บทที่ 6

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเคยรับปากกับเธอว่าจะรักและทะนุถนอมเธอไปตลอดชีวิต

ภายในห้องไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ อากาศที่อบอ้าวร้อนชื้นเจือด้วยบรรยากาศคลุมเครือชวนให้รู้สึกวาบหวามอย่างบอกไม่ถูก

เรื่องบางเรื่องดูเหมือนว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว ก็ควรจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมีความรู้สึกมากมายซุกซ่อนอยู่ในแววตา

หลินชียื่นมืออย่างรอคอย

เวลาผ่านไปทีละวินาที

ทว่าสิ่งที่สวีเป่ยหลานยื่นมาให้กลับเป็นเพียงชาขิงร้อนหนึ่งแก้ว

“ดื่มแล้วก็นอนพักให้เต็มที่ ในตู้ติดผนังห้องน้ำมีของใช้สำหรับช่วงมีประจำเดือนอยู่ ถ้ายังปวดหนักก็ไปโรงพยาบาล”

สวีเป่ยหลานเอ่ยพลางถอนหายใจ “หลินชี เธออย่าดื้อให้มากนักเลย”

เอ่ยจบ เขาก็หันหลังเดินออกไป

“สวีเป่ยหลาน...” หลินชีลุกขึ้นนั่งตัวตรงด้วยความขุ่นเคือง

เธอมองแผ่นหลังของเขาที่หยุดชะงัก ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชา “ทำไมล่ะ? พอบอกว่านายเป็นคนมีเมียแล้ว นายก็คิดจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษผู้สูงส่งขึ้นมาจริง ๆ เลยหรือไง?”

แผ่นหลังของสวีเป่ยหลานแข็งเกร็งไปทันที เขาหันกลับมามองเธอพร้อมขมวดคิ้วมุ่น

หลินชีมีท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชาและหยิ่งทะนง

“สวีเป่ยหลาน ตกลงนายต้องการให้ฉันทำยังไงกันแน่?”

สุดท้ายสวีเป่ยหลานก็ไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินออกไปด้วยใบหน้าเย็นชา ก่อนจะปิดประตูให้เธอเรียบร้อย

“สวีเป่ยหลาน!”

-

สวีเป่ยหลานย้ายกลับไปอยู่บ้านตระกูลสวีแล้ว

นับตั้งแต่แต่งงาน เขาก็ย้ายออกไปอยู่กับเฉิงเหยียนตามลำพัง ทำให้พ่อแม่สวี รวมถึงปู่กับย่าของเขาปรับตัวกันไม่ค่อยได้อยู่พักใหญ่

ครั้งนี้เมื่อเขาย้ายกลับมา คนในครอบครัวต่างก็ดีอกดีใจกันมาก

สวีซีช่านกลับมาถึงบ้านในวันที่ไม่มีเรียน พอเห็นเขาก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

“พี่หลินชีปวดประจำเดือนอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมพี่ไม่อยู่บ้านคอยดูแลเธอล่ะ?”

สวีเป่ยหลานอ่านวารสารทางการแพทย์ไปพลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ปกติเธอจะปวดหนักแค่วันแรก พอผ่านไปก็หายแล้ว”

“ถึงอย่างนั้นพี่ก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอสิ คุณหมอสวีผู้ยิ่งใหญ่ไม่รู้เหรอว่าช่วงมีประจำเดือนเป็นช่วงที่ผู้หญิงอ่อนแอที่สุดน่ะ? รีบกลับไปเลย...”

สวีเป่ยหลานปรายตามองเธออย่างไม่พอใจ ก่อนจะถือวารสารลุกจากโซฟาแล้วเดินขึ้นชั้นบน

“พี่! พี่นี่มันแข็งทื่อจริง ๆ เลย!”

สวีซีช่านรู้สึกโมโหที่พี่ชายช่างไม่เอาไหนเสียเลย

เธอทนเห็นหลินชีต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการปวดประจำเดือนอยู่คนเดียวไม่ได้ จึงรีบวิ่งไปเอาใจ ‘ว่าที่พี่สะใภ้’ แทนสวีเป่ยหลาน

ตอนแรกหลินชีนึกว่าสวีเป่ยหลานกลับมาแล้ว

แต่พอเปิดประตูเห็นว่าเป็นสวีซีช่าน เธอก็กลับไปนอนบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง

สวีซีช่านถามด้วยความลังเล “พี่หลินชี พี่กับพี่ชายหนูเป็นอะไรกันเหรอ?”

หลินชีกอดหมอนพลางถามกลับ “พี่ชายเธอพูดอะไรหรือเปล่า?”

“ก็ไม่ได้พูดอะไรหรอก แต่พวกพี่สองคนทำตัวอึดอัดใส่กันแบบนี้ต้องมีเรื่องอะไรกันแน่ ๆ”

สวีซีช่านรู้นิสัยของพี่ชายตัวเองดี และรู้ด้วยว่าหลินชีเป็นคนที่ทนเห็นอะไรขัดหูขัดตาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เธอขยับเข้าไปนั่งชิดหลินชีแล้วเกลี้ยกล่อมว่า

“พี่หลินชี ความจริงเมื่อหนึ่งปีก่อนที่จู่ ๆ พี่ก็จากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว พี่ชายหนูเสียใจมากนะ เขาแค่โมโหชั่ววูบถึงได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น”

“เพราะฉะนั้น พี่อย่าโกรธพี่ชายหนูเพียงเพราะเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเลยนะ อย่าทำหน้าบึ้งใส่เขาเลย ยังไงพวกเขาสองคนก็ใกล้จะหย่ากันแล้ว”

หลินชีรู้สึกขุ่นเคืองใจ

เพียงแค่เธอกระดิกนิ้วเรียก ก็ไม่รู้ว่าจะมีผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในวงการแพทย์กับคุณชายตระกูลร่ำรวยมากมายแค่ไหนที่พร้อมจะวิ่งเข้ามาหาเธอ

แต่สวีเป่ยหลานกลับเป็นข้อยกเว้น เขาทั้งเจ้าคิดเจ้าแค้นและเอาใจยากเสียเหลือเกิน

“ซีช่าน พี่ชายเธอจะหย่าจริงเหรอ?”

สวีซีช่านตอบอย่างมั่นใจ “จริงสิ หนังสือข้อตกลงหย่าก็เซ็นกันเรียบร้อยแล้ว เซ็นต่อหน้าคนทั้งครอบครัวเราเลยนะ”

หลินชีถาม “ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงยังไม่ไปดำเนินการหย่าล่ะ?”

“ผู้หญิงคนนั้นอยากยื้อพี่ชายหนูเอาไว้ ตัดใจหย่าไม่ได้ ก็เลยพาแม่ไปเที่ยวลี่ชวน เห็นไหมว่าเธอมีแผนการมากแค่ไหน?”

สวีซีช่านเอ่ยอย่างเคียดแค้น

“คอยดูเถอะ พี่คิดว่าพี่ชายหนูไม่รีบเหรอ? รอให้ผู้หญิงคนนั้นกลับมาก่อน พี่ชายหนูจะหย่ากับเธอทันที”

หลินชีพยักหน้า “หล่อนเอาแต่โทรหาพี่ชายเธออยู่เรื่อย ก็ไม่รู้ว่าต้องการอะไรกันแน่”

ทันทีที่สวีซีช่านได้ยิน ดวงตาสุกใสของเธอก็ลุกวาวด้วยความโกรธ

“เธอจงใจทำให้พี่ชายหนูนึกถึงตัวเองอยู่ตลอดนั่นแหละ ต่อหน้าก็รับปากอย่างง่ายดาย แต่ลับหลังกลับยังตามตื๊อพี่ชายหนูไม่เลิก”

หลินชีมองดูเธอระบายอารมณ์โกรธอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้อธิบายเลยว่า ความจริงแล้วสวีเป่ยหลานต่างหากที่เป็นฝ่ายโทรหาเฉิงเหยียนก่อนทุกครั้ง

ดังนั้นในคืนนั้น เฉิงเหยียนจึงได้เห็นโพสต์ในหน้าอินสตาแกรมที่สวีซีช่านโพสต์เอาไว้

ซ่งฉงโจวกดถูกใจและแสดงความคิดเห็นว่า: สองสาวสวย

สวีซีช่านกับหลินชีถ่ายรูปคู่กันอย่างสนิทสนมหลายภาพ

ฉากหลังเป็นสถานที่ที่เฉิงเหยียนคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือห้องของเธอ บนเตียงของเธอ และผ้าปูที่นอนที่เธอปูด้วยมือตัวเอง

เสื้อผ้าที่หลินชีสวมอยู่ก็ดูคุ้นตาเช่นกัน มันคือเสื้อเชิ้ตสีขาวของสวีเป่ยหลาน

เสื้อเชิ้ตของเขาทุกตัวเป็นเสื้อสั่งตัดพิเศษ ราคาแพงและมีค่าอย่างมาก แต่ละตัวล้วนเป็นเฉิงเหยียนที่ค่อย ๆ ใช้มือตั้งใจขยี้ซักอย่างระมัดระวังทีละนิด

ส่วนเสื้อผ้าและข้าวของบางอย่างที่เธอทิ้งเอาไว้ในบ้านของสวีเป่ยหลานกลับถูกเก็บใส่ถุงราวกับขยะแล้วนำไปโยนทิ้งไว้หน้าประตู

สวีซีช่านเขียนข้อความประกอบว่า:

ขอให้ความโชคร้ายไสหัวไปซะ ขอให้คนรักได้ครองคู่กันสักที ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัวเรา! พี่หลินชี ครั้งนี้เราจะไม่มีวันพูดคำว่าลาก่อนอีกแล้วนะ～จุ๊บ ๆ～

เฉิงเหยียนยิ้มออกมา เห็นได้ชัดว่าจงใจให้เธอเห็นโพสต์นี้

เธอกับสวีเป่ยหลานยังไม่ได้หย่ากันเลย แต่คนตระกูลสวีกลับกล้าประกาศกันอย่างเอิกเกริกขนาดนี้เชียวเหรอ?

ไม่เป็นไร เธอบันทึกรูปภาพเอาไว้ พอกลับไปจะเรียกค่าเสียหายจากสวีซีช่าน ของหายไปแม้แต่ชิ้นเดียวก็ไม่ได้

เธออยากจะรู้นักว่าคนตระกูลสวีจะกล้าเบี้ยวไม่ชดใช้หรือเปล่า?

สวีเป่ยหลานไม่ค่อยเลื่อนดูหน้าอินสตาแกรมเท่าไรนัก กว่าเขาจะเห็นโพสต์ของสวีซีช่านก็เป็นตอนเย็นของวันถัดไปแล้ว

เขาตำหนิสวีซีช่านเสียยกใหญ่และสั่งให้เธอลบโพสต์นั้นทิ้ง

สวีซีช่านไม่ยอม “ตอนนี้พี่ปกป้องผู้หญิงคนนั้นแล้วเหรอ? มิน่าพี่หลินชีถึงได้รู้สึกไม่มั่นคงขนาดนั้น พี่ไม่รู้สึกผิดต่อพี่หลินชีบ้างหรือไง?”

สวีเป่ยหลานเอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าเธอยังทำตัวไม่รู้ความแบบนี้อีก พี่ก็จะไม่ถือว่าเธอเป็นน้องสาวอีกต่อไป”

“พี่บ้าไปแล้วเหรอ? พี่จะตัดพี่ตัดน้องกับหนูเพราะผู้หญิงคนนั้นเนี่ยนะ?”

เสียงทะเลาะกันของสองพี่น้องทำให้เหอหมิ่นเจินเดินเข้ามา

“ปู่สุขภาพไม่ดี ตอนนี้ทั้งปู่กับย่าก็หลับกันหมดแล้ว พวกแกสองคนทะเลาะอะไรกัน?”

ปู่ของสวีเป่ยหลานเข้ารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลมาครึ่งปีแล้ว ช่วงก่อนหน้านี้อาการหนักจนถึงขั้นวิกฤต เพิ่งจะรับกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้เมื่อสองสามวันนี้เอง

สวีซีช่านเป็นคนเอาแต่ใจมาตลอด เธอชี้หน้าสวีเป่ยหลานแล้วตะโกนเสียงต่ำด้วยความโกรธ “แม่ก็ถามเขาเองสิ!”

สวีเป่ยหลานยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา ริมฝีปากบางเม้มแน่น หางตาฉายแววคมกริบดุดัน

เหอหมิ่นเจินมองเห็นโพสต์ในหน้าอินสตาแกรมที่สวีซีช่านโพสต์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็เข้าใจทันที

ความจริงตอนที่เธอเห็นโพสต์นั้น เธอเองก็คิดจะพูดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

เธอพาสวีซีช่านกลับไปที่ห้องนอน ก่อนจะเอ่ยเตือนอย่างจริงจังและหวังดี

“พี่ชายลูกยังไม่ได้หย่า ลูกอย่าทำอะไรเอิกเกริกขนาดนี้สิ วงการแพทย์แข่งขันกันดุเดือด ถ้ามีคนอื่นจับจุดอ่อนได้ ต่อไปพี่ชายลูกจะเลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นไปได้ยังไง?”

“ถึงยังไงหลินชีก็ยังไม่ได้แต่งงานเข้าบ้านเรา ลูกโพสต์อะไรแบบนี้มันก็ไม่ดีต่อชื่อเสียงของเธอเหมือนกัน”

เมื่อสวีซีช่านได้ฟังคำพูดของแม่ เธอลองคิดดูแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

เธอเบ้ปากพลางเอ่ยอย่างอัดอั้น “หนูก็ไม่ได้พูดตรง ๆ เสียหน่อยว่าพี่หลินชีเป็นพี่สะใภ้หนู อีกอย่างพี่หลินชีเองก็เห็นด้วยที่จะให้โพสต์นะ”

เหอหมิ่นเจินเอ่ยว่า “รีบลบโพสต์ซะ ถ้าพ่อลูกเห็นเข้าได้ด่าลูกแน่”

“โอ๊ย หนูบล็อกไม่ให้พ่อเห็นโพสต์ไปตั้งนานแล้ว พ่อน่ะเรื่องเยอะจะตาย”

เหอหมิ่นเจินถลึงตาใส่เธอ “ลูกอย่าไปยั่วโมโหเฉิงเหยียนอีก ถ้าบีบคั้นจนเธอหมดความอดทนแล้วไม่ยอมหย่ากับพี่ชายลูกขึ้นมาจะยุ่งยากเอาได้นะ ปู่ของลูกยังไม่รู้เรื่องน่าปวดหัวในบ้านพวกนี้เลย”

สวีซีช่านยกโทรศัพท์ขึ้นให้แม่ดู “รู้แล้ว ๆ ลบแล้ว”

เหอหมิ่นเจินเดินออกจากห้องลูกสาว แล้วเห็นว่าสวีเป่ยหลานยังอยู่ชั้นล่าง

เธอสังเกตความเคลื่อนไหวภายในบ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกชายแล้วถามเสียงเบา

“ทำไมเฉิงเหยียนยังไม่กลับมาอีก?”

เธอบ่นให้สวีเป่ยหลานฟังอยู่สองสามประโยค แสดงความไม่พอใจอย่างมากที่เฉิงเหยียนพาแม่ไปเที่ยวลี่ชวน

สวีเป่ยหลานปรายตามองเหอหมิ่นเจิน ก่อนจะเอ่ยอย่างเรียบเฉย “เธอพาแม่ออกไปเที่ยวพักผ่อน นั่นก็เป็นผลดีต่ออาการป่วย พวกแม่ไม่ต้องไปยุ่งหรอก”

“แต่ปู่โจวของลูกบอกว่าเธอขอลางานแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น ลองนับวันดู ตอนนี้ก็น่าจะครบกำหนดแล้วนะ”

ยิ่งคิดเหอหมิ่นเจินก็ยิ่งไม่สบายใจ หรือว่าเฉิงเหยียนจะเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก จงใจยื้อเวลาเอาไว้กันแน่

ถ้าหล่อนคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้จริงละก็ ตระกูลสวีก็มีวิธีจัดการมากมายเหมือนกัน อย่าหาว่าเธอที่เป็นแม่สามีไม่เกรงใจก็แล้วกัน

ไม่ว่ายังไง จะปล่อยให้หล่อนมาขัดขวางความสุขในชีวิตครึ่งหลังของลูกชายเธอไม่ได้เด็ดขาด

เธอถามว่า “เฉิงเหยียนบอกลูกแล้วใช่ไหมว่าจะไปดำเนินการเรื่องเอกสารกันเมื่อไหร่?”

เอกสารงั้นเหรอ? สวีเป่ยหลานขมวดคิ้ว