บทที่ 1

เฉิงเหยียนไม่สามารถมีลูกได้

หลังจากได้รับใบวินิจฉัยโรค เธอก็ส่งข้อความหาสวีเป่ยหลานว่า: หย่ากันเถอะ

เมื่อวางโทรศัพท์ลง เธอกลับรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยตัวเองเสียที

ใบวินิจฉัยโรคยังอยู่ในมือได้ไม่ทันไร แม่สามีก็โทรมาหาเธอ บอกให้กลับไปที่บ้านตระกูลสวี

เฉิงเหยียนตอบตกลงพลางทึ่งกับเส้นสายของตระกูลสวีในวงการแพทย์

ระหว่างทางที่ไป ท้องฟ้าหม่นมัว เธอนั่งเหม่อลอยมาตลอด ดวงตาทั้งแสบทั้งฝืดเคือง

เธอกับสวีเป่ยหลานรู้จักกันผ่านการนัดดูตัว

มีคนเคยบอกว่าเส้นทางที่ใกล้หัวใจผู้หญิงมากที่สุดคือช่องคลอด

ผู้หญิงทุกคนล้วนไม่อาจลืมผู้ชายคนแรกของตัวเองได้ ยิ่งเป็นผู้ชายที่ได้ครอบครองเธออย่างถูกต้องตามกฎหมายด้วยแล้ว

เฉิงเหยียนเองก็เช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น คนคนนั้นยังเป็นถึงสวีเป่ยหลาน อัจฉริยะทางการแพทย์และหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาทที่อายุน้อยที่สุดในเมืองเจียงหมิง

เมื่อมาถึงบ้านตระกูลสวี คนแรกที่เธอพบคือน้องสาวของสวีเป่ยหลาน

สวีซีช่านมีสีหน้ารังเกียจอย่างยิ่ง

ในสายตาของเธอ การที่ผู้หญิงธรรมดาจากเมืองเล็ก ๆ อย่างเฉิงเหยียนได้แต่งงานกับพี่ชายของเธอ ถือเป็นการทำให้พี่ชายต้องแปดเปื้อน

แถมยังเป็นผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่ความสามารถในการมีลูกอีกด้วย

“เธอมีลูกไม่ได้ แล้วทำไมถึงมาแต่งงานกับพี่ชายฉัน แบบนี้มันก็เป็นการทำร้ายเขาน่ะสิ”

เฉิงเหยียนยกใบวินิจฉัยโรคในมือขึ้นเล็กน้อย “ฉันเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน”

เธอไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับน้องสาวสามีผู้หยิ่งยโสคนนี้ จึงเดินเข้าไปด้านใน

“หลินชีกำลังจะกลับมาแล้ว ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่ววงการแพทย์ในเมืองเจียงหมิงแล้วด้วย เธอควรรู้จักเจียมตัวบ้าง หย่ากันไปก็เป็นผลดีกับทุกฝ่าย”

ฝีเท้าเฉิงเหยียนชะงัก ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ยังหันหลังให้อีกฝ่าย

นั่นสินะ ผู้ชายอย่างสวีเป่ยหลานน่ะเหรอจะยอมไม่มีลูก? แล้วเขาจะเต็มใจมีลูกกับเธอได้ยังไง?

หลินชีต่างหากที่เป็นผู้หญิงที่เขาต้องการให้มาเป็นแม่ของลูกเขา

เพียงแต่เด็กสาวคนนี้ไม่รู้ว่า ก่อนมาที่นี่ เธอได้ส่งข้อความขอหย่าให้สวีเป่ยหลานไปแล้ว

ตระกูลสวีเป็นตระกูลแพทย์เก่าแก่ของเมืองเจียงหมิง มีชื่อเสียงและฐานะสูงส่ง เป็นตระกูลที่สง่างามและน่านับถือ

ส่วนเฉิงเหยียนเป็นเพียงคนธรรมดาที่มาจากเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือ ทำงานอยู่ในสถาบันวิจัยชีวเภสัชภัณฑ์แห่งหนึ่ง

บังเอิญว่าหัวหน้างานซึ่งเป็น ‘ผู้ให้ทุนสนับสนุน’ ของเธอเป็นอาจารย์ของสวีเป่ยหลาน และยังเป็นเพื่อนเก่าของคุณปู่สวีอีกด้วย

ด้วยเหตุบังเอิญหลายอย่างมาบรรจบกัน เขาจึงแนะนำเธอให้สวีเป่ยหลานรู้จัก

ตอนนั้นไม่มีใครคิดจริงจังกับเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงฐานะทางครอบครัว แค่เฉิงเหยียนเติบโตมาในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว ตระกูลสวีก็ไม่พอใจแล้ว

เฉิงเหยียนเองก็เข้าใจดีว่า ผู้หญิงในแวดวงเดียวกันควรจับจองผู้ชายอย่างเขาไปตั้งนานแล้ว ต่อให้ยังไม่มีใครได้ตัวเขาไป ก็คงไม่ถึงคราวของเธออยู่ดี

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ สวีเป่ยหลานกลับตอบตกลง แถมหลังจากคบหากันได้เพียงเดือนเดียว เขาก็รีบจดทะเบียนสมรสสายฟ้าแลบกับเธอ

สถานการณ์ผลักดันให้เฉิงเหยียนเดินหน้าต่อไปราวกับกำลังอยู่ในความฝัน

ต่อมาเมื่อได้ยินเพื่อนร่วมงานของสวีเป่ยหลานพูดถึงเรื่องนี้ เธอถึงได้รู้ว่า ที่แท้ในวันที่นัดดูตัวกันนั้น สวีเป่ยหลานเพิ่งอกหักมา

หลินชี รักแรกของเขาตั้งปณิธานว่าจะเป็นศัลยแพทย์ประสาทระดับแนวหน้าของโลก จึงทิ้งเขาแล้วเดินทางไปต่างประเทศ

ในคืนวันแต่งงาน สวีเป่ยหลานดื่มจนเมามายไม่ได้สติ

บนเตียงแต่งงานของพวกเขา เขาเอาแต่พร่ำเรียกชื่อ ‘หลินชี’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกว่าเขาทำผิดต่อเธอ

เฉิงเหยียนเห็นเขาทรมานใจ จึงคิดจะช่วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ แต่กลับถูกเขาปัดมือออกอย่างแรง

ชายหนุ่มที่ปกติสง่างาม สุภาพสุขุมและดูโดดเด่นเหนือใคร กลับมีดวงตาแดงก่ำ เขาเอ่ยกับเธอด้วยฤทธิ์ของสุราว่า

“เฉิงเหยียน ชาตินี้ฉันคงไม่มีความสุขได้อีกแล้ว”

เขาดูทุกข์ทรมานเสียจนเหมือนจะตายให้ได้

นั่นเป็นคืนเข้าหอแท้ ๆ เฉิงเหยียนย่อมรู้สึกขมขื่นใจ เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด

เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วคิดจะปลอบเขาว่า:

ต่อให้ได้แต่งงานกับหลินชี ก็ใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไปนี่นา

แต่เธอยังไม่ทันได้พูดออกมา เพราะสวีเป่ยหลานร้องไห้เสียก่อน

เมื่อเฉิงเหยียนนึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีต ก็รู้สึกถึงความเปียกชื้นอุ่น ๆ บนใบหน้า

เธอยกมือปาดน้ำตาออกอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ

การตกแต่งสไตล์จีนที่หรูหราสง่างาม สะท้อนถึงรากฐานและความมั่งคั่งของตระกูลที่หยั่งลึกจนยากจะประเมินได้ ทำให้ผู้คนรู้สึกกดดัน

คนในตระกูลสวีนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาไม้จันทน์แดง สีหน้าของแต่ละคนดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน

เหอหมิ่นเจิน ผู้เป็นแม่สามีเปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมา

“เหยียนเหยียน เป่ยหลานเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลสวี จะปล่อยให้สายเลือดของตระกูลขาดตอนไม่ได้ ถือเสียว่าตระกูลสวีเป็นฝ่ายผิดต่อเธอก็แล้วกัน เธออยากเสนอเงื่อนไขการหย่าอะไรก็ว่ามาได้เลย”

แม้ปากจะบอกว่าเธอสามารถเสนอเงื่อนไขอะไรก็ได้ แต่เรื่องหย่านั้นไม่มีทางต่อรองได้

เฉิงเหยียนถือใบวินิจฉัยโรคเอาไว้อย่างสงบนิ่ง เพราะเธอได้จินตนาการถึงช่วงเวลานี้ในใจมานับสามร้อยหกสิบห้าครั้งแล้ว

นับตั้งแต่วินาทีที่สวีเป่ยหลานเอ่ยว่า ‘ชาตินี้เขาคงไม่มีความสุขได้อีกแล้ว’

“สาเหตุหลักของการหย่าอยู่ที่หนูเอง ตอนที่แต่งงานกัน หนูไม่ได้เอาสินเดิมติดตัวมาเลยแม้แต่สตางค์เดียว ทั้งรถและบ้านของหนูกับเป่ยหลานล้วนเป็นสิ่งที่ตระกูลสวีมอบให้”

“ส่วนสินสอดสองล้านห้าแสนนั่น ตอนนี้หนูยังไม่มีเงินคืนให้ หนูเขียนหนังสือรับสภาพหนี้เอาไว้ก่อนได้ไหมคะ…”

ด้านหลังมีเสียงเยาะเย้ยถากถางของสวีซีช่านดังขึ้น

“หนังสือรับสภาพหนี้เหรอ? คำนี้ฟังดูแปลกใหม่ดีจริง ถ้ามีไว้แล้วเธอจะมีปัญญาใช้คืนหรือไง? วางใจเถอะ สินสอดที่ตระกูลสวีเตรียมไว้ให้พี่ชายฉัน เดิมทีมีตั้งยี่สิบห้าล้าน แต่เพราะเป็นเธอก็เลย...”

เหอหมิ่นเจินเอ่ยขัดสวีซีช่าน “ช่านช่าน!”

จากนั้นเธอก็หันมาเอ่ยกับเฉิงเหยียน “ไม่ต้องหรอก สินสอดนั่นเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับอยู่แล้ว ส่วนเรื่องอาการป่วยของแม่เธอ ตระกูลสวีก็จะรับผิดชอบดูแลจนถึงที่สุด”

เฉิงเหยียนไม่ได้ปฏิเสธ ในยุคที่ผู้คนดูถูกคนจนแต่ไม่ดูถูกคนขายตัวเช่นนี้ เธอกับแม่ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป และอาการป่วยของแม่ก็ยังต้องได้รับการรักษา

ต่อไปสวีเป่ยหลานจะได้แต่งงานใหม่และมีลูกโดยไม่มีอะไรเป็นอุปสรรค เขาสามารถใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น

แต่เธอไม่มีต้นทุนชีวิตมากมายเช่นนั้น อย่างน้อยการแต่งงานครั้งนี้ก็ถือว่าเธอได้อะไรกลับมาบ้าง

เหอหมิ่นเจินหยิบเอกสารฉบับหนึ่งที่มีความหนาหลายหน้าออกมา

“เหยียนเหยียน เซ็นชื่อเลย”

เฉิงเหยียนพยักหน้า ก่อนจะบรรจงเซ็นชื่อตัวเองลงบน ‘หนังสือข้อตกลงหย่า’ ให้เรียบร้อย

ทุกอย่างใช้เวลารวมกันไม่ถึงยี่สิบนาที

ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ไม่มีการกล่าวโทษ และไม่มีการด่าทอฉีกหน้ากัน

เฉิงเหยียนยุติชีวิตแต่งงานอันแสนสั้นของตัวเองลง ส่วนคนในตระกูลสวีก็พอใจมากที่เธอรู้จักวางตัว

เมื่อออกจากบ้านตระกูลสวี ท้องฟ้าก็แจ่มใส แสงแดดสาดส่องลงมาเป็นลำ ๆ

เธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะถือ ‘หนังสือข้อตกลงหย่า’ กลับไปยังบ้านของเธอกับสวีเป่ยหลานเพื่อเก็บข้าวของ

ที่นี่เป็น ‘เรือนหอ’ สมชื่อจริง ๆ เป็นคอนโดชั้นเดียวขนาดใหญ่พื้นที่สองร้อยตารางเมตร ทั้งเงียบเหงาและตกแต่งอย่างประณีตงดงามราวกับห้องตัวอย่าง

ห้องชุดมีผังแบบมังกรคู่โอบไข่มุก เธอกับสวีเป่ยหลานต่างคนต่างอยู่กันคนละมุม

แม้กระทั่งหลังจากมีความสัมพันธ์ทางกายกันสัปดาห์ละครั้ง ต่อให้สวีเป่ยหลานเหนื่อยแค่ไหน เขาก็ยังสวมเสื้อผ้ากลับห้องของตัวเองไปอาบน้ำเข้านอน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉิงเหยียนก็ลากกระเป๋าเดินทางสองใบออกไป

หากมองเผิน ๆ เรือนหอแห่งนี้แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย

เช่นเดียวกับการจากไปของเธอที่จะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อตระกูลสวีและสวีเป่ยหลานเลย

-

สองวันต่อมา สวีเป่ยหลานก็ยังไม่ตอบข้อความ

เขาไม่ตอบข้อความของเธอจนชินไปแล้ว

แต่เรื่องหย่าเป็นสิ่งที่ตระกูลสวีเร่งรัดอย่างหนัก และเธอเองก็ไม่อยากยืดเยื้ออีกต่อไป

ดังนั้นเฉิงเหยียนจึงไปโรงพยาบาลเพื่อปรึกษากับสวีเป่ยหลานเรื่องวันเวลาที่จะไปดำเนินการหย่า

เมื่อมาถึงแผนกศัลยกรรมประสาท เธอก็เคาะประตู

“เป่ยหลานอยู่ไหมคะ?”

พวกเพื่อนร่วมงานของสวีเป่ยหลานพอเห็นว่าเป็นเธอ สีหน้าของแต่ละคนก็แฝงความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้คิด

ตอนที่ข่าวสวีเป่ยหลานแต่งงานแพร่สะพัดออกไป ทุกคนต่างแตกตื่นกันไปหมด ผู้หญิงมากมายที่หลงรักเขาต่างอกหักกันเป็นแถว ทั้งบุคลากรทางการแพทย์และคนไข้หญิงหลายคนถึงกับร้องไห้ออกมา

ถ้าต้องพ่ายแพ้ให้หลินชี เทพธิดาแห่งแผนกศัลยกรรมประสาทก็ยังพอทำใจได้ แต่ในเมื่อผู้หญิงอย่างเฉิงเหยียนยังแต่งงานกับเขาได้ แล้วทำไมพวกเธอถึงทำไม่ได้ล่ะ?

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งตอบว่า “เธอไม่รู้เหรอว่าเป่ยหลานไปทำธุระต่างจังหวัด?”

เฉิงเหยียนถามด้วยความสงสัย “ไปทำธุระต่างจังหวัดเหรอคะ?”

ซ่งฉงโจวเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างหงุดหงิด “ใช่ เขาไปรับหลินชีที่ประเทศ M เขาไม่ได้บอกเธอเหรอ?”

หัวใจของเฉิงเหยียนกระตุกวูบ