LOGINShare
ตอนที่ 11 ผีตายโหงมันร้ายนัก
publish date:
2026-03-15 20:05:15ในเมื่อท่องคาถาไม่รู้เรื่องก็ไม่ทงไม่ท่องมันละ หมอแสงวางสร้อยประคำในมือลง ลุกออกจากสายสิญจน์ไปชะเง้อมองลูกน้องสองคนขุดศพ จะได้ถือโอกาสนี้หลีกหนีจันทรไปด้วยในตัว ส่วนหัวของศพตายโหงโผล่พ้นดินออกมาให้เห็น หมอแสงกระโดดเหยงกลับเข้ามาในวงสายสิญจน์ใหม่ จันทรวางมีดหมอในมือลงหันมาถามผัวหน้าซื่อตาใสตามประสา
"พ่อหมอเจ็บเท้าหรือจ๊ะ" "เออสิวะ ดินแข็งขนาดนี้ข้าไม่ชิน" หมอแสงหาข้ออ้างไปเรื่อย จันทรใช้มือเขี่ย ๆ ดินไม่เห็นมันจะแข็งตรงไหน ดินตอนกลางคืนโดนละอองน้ำค้างจนนุ่มขนาดนี้ ต้องปูนุ่นให้เดินหรือ จึงจะละมุนเท้า “เอ็งไปดูไอ้ชิดไอ้ชมนู่นไป ถ้าศพพ้นดินแล้วจะได้เริ่มพิธีกัน” จันทรลุกออกมามองชิดกับชม ทั้งสองคนกำลังช่วยกันยกศพขึ้นนั่งพอดี "น่าจะศพนี้แหละพี่ชิดพี่ชม" พอกลายเป็นเมียหมอแสงสรรพนามที่ใช้กับคนรอบตัวเขาก็อ่อนโยนขึ้น จันทรเหลียวไปตะโกนบอกผัว "พ่อหมอน่าจะใช่ศพนี้แหละ" "ใช่ก็ลนสิวะจะเรียกทำไม" จะมาบอกเขาทำไมเล่า ก็ตกลงกันแล้วว่าใครเป็นคนลน คนยิ่งกลัว ๆ อยู่ "พ่อหมอมาลนด้วยกันมั้ย" จันทรกวักมือเรียกผัวหน้าตาเฉย เห็นเขาไม่ขยับก็เดินกลับมาถาม “พ่อหมอไม่ไปดูศพด้วยกันหรือ” จะบ้าหรือไง หมอแสงโวยวายในใจ ศพนะไม่ใช่ดอกไม้จะได้กวักมือเรียกกันดูหน้าตาเฉย “เอ็งจะทำอะไรก็รีบทำ เสียเวล่ำเวลาไม่เข้าเรื่อง” คนขี้กลัวแสร้งทำหงุดหงิดกลบเกลื่อน “เสร็จจากนี่ข้ายังต้องไปทำอย่างอื่นอีก” “ทำอะไรรึ” กว่าจะลนน้ำมันพรายเสร็จก็คงจะเกือบเช้า หมอแสงจะมีอะไรให้ต้องทำอีก “เรื่องของข้า เอ็งรีบไปลนน้ำมันพรายมาเร็ว ๆ จะได้รีบกลับ เดี๋ยวใครมาเห็นว่าเราลนน้ำมันพรายที่นี่ก็จะเอาไปติฉินนินทาอีก” จันทรหอบเอาข้าวของจำเป็นสำหรับลนน้ำมันพรายแนบอก มีกะลามะพร้าวและเทียนชัยเป็นสิ่งสำคัญ “จันทร” หมอแสงหลบหน้าหลบตา “อะไรรึพ่อหมอ” “เอานี่ไปด้วย” เขายื่นมีดหมอให้ “เอาไปทำไมรึ” จันทรไม่คิดว่าตนเองจะต้องใช้มีดหมอในการลนน้ำมัน “ผีตายโหงมันดื้อ เอ็งเอาไว้ขู่ ผีมันกลัวมีดหมอ ชูให้มันดูมันก็สงบแล้ว” จันทรรับมีดหมอมาอีกอันหมอแสงมิวายจะให้สายสิญจน์เพิ่ม “สายสิญจน์เอาไปทำไมจ๊ะ” “มัดผี” ชายหนุ่มว่า “มัดมันไว้ก่อนลน มันจะได้ขยับตัวไม่ได้ ให้ไอ้ชิดกับไอ้ชมมัดให้ก็ได้” “ขอบใจพ่อหมอมากนะจ้ะ” “เออ เอ็งเอานี่ไปด้วย” เขายื่นประคำให้อีก “พวกผีมันจะพล่ามไปเรื่อยให้เอ็งเสียสมาธิ ถ้าไม่มีสมาธิน้ำมันจะไม่ออก เอ็งเอาลูกประคำสวมให้มัน มันจะได้หยุดพูด” จันทรเลยได้ลูกประคำมาอีกเส้น ข้าวของเต็มไม้เต็มมือ หญิงสาวขอบอกขอบใจผัวเป็นการใหญ่ หอบข้าวของล้นมือไปลนน้ำมันจากศพผีตายโหง ไอ้จุกนั่งอยู่นอกสายสิญจน์เห็นว่าพ่อหมอของมันยกข้าวของป้องกันตัวให้เมียหมดก็อดพูดไม่ได้ “แหม พ่อหมอจ๊ะ” เสียงเล็กเสียงน้อยของมันคล้ายประชดแต่ก็ไม่ประชด “ถ้าผีบุกมาหาพ่อหมอนี่ ฉันก็ช่วยพ่อหมอไม่ได้เลยนะจ๊ะ ของกันผีไปอยู่กับพี่จันหมดเลย” แม้จะไม่เคยลนน้ำมันพรายด้วยตัวเอง แต่เรื่องที่หมอแสงคาดการณ์ไว้ก็ไม่ผิด พอเปลวเทียนจ่อตรงกลางคาง ศพตายโหงนิ่ง ๆ ก็พลันเปิดเปลือกตาขึ้นจ้องมองจันทรด้วยใบหน้าถมึงทึง ริมฝีปากเกรอะกรังด้วยดินชื้น ๆ ขยับพ่นวาจาหยาบคายเสียงดังลั่นหลุม “มึงมาทำอะไรกู” ดินในปากผีกระเด็นกระดอนโดนหน้าจันทร เสียงผีสั่นกังวานทั่วป่าช้า เรียกลมพายุยามค่ำคืนให้พัดแรงขึ้น ขนาดชิดกับชมยังต้องนั่งลงยันพื้นเอาไว้ จันทรยกมือขึ้นป้องเปลวเทียนไม่ให้ดับ หมอแสงชะเง้อมองเมียใจนึงก็ห่วง แต่ใจนึงก็กลัว พอเห็นหน้าผีก็หลับตาวูบลง แต่แล้วก็ชะเง้อชะแง้ออกไปใหม่ สลับกับพึมพำท่องคาถากำราบผีช่วยผีอีกแรงอยู่ทางนี้ “ลนน้ำมันพราย” จันทรตอบหน้าตาเฉย จ่อเปลวเทียนใกล้คางเข้าไปอีก “ใครใช้มึงมา” “ผัวฉัน” “ผัวมึงน่ะใคร” “หมอแสง” “กูไม่ให้” ผีตายโหงขยับตัว โชคดีว่าชิดกับชมมัดสายสิญจน์เอาไว้ให้ตามที่หมอแสงบอกให้จันทรสั่งทั้งสองคนทำ ผีตายโหงได้แค่โยกตัวไปมา สะบัดสะบิ้งอะไรมากไม่ได้ กุมารทองตัวน้อยนั่งข้าง ๆ หมอแสง เขยิบเข้าไปดูจันทรใกล้ ๆ คอยรายงานความเคลื่อนไหวให้หมอแสงที่ดูบ้างไม่ดูบ้างเพราะกลัวผีรู้เป็นระยะ “พี่จันเก๊งเก่งนะพ่อหมอ พูดกับผีหน้าตาเฉย” หมอแสงเป็นกังวล ปกติพวกผีตายโหงมีความคับแค้นใจตั้งแต่ตอนตาย ยิ่งถ้าหากโดนฆ่าตายยิ่งคับแค้นมาก หากไปพูดด้วยจะกลายเป็นเปิดทางให้มันล่อหลอกเอาได้ จันทรไม่รู้เรื่องนี้เพราะผัวไม่ได้บอกเอาไว้ พอผีพูดมา คนช่างพูดเป็นต่อยหอยก็โต้ตอบไปตามนิสัย “ฉันขอไม่เยอะหรอก หนึ่งกะลาเท่านั้น” “อย่างนั้นรึ เอ็งขอแค่กะลาเดียวรึ” “ใช่จ้ะ” หญิงสาวพยักหน้า ไม่ได้บอกว่ากะลาเดียวแต่หลาย ๆ ครั้ง น้ำมันหยดแรกไหลลงกะลาช้า ๆ หยดที่สองที่สามตามมา จันทรมัวแต่สนใจปริมาณน้ำมันจึงไม่ได้เงยหน้าดูใบหน้าผีตายโหงตรงหน้า “อย่างนั้นเอ็งแก้สายสิญจน์ข้าก่อน” “แก้ทำไมรึ” “ถ้าข้าอึดอัดน้ำมันข้าจะออกน้อย” “อย่างนั้นรึ” หญิงสาวเชื่อสนิทใจวางกะลาในมือลง เจ้าจุกเห็นก็รายงานหมอแสงทันที “พ่อหมอพี่จันจะแก้สายสิญจน์” “อย่า !” หมอแสงกระโดดพรวดออกจากวงสายสิญจน์ ผีตายโหงตวัดหน้ามองเขาจัง ๆ คนกลัวผีแหกปากร้องลั่น ถอยกรูดกลับมาที่เดิม ใจเต้นรัวราวกับจะระเบิดออกมานอกอก ออกคำสั่งให้ไอ้จุกไปขวางอย่าให้จันทรแก้สายสิญจน์ได้ “ออกไป !!” ผีตายโหงเห็นไอ้จุกเข้ามาวุ่นวายก็ตวาดไล่ กุมารทองตัวจ้อยไม่ได้ปรากฏตัวให้จันทรเห็นตั้งแต่แรกด้วยคิดว่าไม่ใช่เรื่องจำเป็น พอจะห้ามจึงปรากฏกายขึ้น จันทรตกใจผงะปล่อยมือออกจากสายสิญจน์ “แก้สายสิญจน์ให้กูเดี๋ยวนี้” ผีตายโหงตวาดเสียงดังลั่น “พี่จันอย่าแก้นะ” ไอ้จุกผวาเข้าไปจะดึงมือจันทรออก ผีตายโหงเท้าถีบร่างเล็กเต็มแรง ร่างป้อม ๆ กลิ้งขลุกขลักกระแทกเข้ากับชิดและชมที่ทำตัวไม่ถูก ลูกน้องสองคนของหมอแสงไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร ก็ตั้งแต่อยู่กับหมอแสงมาก็ไม่เคยได้ลนน้ำมันพรายสักที เต็มที่ก็เจอแค่กุมารทองและวิญญาณลอยไปลอยมา ผีตายโหงเกรี้ยวกราดนั้นไม่เคยเจอ “กูบอกให้แก้สายสิญจน์ให้กู” เสียงผีกรีดร้องกังวานก้อง จันทรถอยหลังออกมาให้ตัวเองได้หายใจหายคอ สีหน้าแววตาหญิงสาวไม่ได้หวาดหวั่น เพียงแค่คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร หมอแสงกัดฟันข่มความกลัว ท่องคาถากำราบผีทั้งที่หลับตาเสียงดังลั่น “นะโมพุทธายะ ยานะ พุทธัง..” ผีตายโหงยิ่งร้องโหยหวน หมอแสงยิ่งเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ จันทรมองผีทีมองหมอแสงทีไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป หมอแสงตวาดคาถาลั่นเป็นครั้งสุดท้าย กำข้าวสารเสกสะบัดใส่ผีเต็มแรง “กุบอกให้หยุด !” #นิยายรัก #พีเรียด #หมอผี #โรมานซ์ #รัก #ธงแดง
Latest chapter
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนพิเศษ ศึกแม่ผัวลูกสะใภ้ 3
หมอแสงตั้งชื่อลูกสาวคนแรกว่า ‘อิ่ม’ เพราะแม่ชอบเวลากินอิ่มที่สุด ยามอิ่มท้องจะได้ไม่ทนทรมาน เป็นคำอวยพรอวยชัยให้ลูกได้กินอิ่มนอนหลับตลอดไปหลังคลอดลูกจันทรก็กลับมากระทบกระทั่งกับแม่ผัวตามเคย นางอบเชยคอยเข้ามาวุ่นวายกับหลานไม่เว้นวายประสาคนว่าง งานการก็ไม่ต้องทำ งานบ้านงานเรือนแม่ลออก็คอยจัดการให้ ส่วนการดูแลลูกชายตน จันทรก็รับหน้าที่นี้ในฐานะเมียไปแล้ว นางอบเชยจะเหลืออะไรให้ทำเล่านอกจากเลี้ยงหลานตอนแรกหมอแสงคิดว่าหากมีหลาน เด็กน้อยคงจะเป็นกาวใจให้แม่กับเมียเขาได้ใกล้ชิดช่วยกันเลี้ยงหลาน แล้วที่ขัดแย้งกันมานานนมอาจจะดีขึ้นปรากฏว่าไม่ !เขาอาจจะคิดดีมากเกินไป เพราะความเป็นจริงคือ ยิ่งมีหลาน รอยแตกร้าวยิ่งพินาศไปใหญ่“เจ้าให้ลูกไปนั่งเล่นกองดินกองทรายได้อย่างไรเล่า ลูกเป็นหญิงเนื้อตัวผิวพรรณบอบบาง หากเป็นริ้วเป็นรอยไปจะทำอย่างไร”ตอนแม่อิ่มได้เกือบสองขวบ จันทรเพียงพาลูกออกไปนั่งเล่นกับพวกบ่าว เด็กน้อยหัดเดินมีเสียงพวกบ่าวร้องเรียกให้กำลังใจ ความที่ขายังไม่แข็งแรงสักเท่าไหร่ เดินไปสักหน่อยก็ล้มเผละลงบนดินอยู่อย่างนั้น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนตามประสาสำหรับจันทร หญิงสาวไม่ได้คิดอะไรมากมาย มอ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนพิเศษ ศึกแม่ผัวลูกสะใภ้ 2
เรไรเตรียมข้าวของแต่เช้า พาบ่าวไพร่ยกขบวนมาที่เรือนหมอแสง ตอนนั้นจันทรช่วยผัวตระเตรียมข้าวของอยู่ในห้องพิธี หมอแสงบ่นเมียเล็กน้อย เรื่องสร้างเรื่องสร้างราวให้วุ่นวาย คนเป็นเมียค้อนขวับ หมอแสงจึงเงียบปากไป นั่งม้วนสายสิญจน์เงียบ ๆ ไปน่าจะปลอดภัยกว่า“คุณพี่บอกว่าให้ฉันตอบคุณแม่แค่ว่า ได้เจ้าค่ะ นี่เจ้าคะ”ก็จริงอยู่ว่าเขาให้ตอบอย่างนั้น แต่เขาหมายถึงเรื่องเตรียมสำรับ เก็บผัก เย็บผ้า ร้อยดอกไม้นั่น ไม่ใช่เรื่องมีเมียเพิ่ม“แล้วหากปฏิเสธ คุณแม่ท่านก็ไม่จบอีกนะเจ้าคะ”เรื่องนี้หมอแสงก็เห็นด้วย นั่นก็แม่ นี่ก็เมีย ไม่รู้จะโอนเอนไปทางไหน ก็รักทั้งคู่นั่นแหละ“ให้ฝ่ายแม่เรไรปฏิเสธเองไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”“แล้วหากนางลนน้ำมันพรายได้อย่างเอ็งเล่า”จันทรหลุดหัวเราะ มองหน้าผัวแล้วก็เกิดขำ หมอแสงตาวาว เข้าใจความหมายสายตาของเมียดี สายตาแบบนี้มันเหมือนจะบอกว่า ขนาดเขาที่เป็นหมอเสน่ห์ยังลนไม่ได้ นับประสาอะไรคนอื่นจะลนได้เล่าอย่างไรอย่างนั้นเลย“เอ็งนี่มันร้ายนัก”“ฉันไม่ได้อะไรนะเจ้าคะ”จันทรไม่รับหรอกว่าเย้ยเขาทางสายตา หมอแสงเห็นว่าบ่นไปก็รังแต่จะเข้าตัว สู้เตรียมของไปเงียบ ๆ เสียดีกว่าเรไรชะเง้อชะแ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนพิเศษ ศึกแม่ผัวลูกสะใภ้ 1
นับตั้งแต่จันทรกลับมาอยู่ที่สุพรรณบุรี หมอแสงก็ยังไม่ได้อยู่อย่างสงบเลยสักวัน หลังจากหมดปัญหาระหว่างผัวเมีย ก็เข้าสู่ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ต่อ ตัวหมอแสงเองไม่ได้สนใจไยดีสายตาชาวบ้านสักเท่าไหร่แล้ว แต่กับมารดาเขาก็ยังเกรงอกเกรงใจ แลแน่ใจด้วยว่าจันทรเองก็คงเกรงอกเกรงใจเหมือนกัน เพียงแต่ว่ารูปแบบของการเกรงใจของผู้เป็นเมีย ไม่ใคร่จะเหมือนเขาสักเท่าไหร่“บอกกี่ครั้งแล้วว่ากำลังท้องกำลังไส้อย่ามาร้อยมาลัย ผีจะผลัก ไม่เข้าใจรึแม่จันทร” เสียงบ่นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังขึ้นจากชานบ้านเป็นประจำ นางอบเชยส่งสายตาไม่พอใจดุสะใภ้จนบังเกิดเป็นความเคยชินของคนบนเรือนไปเสียแล้ว“ตอนกลางวันไม่มีผีดอกเจ้าค่ะ” ขนาดเจ้าจุกยังหายหัวไปเลย“ข้าบอกอะไรเจ้าก็ทำ ไม่ต้องมาเถียงฉอด ๆ นี่จะไม่เกรงอกเกรงใจกันแล้วใช่หรือไม่”“พรุ่งนี้ฉันว่าจะใส่บาตรให้พ่อกับแม่น่ะเจ้าค่ะ” จันทรอ้างเหตุผล พอเป็นของพ่อของแม่ก็อยากทำเอง“ก็ให้พวกบาวไพร่มันทำ”หมอแสงชำเลืองมองเมีย จังหวะนั้นเมียก็มองมาพอดี หมอแสงเลยจำต้องลุกจากชานหน้าเรือนมานั่งลงข้าง ๆ ดึงเอาพานดอกไม้มาทำเสียเอง“พ่อแสงหยุดเดี๋ยวนี้” คนเป็นแม่ออกคำสั่ง “เป็นชายมาร้อยมาลัยได้อ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 30 ตอนจบ !
“เอ็งเป็นอะไรรึ สีหน้าดูกังวล”“ฉันคิดเรื่องที่สุพรรณ”คนเป็นผัวค่อนข้างแปลกใจเมื่อเมียบอกว่าคิดถึงเรื่องที่สุพรรณ ก็แต่ไหนแต่ไรมาคนอย่างจันทรไม่เคยคิดมากเกินกว่าเวลาที่ตนอยู่ เรียกได้ว่าเป็นคนที่อยู่กับปัจจุบันล้วน ๆ“คิดว่ากระไร” เขาลูบผมดำขลับด้วยความรักใคร่ กดจมูกลงข้างขมับหนัก ๆ ทีนึง“ถึงที่นั่นพ่อหมอไม่อายคนอื่นหรือจ้ะ ที่พาฉันกลับไป”“อาย” หมอแสงยอมรับโดยดุษฎี คนเราไม่ได้เปลี่ยนกันได้ชั่วพริบตาขนาดนั้น เขายังกังวลเรื่องสายคนอื่นอยู่มาก“อย่างนั้นไม่ดีกว่าหรือจ้ะ ถ้าพ่อหมอจะกลับไปเพียงลำพัง”“เอ็งวนไปวนมาอีกแล้ว” หมอแสงว่า “ข้าอายก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของข้า เอ็งเป็นเมียข้า ข้าให้สิทธิ์เอ็งเต็มที่ เอ็งมีหน้าที่ดูแลเรือน ดูแลบ่าวไพร่ก็ทำไป ข้ามีหน้าที่หน้าด้านหน้าทนให้คนต่อว่าต่อขานก็เท่านั้น”“ฉันไม่เข้าใจเลยเจ้าค่ะ” จันทรไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น เพราะเธอไม่ได้อับอายที่มีเขา“เรามันมนุษย์ธรรมดาจันทร บางเรื่องเอ็งปล่อยข้ารู้สึกแล้วอย่าถือสาได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเอ็งอย่างดี เท่าที่ข้าจะทำได้”“แล้วฉันจะตอบแทนสิ่งใดพ่อหมอได้หรือไม่”หมอแสงเม้มปากครุ่นคิด หากจะมีอะไรสักอย่
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 29 ข้าอยู่นี่แล้ว
จันทรนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น กระทั่งหมอแสงจัดการกับพวกโจรเรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับขึ้นเรือนมานั่งลงข้าง ๆ เมีย ดึงทั้งตัวคนกำลังขวัญเสียเข้ามาปลอบ“ไม่เป็นไรแล้ว ปลอดภัยแล้ว”เขาเองก็เกือบตายเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าคนที่จ้างจะกลายเป็นโจรจริง ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้นหมอแสงเห็นไอ้สองคนนี้นั่งดื่มสุราในตลาด จึงเสนอเงินให้ แลกกับการทำเป็นปล้นเรือน เขาจะทำเหมือนว่าพวกโจรเก่าหวนคืนกลับมา เรือนนี้จะได้ดูไม่ปลอดภัย จันทรจะได้ยอมกลับสุพรรณไปด้วยกัน กลายเป็นว่าไอ้พวกนั้นรับเงินค่าจ้างไปแล้วแต่มาปล้นจริง มันน่าโมโหน้อยเสียเมื่อไหร่ตอนเอาโจรชั่วสองคนไปมัดกับเสาเรือน หมอแสงเลยเอาน้ำมันพรายของเจ้าจุกป้ายไปทีนึง ให้มันเห็นหน้าเขา หลงเสน่ห์เขาทุรนทุรายอยู่ที่เสาเรือน ซ้ำยังลงคาถาอาคมกันศัตรูปองร้ายเอาไว้ ไม่ให้พวกนั้นมองเห็นตัว ให้มันโหยหาเสน่หาแต่ไม่อาจจะพบเห็นหน้าแตะเนื้อต้องตัวได้ มันจะได้เจ็บเจียนตาย ข้อหาทำเมียเขาอกสั่นขวัญแขวนสมน้ำหน้าไอ้พวกชั่ว !“เรากลับสุพรรณกันเถอะเจ้าค่ะ พ่อหมอ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” จันทรกลัวว่าพวกโจรจะมาอีก แค่เห็นเขาโดนมีดจ่อใจเธอก็จะขาดรอน ๆ หมอแสงลอบยิ้มกริ่ม กอดเมียเ
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 28 แผนการพากลับเรือน
แผนการเริ่มขึ้นคืนเดือนเต็มดวง หมอแสงเลือกวันที่สว่างไสวที่สุด เขานอนหน้าเรือนเฉกเช่นเคย กระทั่งได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากใต้ถุนเรือนจึงลืมตาขึ้นด้วยคิดว่าได้เวลาแล้วชายหนุ่มใช้หลังมือเคาะประตูเรือนเบา ๆ“จันทร” เสียงกระซิบแผ่วเรียกเมียที่กำลังหลับใหลในห้อง จันทรงัวเงียบ่นผัวอยู่ภายใน ยิ่งกำลังท้องกำลังไส้จึงอ่อนเพลียไม่อยากจะลุก หมอแสงก็พยายามจะเคาะอีก “จันทร ข้าได้ยินเสียงแปลก ๆ”จนแล้วจนรอดจันทรก็ไม่เปิดออกมา หมอแสงจึงเคาะซ้ำลงไปเสียงดังกว่าเดิม“จันทรเอ็งไม่ได้ยินข้ารึ”จะว่าไม่ได้ยินเลยก็ไม่ใช่ แต่ทุกคืนหมอแสงก็เคาะฝาเรือนเธอด้วยเรื่องไร้สาระ ยุงกัดบ้าง หิวข้าวบ้าง น้ำค้างแรงบ้าง นอนฝันร้ายบ้าง สารพัดสารเพจะหาข้ออ้างเข้ามานอนข้างใน จันทรกำลังท้องจึงขี้เกียจมากกว่าปกติ หญิงสาวอยากจะนอนมากกว่าไปสนทนาเรื่องไร้สาระเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น“จันทร” เสียงหมอแสงดังขึ้นอีก เมื่อจันทรไม่เปิดเขาก็รัวเสียงดัง“จันทร เอ็งได้ยินข้าหรือไม่ จันทรโว้ย”คนเป็นผัวชักฉุน เรียกเท่าไหร่เมียก็ไม่ลุกสักที สันดานเดิมก็เอาแต่ใจ จึงเผลอไผลแสดงออกมาแล้วก็นึกได้ เสียงเบาลงไปอีก“จันทรเอ็งได้ยินข้าหรือไม่”จันทรเหน
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 8 จะหายได้อย่างไร
หมอแสงก็สั่งไอ้ชิดไอ้ชมให้ตระเตรียมข้าวของให้พร้อม ทั้งมีดหมอ น้ำมนตร์ สายสิญจน์ ขี้ผึ้ง เทียนชัยและขวดสำหรับใส่น้ำมันพราย หมอแสงให้เตรียมมาเป็นจำนวนมาก“ข้าจะลนทีเดียวให้ได้เยอะ ๆ มีกี่ศพข้าจะลนให้หมด”“พ่อหมอจะปลุกเสกไหวรึขอรับ” ไอ้ชิดเป็นห่วงเจ้านาย กลัว
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 7 หรือจะมีลับลมคมในอะไร
คนที่จันทรเชื่อว่าดีนักหนายืนชะเง้อชะแงรอเธออยู่หน้าเรือน หมอแสงไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ในเมื่อจันทรมาแล้วก็คุยเรื่องลนน้ำมันพรายให้จบ ๆ เสร็จแล้วเขาจะได้ขับไล่ไสส่ง นางทองบอกว่าจันทรไปกินข้าวที่ท่าน้ำ หมอแสงตามไปไม่เห็นว่ามีใคร เดินวนไปเวียนมาจนกระทั่งฟ้าเปลี่ยนสีก็ไม่เจอจันทรแม้แต่เงา มาอย
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 6 มีผัวชั่วเป็นหม้ายเสียยังดีกว่า
คนขี้เกียจตัวเป็นขนโดนปลุกหลังจากหลับได้ไม่นาน หมอแสงเรียกบ่าวไพร่ขึ้นมาพาจันทรลงไปยังครัว หญิงสาวยังงุนงงในคราแรก ไม่รู้ว่าเป็นเมียเจ้าของเรือนต้องลงมาเตรียมสำรับข้าวด้วย กระทั่งเห็นว่ามีกับข้าวมากมายก่ายกองความคิดสงสัยจึงถูกปัดทิ้ง รีบกระวีกระวาดแสดงความขยันขันแข็งเสนอหน้าเข้าไปช่วยเหลือทันที“ฉั
พ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก ตอนที่ 5 ขี้เกียจตัวเป็นขนจริง ๆ
เรไรเข้ามากราบพระในโบสถ์ สีหน้าราบเรียบไม่บ่งบอกว่าภายในใจคิดอะไรอยู่ มีเพียงแววตาวูบไหวไปมาเท่านั้นบอกว่าข้างในไม่ได้สงบนิ่งเหมือนกิริยาอาการที่แสดงออก กระทั่งหลวงพ่อให้พรพรมน้ำมันเรียบร้อยแล้วจึงขอตัวไปกวาดลานวัดต่อ หญิงสาวลูกเศรษฐีผู้ได้ชื่อว่าเป็นต้นแบบของแม่หญิงผู้งามพร้อมแห่งสุพรรณบุรีจึงหัน
You May Also Like
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.7K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด232.3K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.9K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ70.6K viewsคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K168 viewsเมียในนามที่สามีเกลียดชัง
Duangkwan118 viewsสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่204 viewsปะป๊าของหลิงหลิงคือท่านประธานเฉิน
มะที74 views
