ตอนที่ 14 ผัวใหม่ตัวปัญหา

หากเป็นเกมส์การละเล่นหมอแสงก็ต้องยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ ทั้งที่ตั้งกติกาขึ้นเอง ลงเล่นเอง แล้วก็พ่ายแพ้เองอย่างสิ้นท่า ไม่มีการนอนเฉย ๆ อย่างปากว่าในเมื่อเนื้อสาวอันโอชะอยู่ใกล้เพียงปลายจมูกมีหรือเขาจะปล่อยให้หลุดมือหลุดรอดไปได้ ที่ว่าจะเขี่ยทิ้งหลังเสร็จสิ้นการลนน้ำมันพรายกลายเป็นลมปากปลิวหายไปกับสายลมยามราตรี

พ่อหมอหนุ่มตะบึงตะบอนฟอนเฟ้นเนื้อตัวสาวไม่หายใจหายคอราวกับว่าพรุ่งนี้จะจบสิ้นสูญสลายและนี่เป็นเพียงเรื่องเดียวที่เขาอยากจะทำก่อนตาย

“อือ” เสียงหวานครวญในลำคอ จันทรปรือตามองเพดานสายตาว่างเปล่า สัมผัสวาบหวานชวนหวิวเรียกให้ใจเคลิบเคลิ้ม ทั้งฤทธิ์น้ำมันพรายยังแผลงเดชเล่นเอาเสียเธอจำตัวเองไม่ได้

ใช่ว่าหมอแสงลืมสิ้นสัญญาตัวเองเพียงคนเดียวเสียเมื่อไหร่ คนที่รับปากตาเชยเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ปล่อยให้ท้องเพราะกลัวเขาจะผ่าเอาลูกไปทำกุมารเองก็ลืมสัญญาสิ้นเช่นกัน

“เอ็งมันดีเสียจริง” เสียงทุ่มแหบพร่าบอกเสียงกระเส่า ลูบไล้เนื้อนุ่มเต่งตึงขย้ำขยุ้มเสียจนเนื้อเนียนนูนออกตามร่องนิ้วน่าตื่นเต้น

ลิ้นชื้นแตะไล้วนยอดปลายถันเรียกเสียงครางสั่นสะท้าน จันทรบิดตัวเร่าด้วยอารมณ์เสน่หา สองแขนเคลื่อนผ่านอกแน่นประสานคล้องรอบลำคอแกร่ง รั้งเนื้อตัวกำยำแนบสนิทชิดลงมาหาจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นแผ่คลุมทั่วเนื้อตัวเปลือยเปล่า

โจงกระเบนลอยลิ่วลงตรงข้างเตียงไม้ ปลายขาเรียวแยกห่างเปิดทางให้แก่นกายแข็งแกร่งคนเหนือร่างได้แทรกซึมชำแรกความสาวเข้าเป็นอันหนึ่งอันเดียว

จันทรยอมนี้เปล่งเสียงน่าละอาย มิอาจยับยั้งความต้องการเอาไว้ได้แม้เพียงแต่นิดเดียว

ร่องหลืบแคบคับจนหมอแสงหน้านิ่ว กว่าจะค่อย ๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวได้ทำเอาเขาเหงื่อตก แม้หญิงสาวจะบดเบียดเนื้อตัวเข้ามาหา แต่มันยิ่งยากเพราะต้องคอยระวังไม่ให้หนักหน่วงจนเกินไป

กระทั่งประสานแนบสนิทได้เป็นหนึ่งเดียว เจ้าของร่างกำยำแน่นหนัดจึงค่อยขยับตัว

ใบหน้าจันทรบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ หมอแสงก้มมองเห็นจึงถามด้วยความห่วงใย

“เอ็งเจ็บรึ”

เจ้าของใบหน้าใสพยักหน้ายอมรับ ดวงตาคู่สวยล้นปริ่มด้วยน้ำใสเอ่อขอบตา แม้จะสุขสมหากแต่ในนั้นก็ปะปนด้วยความรู้สึกเจ็บ หญิงสาวไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน ไม่เคยถูกล่วงล้ำแม้เพียงสักซีกเดียวของเนื้อตัว

เขาจูบลงให้เธอได้ผ่อนคลาย ริมฝีปากอุ่นทาบทับคล้ายจะปลอบ ปลายลิ้นชื้นดูดดื่มลิ้มรสริมฝีปากฉ่ำหวานล้ำ จันทรคลายมือจากลำคอลูบไล้ทั่วแผ่นหลังแข็งแกร่ง

เนื้อตัวอุ่น ๆ สัมผัสได้และรู้สึกได้เช่นเดียว ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางหมอแสงจึงค่อย ๆ ขยับตัวเชื่องช้า สัมผัสวาบหวามปัดเป่าความเจ็บปวดหมดสิ้น  หลงเหลือเพียงเสียงครางประสานด้วยความสุขสม

ยิ่งดึกรสเสน่หายิ่งเร่าร้อน จากต้องระมัดระวังในคราแรกกลายเป็นคุ้นเคย ช่วงขาเรียวพาดประทับบนบ่าหนา เปิดทางให้แก่นกายแข็งแกร่งขยับเข้าออกได้ถนัดถนี่

จันทรปรือตาด้วยความสุขสม สิบเจ็ดฝนที่ผ่านมาไม่เคยได้ลิ้มรสความสุขซาบซ่านขนาดนี้มาก่อน หญิงสาวกระพริบตาปริบกึ่งหลับกึ่งตื่นราวกับล่องลอยในความฝัน

หญิงสาวกำพร้าไม่เคยได้อยู่ในอ้อมกอดของใคร ไม่มีคนปกป้องไม่ว่าจะเผชิญอันตรายหนักหนาแค่ไหน แม้ตอนยามโจรร้ายขึ้นปล้นบ้านฆ่าพ่อฆ่าแม่สิ้นไปจากโลกนี้ก็ดิ้นรนเอาตัวรอดมาได้เพียงลำพัง ความฝันเดียวคือสักวันจะได้รู้สึกปลอดภัยในอ้อมกอดของใครสักคน

แม้ในส่วนลึกอันปราศจากการควบคุมของฤทธิ์เดชน้ำมันพรายจะรู้สึกว่าความอบอุ่นอยู่ไกลแสนใจ หากแต่จิตวิญญาณก็สัมผัสได้ถึงความสงบ ไว้วางใจว่าอ้อมกอดแข็งแกร่งอันตระกองกอดตนเองในขณะนี้ จะไม่ทรยศหักหลังแลทอดทิ้งให้อ้างว้างเหมือนที่ผ่านมา

หมอแสงกัดริมฝีปากตนเองจนเจ็บ พยายามอดกลั้นไม่ให้ราตรีแห่งความสุขสมผ่านพ้นไปเร็วจนเกินไปนัก เขาอยากจะคำรามให้สะเทือนลั่นไปทั่วทั้งเรือน

ประกาศก้องถึงความสุขสมอันล้นปรี่ เร่งขยับเอวสอบจังหวะถี่กระชั้น เชิดหน้าเพริดกัดฟันขบกรามแน่นคำรามลั่นสะท้านลำคอปลดปล่อยความสุขสมเต็มเนื้อที่คับแคบ จากนั้นจึงซบหน้าอันชื้นด้วยเหงื่อลงตรงอกขาวสล้างนวลผ่อง หายใจหอบอยู่เพียงไม่นานก็เผลอหลับไปพร้อมความเหนื่อยล้าอันอิ่มเอม

เพราะฤทธิ์เดชจากน้ำมันพรายยังไม่ได้ปลุกเสกจึงกระท่อนกระแท่นไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย ถึงยามเช้าจันทรจึงบิดตัวคลายความเหนื่อยล้าจากการนอนเบียดเสียดทั้งคืน ไม่ทันระวังเพราะคิดว่าตนนอนอยู่ปลายเตียงเพียงลำพัง ปลายมือสอยเอาคางคนกำลังหลับเข้าเต็ม ๆ

อั่ก!

หมอแสงสะดุ้งผลุนผลันขึ้นนั่งนึกว่าตัวเองมีภัย กระถดตัวถอยหลังจนหงายหลังตกเตียง ส่วนคนเพิ่งตื่นอย่างจันทรยังนิ่งในท่ากำมือชูขึ้นเหยียดตรงขึ้นฟ้า รู้สึกหวิว ๆ ทั้งยังเจ็บจี๊ดตรงท้องขึ้นมา

"เจ็บ" จันทรหน้านิ่ว คิ้วขมวด เหลียวไปมองว่าเมื่อครู่ตนเองกระแทกเข้ากับอะไร เห็นหมอแสงนั่งหน้าตูมจ้องตนเองตาวาวด้านล่าง

ส่วนอกเขาเปลือยเปล่า มองเลยไปถึงท่อนล่างก็คล้ายว่าไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น

จันทรตกใจอ้าปากค้าง พ่อหมอแก้ผ้าทำไม ก้มมองตัวเองยิ่งตะลึงไปอีก สภาพไม่ต่างกัน

จันทรอุทาน "ตาเถร" ถึงว่าทำไมหวิว ๆ เย็น ๆ ท้อง 

หญิงสาวรั้งผ้าขึ้นปิดเนื้อตัว งุนงงไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

หมอแสงยังหน้ายุ่งหน้าเหยิง อยากจะเป่ามนต์ลนหัวให้ผู้หญิงตรงหน้าหลับ ๆ ไปให้พ้นตา

มองดวงตาล่อกแล่กก็รู้ได้ทันทีว่าน้ำมันพรายเจือจางลงมาก ดีไม่ดีจำไม่ได้ด้วยกระมังว่าเมื่อคืนตัวเองน่ะผจญศึกหนักขนาดไหน

"ฉันไม่สบายเหรอพ่อหมอ"

จันทรไม่รู้จะถามใคร ทำไมจำอะไรไม่ได้เลยก็ไม่รู้เหมือนตัวเองหลับไปหลายวัน หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หมอแสงอยากจะประท้วง ถ้าจะมีใครสักคนบอกว่าไม่สบายมันควรจะเป็นเขาต่างหาก หล่นลงมานั่งกองกับพื้นจนจุกไปหมด จะลุกขึ้นยังไม่ไหว ดีหัวไม่ฟาดเตียงตายไป คราวนี้คนตรงหน้าคงได้ลนน้ำมันพรายจากคางเขานี่แหละ

“เอ็งจำไม่ได้รึ”

จันทรส่ายหน้า จำอะไรไม่ได้เลย ฤทธิ์เดชน้ำมันพรายกดสติสัมปชัญญะไปเกือบหมด

“จำได้แค่รู้สึกวูบ ๆ วาบ ๆ เท่านั้นเจ้าค่ะ แล้วฉันเป็นอะไรหรือเจ้าคะ” คนไม่รู้เรื่องรู้ราวยังมีแก่ใจยื่นหน้าไปถาม

หมอแสงไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จะบอกว่าเสพสังวาสกันค่อนรุ่งก็ละอายปาก ทั้งยังละอายใจว่าตัวเองตกหลุมพรางผู้หญิงประสาทจากป่าช้าเข้าให้ ก็ที่ว่า 'รังเกียจเดียดฉันท์' มาตลอด ตอนนี้กลืนน้ำลายตัวเองจนสิ้น

“เอ็งไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้มันดี ๆ เถอะ”

จันทรจึงเพิ่งค่อยนึกได้ว่าตัวเองเปลือยเปล่า พลันหน้าเห่อร้อนแดงซ่าน หันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก หมอแสงลุกอาด ๆ มองหาผ้านุ่งตัวเองบนพื้น จันทรตกใจทำผ้าในมือร่วง

"คุณพระ"

ที่เคยเห็นว่าเนื้อตัวเขาแน่นหนัด กล้ามแขนเป็นมัดสวย ถึงคอนนี้พบว่าหมอแสงมากมายกว่านั้นหลายเท่า

หน้าจันทรเห่อร้อนทำอะไรไม่ถูก หันรีหันขวางจะลงจากเตียงหรือจะมุดดินหนีดี มันเรื่องอะไรเขาต้องมาแก้ผ้าแก้ผ่อนต่อหน้าเธอด้วยเล่า 

มิอายฟ้าอายดินอายเธอหรืออย่างไร

 มือเรียวปิดหน้าปิดตาไม่กล้ามอง คนรู้ตัวว่าเล่นบทรักกันหนักหน่วงมาทั้งคืนปรายหางตามองด้วยความหมั่นไส้

นังนี่ทำสะดีดสะดิ้ง

เมื่อคืนล่ะร้องครางไม่หยุดหย่อน

“ตะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” จันทรถามทั้งที่เบือนหน้าหนี ไม่ชินกับการเห็นเนื้อตัวเปลือยเปล่าของคนตรงหน้าเลยจริง ๆ

“เอ็งไม่ต้องรู้หรอก” 

“เรื่องมันร้ายแรงมากหรือเจ้าคะ พ่อหมอถึงให้ฉันรู้ไม่ได้ ซี๊ด !” จันทรกุมท้อง ขยับตัวนิดก็เจ็บ ขยับตัวหน่อยก็จี๊ด “หรือฉันผีเข้า !”

“ก็ใกล้เคียง”

คนฟังหน้าตาซีดเซียว

“หรือที่ฉันเจ็บท้องเพราะว่าผีมันพยายามกินตับไตไส้พุงฉัน”

“อืม ใช่”

“แย่ละ” หญิงสาวกลัวจริง ๆ "อย่างนั้น พ่อหมอรดน้ำมนต์ให้ฉันได้หรือไม่"

จริง ๆ ก็รดไปเยอะแล้ว เพียงแต่เป็นน้ำอย่างอื่น มิใช่น้ำมนต์เท่านั้น

หมอแสงไม่รู้จะทำอย่างไร ไฉนเรื่องมันเลยเถิดมาไกลหาทางกลับเข้าร่องเข้ารอยไม่เจอ

ที่ตั้งใจไว้ว่าจะกำจัดทิ้งตอนนี้ชักจะไขว้เขว ก็คนตรงหน้าเป็น 'เมีย' โดยสมบูรณ์ 

ความรู้สึกเขาประหลาดลึกล้ำ จะว่าชอบหลงใหลก็คงไม่ถึงขั้นนั้น หากแต่มันก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นว่า หากเขากำจัดจันทรพ้นเรือน แม่เจ้าประคุณก็คงหาผัวใหม่ให้ได้โดยเร็วพลัน

ไอ้ 'ผัวใหม่' นี่แหละตัวปัญหา พอคิดว่าจันทรจะไปเดินตามผู้ชายอื่นต้อย ๆ จีบปากจีบคอถามนั่นถามนี่เป็นต่อยหอยเขาก็หงุดหงิด

ครั้นจะให้ออดอ้อนฉอเลาะแบบผู้ชายอ้อนเมียทั่วไปก็กระดากอาย เชื่อว่าอย่างไรตนเองก็คงทำอย่างนั้นไม่ได้ แล้วมันเรื่องอะไรเขาจะต้องมาค้างเติ่งอยู่กับความรู้สึกที่ว่า

‘จะทำอย่างไรต่อไปดี’ แบบนี้ด้วย

สุดท้ายคนไม่รู้จะไปซ้ายหรือขวาดีก็ได้แค่นุ่งผ้านุ่งผ่อนออกจากห้องไปด้วยความสับสนอลหม่านในจิตใจ