลังอะไร

แต่ตอนนี้กิริยานั้นแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานหยาดเยิ้มอ่อนช้อยน่ามองไปเสียอย่างนั้น ครั้นพอแต่งองค์ทรงเครื่องดี ๆ จันทรก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ดวงหน้าสดใสไร้ใฝฝ้า ผิวพรรณผุดผ่องไม่แพ้แม่หญิงคนไหนในสุพรรณเลยสักคน

หมอแสงพยายามจะหักห้ามใจ อย่าไปใจอ่อนให้ เขาบอกตัวเองอย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา 

“ไปนะพ่อหมอ”

คนใจแข็งถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ ถ้อยคำที่ตอบออกไปสั้นเพียงแค่ว่า

“อืม” 

ตอนกลางวันว่าหนักแล้วถึงยามค่ำคืนยิ่งหนักกว่า น้ำมันผีออกฤทธิ์เดชมากเมื่อยามราตรีมาถึง จากปกติหญิงสาวเพียงแค่นอนเฉย ๆ ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย วันนี้เกิดลุกขึ้นมาบีบนวดให้เขาเสียอย่างนั้น

หมอแสงท่องยุบหนอพองหนอวนไปเวียนมาเป็นพันครั้ง เนื้อตัวหญิงสาวแรกรุ่นกรุ่นกลิ่นหอมตรงปลายจมูก น่ากลัวกว่านั้นคือเขาสามารถล่วงล้ำเนื้อตัวเธอได้โดยชอบธรรม แล้วตัวเขาเองก็กำลังหนุ่มแน่น เรื่องเสพสังวาสเป็นเรื่องของธรรมชาติร้องเรียก ยิ่งยามดวงหน้าสดใสช้อนตาขึ้นมองด้วยความเว้าวอน เขาอยากจะแกล้งกลั้นใจตายเผื่อว่าเนื้อตัวมันจะได้ไม่ต้องร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุม

“เอ็งไปนอนเถอะไป” ขืนมากไปกว่านี้เขาต้องขาดใจตายไปเสียก่อน ไอ้น้ำมันผีนี่ก็เหลือเกิน ขนาดฤทธิ์กระท่อนกระแท่นยังทำเขาหนักอกหนักใจได้ขนาดนี้ ถ้าฤทธิ์เดชมันเต็มที่ ไม่ทำเอาเขาไม่ได้หลับได้นอนต้องเสพสังวาสกับมันทั้งวันทั้งคืนเลยหรือ 

คนเคยว่าง่ายวันนี้กลับดื้อ จันทรยังนั่งนิ่งบนเตียงไม่ยอมกลับไปที่ของตนเอง 

“ไปสิไป”

“ฉันนอนกับพ่อหมอไม่ได้หรือจ๊ะ”

“ไม่ได้” บอกแล้วหมอแสงก็หลบตาวูบลง ในอกร้อนรุ่มเต้นโลดราวกับหัวใจจะกระเด็นกระดอนออกมา

สายตาคมปลาบไล้ไปตามเนื้อตัวผุดผาด อดไม่ได้จะยื่นมือไปสัมผัส จันทรเขยิบตัวเข้ามาหาอย่างรู้งาน

“เอ็งไปนอนนอกห้องเถิดไป”

ใบหน้าสดใสเศร้าหมอง ยื่นมือทาบทับลงบนหน้าขาเขาแล้วบีบเบา ๆ หมอแสงหายใจไม่ทั่วท้อง ประหวั่นพรั่นพรึงว่าความอดทนของตัวเองจะขาดสะบั้นลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

“พ่อหมอรังเกียจฉันหรือเจ้าคะ”

จะให้บอกอย่างไรว่าตอนนี้ไม่ ! นอกจากจะไม่รังเกียจแล้วยังอยากสัมผัสไปทั่วทั้งตัว อยากปลดผ้าแถบแล้วเอนตัวลงนอนแนบชิดอยากบดเบียดเนื้อตัวเข้าหาแทรกซึมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

แต่เขาจะทรยศกับคำมั่นสัญญาของตัวเองได้อย่างไรกัน คนเราจะโป้ปดกับใครก็ได้แต่กับตัวเองนั้นอย่าทำ เขาเคยปรามาสเอาไว้ว่า ‘จะไม่เอา’ ผู้หญิงตรงหน้าเป็นเมียเด็ดขาด ก็จะพยายามรักษาสัญญานั้นเอาไว้ให้ถึงที่สุด

“ข้าบอกให้เอ็งออกไปไง ไม่อย่างนั้นข้าจะเอาสายสิญจน์มาผูกเอ็งไว้” จนกว่าฤทธิ์น้ำมันพรายจะหมดทีเดียวเชียว

คนฟังน้ำตาร่วงแหมะลงอาบแก้ม กิริยาอาการน่าสงสารจนใจคนมองเจ็บปวด พึมพำบอกตัวเองวนไปวนมาไม่จบสิ้นว่าอย่ายอมใจอ่อน 

จันทรลุกจากเตียงตรงไปยังประตู มิวายจะเหลียวหลังกลับมาชม้อยชม้ายสายตาอาวรณ์ หมอแสงอยากจะกัดลิ้นตัวเองเสียให้ขาดตายไปเสีย พยายามทวนความทรงจำแล้วว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นคนปลงศพ ไม่มีหัวนอนปลายเท้า แลเป็นคนเอากระดูกมาแขวนคอเขาไว้ในเรื่องที่เขาไม่ได้เป็นคนทำ ใส่ร้ายป้ายสีจนต้องรับเธอมาที่เรือน ทำให้แม่เขาต้องไปถือศีลที่อยุธยาจนป่านนี้ยังไม่กลับ 

สารพัดแล้วจะหามาเป็นข้ออ้าง

สุดท้ายคือไอ้กิริยาเย้ายวนนี่ก็เป็นเพราะฤทธิ์น้ำมันพรายมิใช่ตัวตนแท้จริง ตัวจริงน่ะพูดเป็นต่อยหอย ถามอะไรไม่ดูกาลเทศะ กวนประสาทน่าโมโห และยียวนเรียกร้องหาคำด่าเข้าตัวเป็นที่สุด

แต่ก็นั่นแหละ !

หมอแสงลุกจากเตียง ไม่กี่ก้าวก็ถึงเนื้อตัวหญิงสาววัยกำดัด มือหนาวางหมับลงตรงเอวคอด เผลอลูบไล้อย่างอดใจไม่ไหว 

“เอ็งนอนกับข้าก็ได้ เตียงออกจะกว้าง ข้าจะขยับให้หรอก”

#นิยายรัก #นิยายออนไลน์ #อ่านนิยาย #พีเรียด #พ่อหมอ #หมอผี