ตอนที่ 10 ไม่มีใครดีเท่าผัวฉันหรอก

ถึงวันแรมสิบห้าค่ำตำหนักหมอแสงวุ่นวายตั้งแต่ไก่ขัน ชิดกับชมเดินวนเตรียมข้าวของให้วุ่น ลออก็มาช่วยม้วนสายสิญจน์ ส่วนจันทรกำลังฝึกลนน้ำมันพรายกับหมอแสงอยู่ในห้องพิธี

"เอ็งต้องลนใต้คางนี่"

จันทรจิ้มเทียนชัยตรงคางหมอแสง แรงจนเขาสะดุ้ง

“เบา ๆ สิ จะทิ่มให้หน้าข้าทะลุรึ”

“เปล่าสักหน่อยเจ้าค่ะ ฉันแค่จะหาจุดที่ต้องลนให้พอดี”

หญิงสาวคล้ำหาหมุดหมายใหม่ 

"ตรงนี้เหรอพ่อหมอ"

"เอ็งเลื่อนเทียนลึกเข้ามาหน่อย ให้อยู่ตรงกลางคางตรงนี้” 

หมอแสงเงยหน้าปักปลายนิ้วให้จันทรดู แม้จะไม่เคยลนมาก่อนแต่จำตอนบิดาบอกได้แม่น 

"ตรงนี้เข้าใจมั้ย"

"เข้าใจจ้ะ" 

จันทรแตะปลายมือตรงผิวคางสาก ลากปลายนิ้วกากบาทประทับจุดเอาไว้ให้ตัวเองจดจำ ปลายนิ้วนุ่มนิ่มไล้วนใต้คางเขาซ้ำไปซ้ำมา หมอแสงขนลุกซู่ ขยับตัวดึงมือหญิงสาวออก มองดวงหน้าใสซื่อแล้วทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ อึดอัดจนต้องถอยห่างออกมาโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว 

"จำได้หรือยัง"

จันทรไม่ได้สนใจท่าทางผัวตัวเองเลยสักนิด ขะมักเขม้นกับการลนน้ำมันจากศพเพียงอย่างเดียว 

หญิงสาววันนี้อาบน้ำเสียจนผิวหน้าผิวตัวสะอาดสะอ้าน แลเมื่อวันก่อนลออแบ่งกระแจะให้ประทินผิว กลิ่นหอมจาง ๆ ยังติดตามเนื้อตัว ลอยไล้ปลายจมูกหมอแสงจนเขาต้องเบือนหน้าหนี ไม่อยากจะยอมรับไม่อยากจะคิดว่า

เออ..เนื้อตัวมันหอม 

ซ้ำผิวพรรณก็ผุดผาดขึ้น จะอะไรเล่า ก็ลอออีกนั่นแหละ แบ่งขมิ้นแบ่งดินสอพองให้หญิงสาวขัดเนื้อขัดตัว สอนวิธีดูแลผิวแต่งเนื้อแต่งตัวให้ จากหญิงสาวมอมแมมเหมือนลูกหมาในป่าช้า ดูเหมือนหญิงสาวปกติเหมือนคนอื่นเข้าไปทุกที 

"จำได้จ้ะ จำได้แล้ว ฉันขอตัวไปท่องจำคาถาให้แม่นก่อนนะ" 

จันทรพ้นจากห้องไปแล้วหมอแสงจึงค่อยหายใจหายคอโล่งขึ้นมาหน่อย มือหนาแปะลงตรงหน้าอกตัวเอง รู้สึกว่าช่วงนี้มันทำงานไม่ปกติพิกล หลอกตัวเองไปว่าคงเพราะมีเรื่องให้ตื่นเต้นบ่อย ๆ ทั้งเรไรมาที่เรือนและจันทรบอกว่าเจอเงาตะคุ่มตรงต้นขนุนเมื่อวันก่อน

ยิ่งวันนี้เป็นวันสำคัญจะได้บริกรรมคาถาปลุกเสกน้ำมันพรายหมอแสงก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้ 

เออ ! คงตื่นเต้นเพราะเรื่องอื่นนั่นแล ไม่ได้ตื่นเต้นเพราะผู้หญิงประสาทเยี่ยงนั้นหรอก !

กระทั่งใกล้สองยามทั้งหมดสี่ชีวิตก็มุ่งตรงไปยังป่าช้า ลมเย็นกลางคืนพัดหวือไม่หยุดหย่อน เสียงต้นไม้เสียดสีคล้ายเสียงเพลงยามราตรี

จันทรผิวปากอารมณ์ดี ทั้งชีวิตคุ้นเคยกับป่าช้าราวกับเป็นบ้านหลังที่สอง สำหรับหญิงสาวแล้วไม่มีอะไรน่ากังวลใจเลยแม้แต่นิดเดียว คาถาก็ท่องได้ขึ้นใจ เทียนชัยก็พร้อมแล้ว เมื่อวานแวะเวียนมาหาสัปเหร่อเชย คนสูงวัยบอกว่ามีศพตายโหงมาศพหนึ่งพอดี พร้อมบอกจุดฝังให้เสร็จสรรพ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาให้เหน็ดเหนื่อย

“เอ็งจะผิวปากทำไมวะ” หมอแสงเอ็ดเมีย 

คนยิ่งขนลุกมองหน้ามองหลังระแวดระวังยังจะมาสร้างบรรยากาศให้น่ากลัวไปอีก 

ไอ้จุกหัวเราะคิก รู้ว่าหมอแสงกลัวผีเลยตีโพยตีพายใส่เมียไปอย่างนั้น 

ชายหนุ่มให้ไอ้จุกติดตามมาด้วย แต่ห้ามไม่ให้ปรากฏกายให้ใครเห็น เผื่อว่าถ้าผีตายโหงมันดื้อด้าน พูดจาประสาคนไม่รู้เรื่องจะได้ให้ไอ้จุกพูดภาษาผีใส่ 

ถ้าต่อรองได้ก็ต่อรองไปก่อน หมอแสงไม่อยากเสกคาถาอาคมพร่ำเพรื่อ ไปลนน้ำมันพรายเขามาแล้วยังมาร่ายคาถาใส่ มันออกจะดูเห็นแก่ตัวไปนิด จะทำก็ต่อเมื่อจำเป็นจริง ๆ เท่านั้น

เดินผ่านเขตวัดจนถึงป่าช้า หมอแสงจับยามสามตาดูทำเลแล้วชี้ไปใต้ต้นไทร รากต้นไม้ใหญ่ย้อยระย้าจะช่วยเป็นเกราะกำบังกางกั้นอาณาเขตได้อย่างดี หากเกิดเรื่องฉุกเฉินต้องกั้นมนต์พรางตาเขาจะได้มีสัญลักษณ์บอกขอบเขตชัดเจน 

ชิดกับชมวางข้าวของตรงจุดที่หมอแสงกำหนด ลากสายสิญจน์ล้อมรอบบริเวณ หมอแสงเรียกจันทรเข้าไปนั่งในวงล้อ ช่วยจัดแจงตระเตรียมทำพิธี

อย่างไรไม่รู้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้จันทรจะเป็นผู้หญิงความคิดประหลาดช่างพูดไร้สาระไปสักหน่อย แต่หญิงสาวไม่เคยแสดงท่าทางหวาดหวั่นกับงานของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ขนาดบอกให้มาลนน้ำมันจากคางศพยังตอบรับง่ายดายราวกับเขาบอกให้ไปตักน้ำจากแม่น้ำมาใส่ตุ่ม 

เป็นอย่างนี้เขาจึงวางใจว่างานนี้จะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ตระเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยจึงหยิบลูกประคำลงอาคมขึ้นบริกรรมคาถา ส่วนชิดกับชมแยกไปขุดศพให้ทันเอาขึ้นลนน้ำมันตอนสองยาม

จันทรหยิบข้าวของในย่ามหมอแสงวางบนพื้น มีหัวกะโหลกสำหรับปลุกเสกน้ำมันพราย กะลารองน้ำมัน เทียนชัย และมีดหมอ 

มีดหมอเล่มสวยทำจากเหล็กอย่างดี สลักลายสวยงามสะดุดตาจันทร หญิงสาวจับลูบไล้ด้วยความสนใจ

"เอ็งสนใจรึ"

"เหล็กนี่ดูแข็งมากเลยนะจ๊ะ ฉันลองเอามือลูบ ๆ น่าจะคมไม่เบา"

"เออ เอ็งระวัง มันตีมาจากเหล็กน้ำพี้ แข็งแล้วก็ทน ถ้าบาดมือเอ็งจะห้ามเลือดลำบาก"

"แล้วนี่ลายอะไรหรือ" จันทรจิ้มปลายนิ้วไปยังลวดลายบนด้ามมีด

"ลายเสือคู่"

"เหมือนลายที่หน้าอกพ่อหมอเลยนี่นา อย่างนั้นมีดนี่คงดีน่าดู"

"ทำไมเอ็งว่าดี" เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันดีเด่อะไร ออกจะเฉย ๆ ด้วยซ้ำ อาจเพราะหมอแสงไม่เคยใช้มีดนี่กำราบผีตัวไหนสักที จึงไม่รู้ว่าฤทธิ์เดชมันมากมายขนาดไหน 

หมู่บ้านนี้ก็มีแต่เขาเป็นหมอผีหมอเสน่ห์ เรื่องราววุ่นวายก็พวกลมเพลมพัด สาปแช่งเสนียดจัญไร สวดคาถารดน้ำมนตร์ก็หายทุกรายไป

"ก็พ่อหมอสักลายนั่นตรงอกแล้วเก๊งเก่ง มีดนี่สลักลายเดียวกันก็ย่อมดีเหมือนอาคมพ่อหมอนั่นแล"

ไม่รู้อะไรทำให้จันทรเชื่อมั่นอย่างนั้น แม้ตัวหมอแสงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำดีกับหญิงสาวตอนไหน เขารู้สึกว่าตั้งแต่รับหญิงสาวมาเป็นเมีย ก็ดูเหมือนว่าความคิดของจันทรจะสลักฝังใจไปแล้วว่าไม่มีใครบนโลกดีกว่าตัวเขา

“เอ็งคิดอย่างนั้นรึ”

“ใช่”

“เพราะข้าเป็นผัวเอ็งน่ะรึ”

“ใช่จ้ะ”

“แล้วถ้าข้าไม่ได้เป็นผัวเอ็งเล่า”

“อย่างไรหรือเจ้าคะ”

“ถ้าข้าไม่ได้เป็นผัวเอ็ง เอ็งจะว่าข้าดีอยู่หรือไม่”

“ไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ”

“ทำไมไม่รู้” 

“ถึงตอนนั้นฉันคงตายไปแล้ว” 

ความหมายเท่ากับว่า จะเป็นเมียเขาตลอดไปอย่างนั้นเอง

หมอแสงทั้งกังวลทั้งลำบากใจแกมรำคาญในอก ความรู้สึกยุบยิบราวกับมีมดนับร้อยไต่อยู่บนความรู้สึก 

กังวลเพราะว่าไม่อยากให้จันทรคิดเกินเลยคาดหวังไปว่าจะได้ครองคู่อยู่กับเขาไปชั่วนิรันดร์ หมอแสงปักธงมาตั้งแต่แรกแล้วว่าวันนึง จะเอาเธอพ้นออกจากตัวออกจากเรือนให้ได้

“ฉันน่ะ ดีใจมากเลยนะเจ้าคะ ที่พ่อหมอออกเรือนกับฉัน” ดวงตาใสซื่อฉายประกายความจริงใจ หมายความตามที่พูดจริง ๆ “พวกชาวบ้านน่ะมีแต่คนรังเกียจฉัน ว่าฉันเป็นลูกกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ แต่ฉันรู้ว่าพ่อหมอไม่ได้มองฉันอย่างนั้น พ่อหมอไม่ได้รังเกียจเดียดฉันท์ฉัน เหมือนคนอื่น ๆ ฉันดีใจที่ได้เจอคนจิตใจดีแบบพ่อหมอ”

ไม่มีสิ่งไหนตรงกับสิ่งที่อยู่ในใจหมอแสงเลยสักนิด ลมแห่งความรู้สึกผิดปะทะความรู้สึกเขาวูบใหญ่

ในเมื่อความจริงคือเขาทั้งรังเกียจและหลอกใช้ผู้หญิงตรงหน้า โดยเฉพาะกับสิ่งที่กำลังจะทำในตอนนี้

หมอแสงสงบสติอารมณ์พยายามหักเหความสนใจมายังลูกประคำ สวดมนตร์บริกรรมคาถากันผีหลอก ท่องวนไปวนมาอยู่อย่างนั้นจนทนไม่ไหว ต้องสบถร้องด่าตัวเองในใจ

‘ท่องคาถาอะไรไปแล้วมั่งวะเนี่ย’