บทที่ 2

สามวันผ่านไป...

"อี่คำฟ้า มึงเห็นประกาศก่อ?"

"ประกาศอะหยัง"

"ประกาศประกวดดาวเด่นจากบ้านป้อเลี้ยง ถ้ามึงเข้าตาจะได้ไปอยู่กับป้อเลี้ยงเลยเน้อ"

"แต๊ก๊ะ?"

"แต๊..." แล้วสองสาวก็คุยกันผ่านหน้าของเวียงพิงค์ที่ก้มหน้าก้มตาขุดดินทำงานอยู่อย่างไม่สนใจ โดยประกาศที่หญิงสาวพูดกันเมื่อกี้ก็คือประกาศประกวดดาวเด่นที่จะได้ไปอยู่กับพ่อเลี้ยงคนใหม่ ซึ่งทุกคนก็รู้ดีในความหมายของมัน มันไม่ใช่การไปอยู่ด้วยแต่มันคือการไปบำเรอกามให้พ่อเลี้ยงคนนั้นต่างหาก แน่นอนว่าคนในหมู่บ้านก็ต่างให้ความสนใจกับการประกวดในครั้งนี้เพื่อที่จะส่งลูกส่งหลานตัวเองไปตกถังเงินถังทอง ผิดกับคนตัวเล็กที่ไม่ได้สนใจอะไร

"เวียงพิงค์เอ้ย" เสียงใครบางคนดังขึ้นทำให้เจ้าของใบหน้าเล็กได้สติ

"เจ้า"

"บ่ะพักบ้าง เอ็งทำไหวก๊ะ?" บัวนวล หญิงชรามองหน้าถามเด็กสาวตรงหน้าที่ทำงานไม่หยุด

"ไหวเจ้า"

"พักบ้างเน้อ เดี๋ยวจะเป็นลมเพราะแดดเอาได้"

"จ้ายายบัวนวล ถ้าข้าเจ้าบ่ะไหวจะหยุดเน้อ"

"เฮ้อ เอ็งนี่หนา..." บัวนวลก็ได้แต่ส่ายหัวออกมากับความหัวรั้นของอีกคนที่ขยันทำงานจนเกินค่าจ้างเลยก็ว่าได้ เวียงพิงค์เองก็ไม่ได้สนใจอะไรเอาแต่ก้มหน้าขุดปลูกบนพื้นดินจนเสื้อผ้าที่สวมใส่เลอะไปหมด แต่นั้นก็เป็นเรื่องปกติที่เหล่าคนงานทุกคนต้องเจอ

"กูว่าปู้ชนะบ่ะพ้นอี่คำเกี๋ยงหรอก" หญิงสาวคนนึงเดินพูดคุยกับเพื่อนของตัวเองอย่างออกรส

"เออ กูก็ว่า"

"อี่หอก มันจะลงยะหยัง แทนที่กูจะได้"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ฮู้แล้วก๊า มึงใจเย็นก่อน"

"ฮึ่ย! อี่คำเกี๋ยงนะอี่คำเกี๋ยง!"

"ยังดีเน้อ ตัวเต็งมีแค่อี่คำเกี๋ยง" ทันทีที่หญิงอีกคนพูดจบ เธอก็พยักหน้าไปทางเวียงพิงค์ที่นั่งขุดดินอยู่

"อ่าใช่ ถ้าอี่เวียงพิงค์ลงด้วย..."

"...กูบ่ะลงแล้วคนนึง" แล้วทั้งสองก็พากันเดินพูดคุยกันไปตามประสาโดยเจ้าของใบหน้าสวยก็นั่งทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปด้วยความตั้งใจ

@บ้านใหญ่

"คนนี้" เสียงทุ้มเอ่ยบอกมือขวาของตัวเองพร้อมกับชี้ไปยังรูปภาพของคำเกี๋ยง เด็กสาวที่หน้าตาดูเข้าตาพ่อเลี้ยงหนุ่มที่สุด

"ให้ผมประกาศเลยไหมครับ"

"ไว้พรุ่งนี้ก็ได้" ริมฝีปากหนาเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานเดินไปมองยังด้านนอกหน้าต่างบ้านหรูอย่างที่เขามักจะชอบทำอยู่เป็นประจำ

"คุณชินจะเลือกเพียงแค่คนเดียวใช่ไหมครับ ต้องการสำรองไว้อีกคนไหมครับ"

"คนเดียวก่อน"

"ครับ" ธนินก็พยักหน้ารับรู้

"เรื่องที่ให้ไปถามหมู่บ้านข้างๆเป็นยังไงบ้าง" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยพร้อมกับมองหน้ามือขวาของตัวเองนิ่ง

"ตอนนี้ทางนั้นยังไม่มีแพลนจะขายครับ"

"..." พ่อเลี้ยงหนุ่มก็นิ่งไม่ได้ตอบกลับ

"เดี๋ยวผมจะเร่งดำเนินการให้ครับ"

"อืม" ร่างสูงก็นิ่งพยักหน้าตอบ

"เอ่อ...คุณชินครับ"

"?" ดวงตาคมก็หันไปมองหน้าธนินที่เอ่ยเรียกเขาขึ้นแววตาสงสัย

"เรื่องโครงการเรียนบนดอย"

"ทำไม"

"จะให้ผมประกาศหาครูจิตอาสาเลยไหมครับ"

"อืม ประกาศหาเลย ก็หาไปเรื่อยๆ ถ้าคนไม่พอ..."

"...ก็จ้างมา" คนตัวสูงเอ่ยบอกก่อนจะหันกลับไปยังด้านนอกหน้าต่างเช่นเคย แต่แล้วพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ต้องชะงักไปเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเด็กสาวคนนึงที่กำลังเดินออกจากไร่เพื่อกลับไปยังหมู่บ้านเล็กโดยในตอนนั้นเองผ้าที่คลุมหัวของเธอก็หลุดออกเผยให้เห็นใบหน้าหวานที่เลอะเปรอะไปด้วยดินแต่หากว่าดินก็ไม่สามารถลดความน่ามองบนใบหน้านั้นไปได้

"คนไหนกัน..." ชินกรณ์เอ่ยออกมาพร้อมกับเดินตรงไปหยิบบรรดารูปของเด็กสาวในหมู่บ้านที่เข้ามาประกวด แต่ไม่ว่าจะหาสักเท่าไหร่...ก็หาไม่เจอ

"ไม่ได้มาลงประกวดงั้นเหรอ..."

ด้านเวียงพิงค์

"เวียงพิงค์ ไปยะอะหยังมา" เสียงฟ้ามุ่ยเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าด้วยยิ้มๆกับใบหน้ามอมแมมนั้น

"ข้าเจ้าไปทำงานมาเจ้าอ้ายฟ้ามุ่ย" ริมฝีปากบางตอบ

"ฮ่าๆ หน้าเลอะหมดแล้ว"

"..." เวียงพิงค์ก็ยิ้มเดินไปตักน้ำมาล้างหน้าล้างตาตัวเอง ก่อนจะหันไปเอ่ยถามคนตัวสูงที่ยืนอยู่

"อ้ายมีอะหยังก๊ะ?"

"บ่ะมี ปี่แค่อยากแวะมาหาเอ็งเฉยๆ"

"..." รอยยิ้มหวานก็ฉายขึ้นใบหน้าเล็กอีกครั้งโดยทั้งสองก็ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน โดยฟ้ามุ่ยเองก็ส่งสายตาผ่านความรู้สึกไปคนตัวเล็ก เวียงพิงค์เองก็ยิ้มตอบรับความรู้สึกนั้นอย่างไม่คิดรังเกียจหรืออะไร เพราะตลอดเวลา...ฟ้ามุ่ยเองก็ดีกับเธอ คอยช่วยเหลืออะไรเธออยู่หลายอย่าง เธอจึงไม่คิดจะปฏิเสธความรู้สึกดีๆของอีกคนที่ส่งมาให้เธอด้วยความจริงใจ