บทที่ 2 ทำครัว🔥🔞

บทที่ 2 ทำครัว🔥🔞

ชลพลิกตัวร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาคว้าเอวคอดก่อนจะยกตัวการ์ตูนขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนหรูหราที่เย็นเฉียบทว่ากลับทำให้ไฟในกายปะทุ แรงยกส่งผลให้กระโปรงเลิกขึ้นไปกองอยู่ที่เอวสอบ เผยให้เห็นเรียวขาขาวโพลนและสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงชั้นในตัวบางต่อสายตาคมเข้ม

“หืม... อยากให้อาช่วยจริง ๆ หรือเปล่า?” ชลถามพลางขยับเข้าไปยืนแทรกกลางหว่างขา กระซิบเสียงทุ้มข้างใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ

“อยากครับ... ตูนอยากโดนคุณอาเย็ดจะแย่แล้ว” การ์ตูนโพล่งออกมาอย่างลืมอาย ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าคมเข้มอย่างร้องขอ จริตความใสซื่อถูกสลัดทิ้ง เหลือเพียงความต้องการที่เอ่อล้น

“เด็กสมัยนี้... ทำไมแรดจังนะ” ชลแค่นยิ้มในลำคอ แต่ฝ่ามือกลับจับเรียวขาทั้งสองข้างให้แยกออกกว้างแล้วตั้งฉากขึ้นกับเคาน์เตอร์ จัดวางในท่ายากที่เปิดเปลือยทุกส่วนให้เขาเชยชม

“แรดเหรอครับ... การ์ตูนอ่อยคุณอาขนาดนี้แล้ว คุณอาไม่รู้สึกเงี่ยนบ้างเหรอครับ?” ร่างเล็กย้อนถามเสียงพร่า ท่าทางเย้ายวนเกินวัย

“เงี่ยนสิ... แต่ตอนนี้อายังเย็ดเราไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าลมมันจะสงสัย”

“งั้น... การ์ตูนเย็ดนิ้วคุณอาแทนก็ได้นะครับ การ์ตูนเงี่ยนจนทนไม่ไหวแล้ว” พูดจบลิ้นเล็กก็ตวัดเลียริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วยวน ก่อนจะก้มลงอมนิ้วมือตัวเองแสร้งเป็นท่าทางปลุกอารมณ์คนตรงหน้าให้คลั่งตาม

ชลเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับขบกรามแน่น เขาจัดการเกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วออกให้พ้นเรียวขาสวยอย่างรวดเร็ว จนเห็นแก่นกายเล็กที่ชูชันพาดทับหน้าท้องขาวเนียน

“อยากได้นิ้วอาขนาดนั้นเลยเหรอ?” ชลถามพลางมองยอดอกที่ชูชันสู้แสงไฟในครัว

“ครับ... รูหีของตูนมันอยากโดนนิ้วคุณอาเย็ดจะแย่แล้ว”

“งั้นก็ยกก้นขึ้น...”

ชลไม่รอให้ต้องขอซ้ำสอง เขาจ่อปลายนิ้วเข้ากับช่องทางสีสดที่ขยับขมิบรออยู่แล้ว ก่อนจะกระแทกนิ้วเรียวยาวพรวดเดียวเข้าจนสุดโคน ความคับแน่นและแรงบีบรัดทำให้ชลถึงกับครางต่ำในลำคอ

“อ่าห์... รูหีแน่นจังวะ”

“อ๊ะ! ดีจังครับ... เข้ามาอีก...” การ์ตูนแอ่นสะโพกเข้าหานิ้วหนาอย่างโหยหา ร่างกายสั่นสะท้านไปกับสัมผัสรุกรานที่ดุดัน

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ!

เสียงหยาบโลนจากการกระทบกันของเนื้อและน้ำหวานที่ปริ่มออกมาดังระงมไปทั่วห้องครัวที่เงียบงัน ชลรัวนิ้วเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง บดคลึงจุดกระสันภายในจนร่างเล็กบิดเร้ากระตุกเกร็งไปตามจังหวะที่เหนือกว่า

“อ๊ะ!... อือออ เสียวจังครับคุณอา... แรงกว่านี้... เย็ดนิ้วแรงๆ เลย!”

จังหวะรัวนิ้วเริ่มถี่รัวและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง ชลจ้องมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเสียวซ่านอย่างพึงพอใจ มือข้างหนึ่งรวบเอวคอดไว้แน่น ส่วนนิ้วยาวที่ชุ่มไปด้วยน้ำหวานยังคงกระแทกกระทั้นเข้าออกช่องทางคับแน่นจนเกิดเสียงหยาบโลนก้องห้องครัว

แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!

"อ๊ะ... อ๊า! คุณอา... ตูนจะ... จะเสร็จแล้ว อือออ!"

การ์ตูนหวีดร้องแผ่วเบา ร่างเล็กสั่นสะท้านพลางจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งจนผิวเข้มขึ้นรอยแดง ชลไม่ได้ผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย เขากลับเน้นย้ำปลายนิ้วลงบนจุดกระสันภายในซ้ำๆ จังหวะสุดท้ายเขากระแทกนิ้วเข้าไปจนสุดโคนพร้อมกับบดคลึงยอดอกของเด็กหนุ่มผ่านเนื้อผ้าไปพร้อมกัน

"อ๊ะ!!! อ๊าส์!!!"

ร่างเล็กกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ของเหลวสีขาวขุ่นฉีดพ่นออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องและมือหนาของการ์ตูนเอง ช่องทางรักขมิบรัดนิ้วของชลถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนที่เจ้าตัวจะซบหน้าลงกับไหล่หนาอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบ

ชลนิ่งค้างไว้ครู่หนึ่งเพื่อซึมซับแรงบีบรัดที่แสนวิเศษนั่น ก่อนจะค่อย ๆ ถอนนิ้วออกมาอย่างเชื่องช้า น้ำหวานเหนียวใสยืดตามปลายนิ้วออกมาเป็นสาย เขามองดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉยที่กลับมาดุดันเหมือนเดิมราวกับสับสวิตช์

"เสร็จแล้วก็เช็ดตัวซะ... แล้วใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย"น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชลทำเอาการ์ตูนที่ยังตัวสั่นอยู่นิด ๆ ถึงกับชะงัก เขาเงยหน้ามองคุณพ่อเพื่อนด้วยความสับสน

"คุณอา..."

"ลมกำลังจะลงมาแล้ว" ชลเอ่ยพลางหยิบกระดาษทิชชู่แผ่นหนามาเช็ดมือตัวเองอย่างพิถีพิถัน

"ไปจัดการตัวเองให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะ ถ้าไม่อยากให้ลมรู้ว่าเราร่านแค่ไหน"ชลเดินกลับไปที่เขียงไม้ คว้ามีดขึ้นมาเริ่มหั่นผักต่อด้วยท่าทางนิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้การ์ตูนนั่งงงอยู่บนเคาน์เตอร์ด้วยร่างกายที่ยังวูบวาบและเปียกแฉะ เด็กหนุ่มรีบคว้ากางเกงชั้นในที่ตกอยู่มาสวมอย่างลนลาน จัดเสื้อผ้าและกระโปรงให้เข้าที่เข้าทางที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าของสายลมก็ดังแว่วมาจากโถงทางเดิน

"โอ้โห กลิ่นหอมจังเลยพ่อ! เสร็จหรือยังเนี่ย หิวจะแย่แล้ว"

สายลมเดินเข้ามาในครัวด้วยชุดลำลองสบายๆ เขามองไปที่พ่อที่กำลังหั่นผักอย่างขะมักเขม้น และมองไปยังเพื่อนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้างเคาน์เตอร์

"อ้าวการ์ตูน หน้ามึงแดงจังวะ ร้อนเหรอ?"

"เอ่อ... อื้ม ในครัวมันร้อนน่ะ ลมมาพอดีเลย ช่วยอาชลยกจานไปที่โต๊ะหน่อยสิ" การ์ตูนแสร้งทำเป็นยิ้มหวาน พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่สายตาเหลือบไปสบกับชลที่มองมาเพียงแวบเดียว…

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความรื่นเริงของงานเลี้ยงฉลองวันเกิดเล็กๆ สายลมชวนพ่อของเขาคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ผ้าปูโต๊ะผืนยาวที่ทิ้งตัวลงมาปิดบังสายตานั้น

การ์ตูนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชล เขาส่งยิ้มละไมให้เพื่อนรักพลางตักอาหารเข้าปากอย่างมีจริต ทว่าเรียวขาขาวภายใต้กระโปรงกลับค่อย ๆ ขยับยืดออกไปหาคนฝั่งตรงข้ามเท้าเล็กเนียนนุ่มค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามหน้าแข้งแกร่งของชลอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกล้าดีขยับสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงเป้ากางเกงสแล็คเนื้อดีที่เริ่มสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงที่ซ่อนอยู่ภายใน

"อาชลทำกับข้าวอร่อยจังเลยครับ ตูนชอบมาก..." การ์ตูนเอ่ยชมเสียงหวาน ตาเชื่อมปรอยมองสบตาเจ้าของบ้านอย่างท้าทาย

ในขณะที่ปากพูดชื่นชม ปลายนิ้วเท้าเรียวสวยกลับเริ่มทำหน้าที่อย่างซุกซน มันเขี่ยวนและกดเน้นลงบนส่วนกลางกายที่โป่งนูนออกมาจนชลถึงกับต้องกำช้อนในมือแน่น

“อา... ดีใจที่หนูชอบ กินเยอะ ๆ นะ” ชลตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบกลับวาวโรจน์ เขาจ้องมองเด็กหนุ่มที่ทำหน้าซื่อตาใส แต่เท้ากลับกำลังเขี่ยควยของเขาอย่างบ้าบิ่น

“พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หน้าดูเครียดๆ” สายลมทักขึ้นเมื่อเห็นพ่อตัวเองนิ่งไป

“เปล่า... แค่รู้สึกว่าวันนี้อากาศในห้องอาหารมัน... ร้อนผิดปกติ” ชลตอบพลางจิบไวน์แดงเพื่อดับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน

การ์ตูนเห็นท่าทางอดกลั้นของอีกฝ่ายก็ยิ่งได้ใจ เขาใช้นิ้วเท้าคีบและนวดคลึงส่วนหัวที่สู้เท้าอย่างหนักหน่วง กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วเลิกขึ้นจนเห็นโคนขาขาว แต่เขาก็ไม่สน เขากดปลายเท้าเน้นย้ำจังหวะหนักเบา

“อื้ม... คุณอาครับ ตูนอยากทานชิ้นนั้นจัง คุณอาช่วยตักให้หน่อยได้ไหมครับ?”

ชลโน้มตัวไปตักอาหารตามคำขอ จังหวะนั้นเองที่เขาอาศัยจังหวะบังสายตาลูกชาย เอื้อมมือลงไปใต้โต๊ะแล้วคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กที่กำลังซนไม่เลิก เขาออกแรงบีบจนการ์ตูนสะดุ้งสุดตัวเกือบหลุดเสียงครางออกมา

“อยากกินชิ้นนี้เหรอ... เดี๋ยวอาจะจัดใส่จานให้ถึงที่เลยการ์ตูน” น้ำเสียงของชลแฝงไปด้วยคำขู่ ที่มีเพียงการ์ตูนเท่านั้นที่เข้าใจความหมาย การ์ตูนเม้มปากแน่น ความเสียวซ่านจากการถูกบีบข้อเท้า

ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนของสายลมก็แผดดังขึ้นขัดจังหวะพอดี

“ว่าไงมิ้น... ฮะ? ปวดท้องเหรอ โอเคๆ เดี๋ยวเราไปหาเดี๋ยวนี้แหละ” สายลมกรอกเสียงลงไปด้วยท่าทางร้อนรน ก่อนจะหันมามองเพื่อนตัวเล็กและพ่อของเขาด้วยสีหน้าเกรงใจ

“เฮ้ยการ์ตูน คืนนี้มึงค้างบ้านกูก็ได้นะมิ้น

โทรมาว่ะ บอกว่าปวดท้องหนักมาก เดี๋ยวกูต้องรีบไปดูเขาก่อน”

“อ้าว... แล้วลมจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ” การ์ตูนแสร้งถามด้วยน้ำเสียงกังวล ทั้งที่ใจเต้นรัวอย่างระงับไม่อยู่

“ยังไม่รู้เหมือนกันมึง แต่น่าจะดึกเลย หรือไม่ก็เช้า... พ่อครับ เดี๋ยวลมไปดูแฟนก่อนนะ เดี๋ยวถ้าไม่มีอะไรดึกๆ จะกลับมาครับ” สายลมลุกขึ้นคว้ากุญแจรถพลางหันไปบอกบุพการีที่นั่งจิบไวน์ด้วยท่าทีนิ่งสงบ

“เออ... ขับรถดีๆ อย่าประมาท” ชลตอบเสียงเรียบทอดจังหวะสั้นๆ

“ครับพ่อ... ฝากการ์ตูนด้วยนะครับ ฝากดูแลเพื่อนลมหน่อยนะพ่อ รายนี้เขากินยากนอนยากนิดหนึ่ง”

“ไม่ต้องห่วง...” ชลเหลือบสายตามองเด็กหนุ่มร่างเล็กที่นั่งหน้าซื่ออยู่ฝั่งตรงข้าม มุมปากหยักลึกยกขึ้นคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

“เดี๋ยวพ่อจะดูแลเพื่อนเราให้อย่างดี... ไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยเชียวล่ะ”

สิ้นเสียงเครื่องยนต์รถยุโรปที่ทะยานออกจากรั้วบ้าน ความเงียบงันที่แสนอึดอัดทว่าท่วมท้นด้วยแรงดึงดูดก็กลับมาปกคลุมห้องอาหารอีกครั้ง แสงไฟจากโคมไฟระย้าเหนือโต๊ะอาหารส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของชลจนดูดุดันและน่าเกรงขามกว่าปกติ

การ์ตูนที่ยังคงวางเท้าเนียนนุ่มอยู่บนหน้าขาแกร่งไม่ได้ชักเท้ากลับ มิหนำซ้ำยังจงใจขยับปลายเท้าบดคลึงส่วนที่แข็งขืนภายใต้กางเกง

สแล็คของชลอย่างบ้าบิ่นกว่าเดิม

“ลมไปแล้วนะครับคุณอา...” เสียงหวานกระซิบแผ่ว ดวงตาฉ่ำปรือช้อนมองชายรุ่นพ่ออย่างท้าทาย

“เหลือแค่เราสองคนแล้ว... คุณอาจะดูแลตูนยังไงดีครับ?”

ชลวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง! จนไวน์สีแดงเข้มกระฉอกออกมาเปรอะขอบแก้ว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาซุกซนนั้น รังสีความดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นไว้ต่อหน้าลูกชายพังทลายลงทันที

“ปากเก่งนักนะการ์ตูน... เมื่อกี้ใต้โต๊ะทำอาแสบไว้มาก” ชลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างกำยำพาดทับร่างเล็กจนดูมิดชิด

“ในเมื่อเจ้าลมมันฝากเนื้อหวานๆ ไว้กับอา... อาก็คงต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีซะหน่อยแล้ว”