บทที่ 1

"ป้อเลี้ยงคนใหม่จะย้ายเข้ามาวันนี้ก๊ะ?" เสียงคนงานคนหนึ่งพูดขึ้นทำให้เด็กสาววัยสิบเก้าที่ยืนอยู่ไม่ไกลชะงักไปเล็กน้อย

พ่อเลี้ยงคนใหม่...

คนที่คนในหมู่บ้านต่างชื่นชมในความสามารถของเขาเพราะแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ย้ายมาเต็มตัว แต่เขาก็พัฒนาหมู่บ้านเล็กๆที่เธออยู่ให้มีโครงการต่างๆเพื่อช่วยเหลือให้เด็กๆได้เรียน ให้เหล่าคนงานได้มีงานทำ ชาวบ้านต่างดีใจและเทิดทูนพ่อเลี้ยงคนใหม่ตั้งแต่ยังไม่ได้พบเจอ เวียงพิงค์เองก็เช่นกัน เธอเองก็รู้สึกเทิดทูนพ่อเลี้ยงคนใหม่อยู่ไม่น้อยแม้ว่าจะไม่เคยได้พบเจอ แต่อย่างน้อยก็ได้รู้ชื่อว่าพ่อเลี้ยงคนนั้นชื่อ พ่อเลี้ยงชินกรณ์ พ่อเลี้ยงที่จะมาดูแลหมู่บ้านเล็กๆบนดอยต่อจากพ่อเลี้ยงคนเก่า

"น้าเวียงพิงค์" เสียงแหลมของเด็กน้อยดังขึ้นทำให้เจ้าของใบหน้าเล็กได้สติหันไปมองยังหลานสาววัยสามขวบกว่าของตัวเอง

"ว่าจะใด เอื้องคำ" เอื้องคำเป็นลูกของคำเอื้อย พี่สาวของเวียงพิงค์แต่เพราะเหตุการณ์บางอย่างทำให้คำเอื้อย...เสียชีวิตไป มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดเมื่ออยู่ๆคำเอื้อยพี่สาวของหญิงก็ได้ล้มป่วยกะทันหันและจากไปด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันด้วยอายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีเท่านั้น คำเอื้อยจากไปตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะเธอใช้ร่างกายหนัก คำเอื้อยตั้งท้องเอื้องคำตั้งแต่อายุสิบเจ็ด และหลังจากที่คลอดเอื้องคำได้ไม่นาน เธอก็ไปหางานทำในเมืองซึ่งก็คือตามแหล่งอโคจรต่างๆโดยให้เวียงพิงค์น้องสาวที่ห่างกันเพียงสองปีเป็นคนดูแลเลี้ยงดูเอื้องคำให้ ตลอดเวลาที่คำเอื้อยไปทำงาน เธอทั้งดื่มเหล้า ทำนั่นทำนี่ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกค้าพึงพอใจ จนวันหนึ่งเธอได้กลับมานอนที่บ้านด้วยสภาพที่เมามาย พูดจาไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งตกดึก...คำเอื้อยก็มีอาการแน่นหน้าอกก่อนจะไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ซึ่งในตอนนั้นเวียงพิงค์ในวัยสิบแปดก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟามด้วยความเสียใจ แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะอ่อนแอได้มาก เพราะยังมีหลานตัวน้อยที่เธอยังคงต้องดูแลต่อ เวียงพิงค์จึงรับจ้างทำงานทุกอย่างเท่าที่คนๆนึงจะทำได้ แต่ไม่ใช่ที่ๆแหล่งอโคจรเพราะเธอไม่ชอบและเวียงพิงค์เองก็ไม่อยากจะทิ้งให้เอื้องคำต้องอยู่คนเดียวด้วย เธอเลยรับจ้างทำทุกอย่างอยู่ในที่หมู่บ้านบนดอยของตัวเองโดยมีฟ้ามุ่ยที่คอยหางานให้ ฟ้ามุ่ยก็คือชายในหมู่บ้านที่ทั้งสองต่างมีความรู้สึกดีๆให้กัน...

"ข้าเจ้านั่งรอน้าตรงนี้ได้ก่อเจ้า?" เอื้องคำถาม เด็กน้อยค่อนข้างที่จะติดน้าสาวตัวเองอยู่ไม่น้อย

"บ่ะร้อนก๊ะ?" ริมฝีปากบางถามหลานตัวเองโดยที่ยังคงเก็บผัก เก็บผลไม้ไปตามหน้าที่ของตัวเอง

"บ่ะเจ้า ข้าเจ้าอยากรอน้าเวียงพิงค์ตรงนี้"

"..." เจ้าของใบหน้าใสก็ยิ้มออกมากับคำพูดของเด็กน้อยไม่ได้ว่าอะไรโดยมือเล็กก็เก็บผัก เก็บผลไม้ต่อท่ามกลางความร้อนของแดดที่สาดลงมาจนเหงื่อชุ่มไปตามเสื้อผ้าของคนตัวเล็กไปทั้งตัว แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ร่างบางรู้สึกท้อหรืออะไร เธอยังคงตั้งใจที่ทำงานทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปด้วยความตั้งใจเพื่อที่จะเอาเงินมาเลี้ยงดูตัวเองกับหลานสาวเพียงคนเดียวให้ไม่ต้องอดยาก

"ไปรอน้าที่บ้านดีกว่าเน้อเอื้องคำ...บ่ะร้อนแต๊ก๊ะ?" คนตัวเล็กยังคงหันไปมองหน้าถามหลานตัวเองด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้อากาศค่อนข้างร้อนเป็นอย่างมาก

"บ่ะ...ข้าเจ้าจะรอ"

"เฮ้อ" คนตัวเล็กก็ได้แต่ถอนหายใจออกมากับความดื้อรั้นของเด็กน้อยก่อนจะรีบทำงานตัวเองให้เสร็จเมื่อไม่ให้เอื้องคำต้องนั่งร้อนทนรอ โดยเธอเองก็ไม่ได้โกรธหรือโมโหอะที่หลานเธอยืนยันจะนั่งรอแบบนี้ เธอรู้ดีว่าเอื้องคำนั้นติดเธอมากขนาดไหน แม้ว่าจะไม่ได้เป็นคลอดออกมา แต่ว่าเวียงพิงค์ก็เป็นคนเลี้ยงเอื้องคำมากับมือ เด็กน้อยจะติดคนเป็นน้าเป็นอย่างมากมันก็ไม่ได้แปลกอะไร

อีกด้าน

"เรื่องประกวด คุณชินจะเลือกเองเลยไหมครับ" เสียงธนิน มือขวาของชินกรณ์พ่อเลี้ยงคนใหม่แห่งหมู่บ้านดอยสะลองเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อม

"อืม" ชายวัยยี่สิบแปดที่ยังคงดูดีสุขุมตอบกลับ

"งั้นให้ผมติดประกาศตั้งแต่วันนี้เลยไหมครับ" สิ้นเสียงทุ้ม เจ้าของใบหน้าหล่อก็พยักหน้าเป็นการอนุมัติให้อีกคนสามารถดำเนินการได้เลย ธนินที่เห็นแบบนั้นก็ก้มหน้ารับรู้หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ปึง...เมื่อประตูปิดลง พ่อเลี้ยงคนใหม่ในชุดสูทดูดีก็เดินถือแก้วเหล้ามองออกไปด้านนอกหน้าต่างด้วยสีหน้านิ่งเรียบ หลังจากนี้ไป...เขาจะต้องเป็นดูแลที่แห่งนี้ทั้งหมดแบบเต็มตัวแล้วสินะ