บทที่ 5

สวีเป่ยหลาน: “...”

“ผ่านมาตั้งหนึ่งปีแล้ว นายไม่โพสต์แม้แต่รูปแต่งงานด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ อายจนไม่กล้าเอามาอวดใครเหรอ?”

“...”

“ในเมื่อนายเลือกแต่งงานกับเธอแล้ว เธอก็ต้องสวยบ้างแหละใช่ไหม? เมียนายหรือฉันสวยกว่าล่ะ?”

หญิงสาวในห้องนั่งเล่นเอ่ยหยอกเย้าอย่างสนอกสนใจ

“ออกมาสิ เมียนายหรือฉันสวยกว่า? ตอบมาให้ชัด ๆ”

สวีเป่ยหลานกำหมัดแน่น ก่อนจะถอนหายใจยาวอยู่ในห้องนอนใหญ่

“เธอออกมาหาอะไร?”

หลินชี: “เอาเถอะ ไม่แกล้งแล้ว เครื่องเพิ่มความชื้นน่ะ อากาศแห้งจนฉันจะตายอยู่แล้ว เลือดกำเดาไหลด้วยเนี่ย”

สวีเป่ยหลาน: “อืม เดี๋ยวฉันหาให้เอง เธออย่าไปรื้อของมั่วซั่วล่ะ”

หลินชีหัวเราะพลางแซวว่า: “กลัวเมียนายกลับมาแล้วจะโกรธเหรอ?”

ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาเย้ายวนของเธอมีประกายบางอย่างที่ชวนให้ขบคิดวูบไหวอยู่ภายใน

สวีซีช่านบอกว่าเขากำลังจะหย่ากับภรรยาแล้ว

สวีเป่ยหลานกำชับว่า “เธอกลับเข้าห้องไปเถอะ เดี๋ยวฉันหาเครื่องเพิ่มความชื้นเอง ระวังหน่อยล่ะ อย่าเดินชนอะไรเข้า”

หลินชีเดินกลับไปทางห้องพัก แต่จู่ ๆ เธอก็หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มทื่อ ๆ

“สวีเป่ยหลาน นายไม่ชอบให้พูดถึงเมียนายขนาดนั้นเลยเหรอ? เธอเป็นคนที่นายเลือกเองไม่ใช่เหรอ?”

ในที่สุดชายหนุ่มที่อยู่ในห้องนอนใหญ่ก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา

เขาเน้นน้ำเสียงหนักขึ้น “หลินชี”

หลินชีกระตุกมุมปากอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู

สวีเป่ยหลานถอนหายใจหนัก ก่อนจะโทรหาเฉิงเหยียน

โดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้เป็นเวลาดึกดื่นแค่ไหนแล้ว

เฉินเฟินอวี้รู้สึกไม่ค่อยสบายมาตั้งแต่กลางวัน พอตกกลางคืนก็ยังนอนไม่คุ้นที่ กว่าจะหลับลงได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังแหลมบาดหูกลับทำให้สองแม่ลูกสะดุ้งตื่นขึ้นมา

เฉิงเหยียนปลอบแม่จนสงบลงแล้ว จึงหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก

“มีอะไรคะ?”

สวีเป่ยหลานตอบว่า “ที่บ้านอากาศแห้งเกินไป หลินชีเลือดกำเดาไหล เครื่องเพิ่มความชื้นวางไว้ไหน?”

เฉิงเหยียนพูดไม่ออก ได้แต่ข่มความโกรธเอาไว้

“อยู่ชั้นที่สามจากด้านบนของตู้เก็บของในห้องเก็บของค่ะ”

“อืม”

เฉิงเหยียนเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ต่อไปอย่าโทรมาหาฉันดึกขนาดนี้อีก ถ้าทำให้แม่ฉันตกใจจนเกิดอะไรขึ้นมา คุณรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”

เอ่ยจบ เธอก็ปิดเครื่องทันที

เหอะ เธอแค่นหัวเราะ ความง่วงงุนหายไปจนหมดสิ้น

ที่แท้ตลอดมาเขาก็เห็นเธอเป็นแค่แม่บ้านฟรี ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

-

แสงแดดยามเช้าของลี่ชวนอบอุ่นและอ่อนโยน นกน้อยเกาะอยู่บนกิ่งไม้ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่ด้านนอกหน้าต่างโฮมสเตย์ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยโชยเข้ามาภายในห้อง

คนในตระกูลสวีทรมานเฉิงเหยียนจนอาการฮอร์โมนแปรปรวน เธอตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด

ประจำเดือนที่เลื่อนมานาน ในที่สุดก็มาเสียที ปวดท้องแทบตายเลยทีเดียว

เฉิงเหยียนกลัวว่าเฉินเฟินอวี้จะเป็นห่วงและไม่อยากทำให้แม่หมดสนุก จึงฝืนทนความเจ็บปวดพาแม่ไปเที่ยวเมืองโบราณและถ่ายรูปให้แม่ตลอดทั้งวัน

เมื่อกลับถึงโฮมสเตย์ตอนเย็น เธอปวดจนใบหน้าซีดเผือด แม้แต่อาหารเย็นก็ยังต้องสั่งเดลิเวอรี่มากิน

เฉินเฟินอวี้เองก็ไม่ยอมกินข้าว เธอนั่งอยู่ข้างเตียงมองลูกสาวอย่างทำอะไรไม่ถูก

“เหยียนเหยียน ลูกเป็นอะไรไป?”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่”

“แม่เห็นลูกทรมานขนาดนี้ แม่ก็ทรมานไปด้วย”

“หนูไม่ได้ทรมานอะไรเลยค่ะ”

ขณะที่เธอกำลังปวดจนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง โทรศัพท์จากสวีเป่ยหลานก็ดังขึ้นราวกับเสียงยมทูต

ตอนนี้จำนวนครั้งที่พวกเขาติดต่อกันแทบจะเท่ากับช่วงครึ่งปีกว่า ๆ ที่ผ่านมาแล้ว

เฉิงเหยียนไม่อยากรับสาย แต่เขากลับดื้อดึงโทรมาไม่หยุด

“ฮัลโหล?” เสียงของเธออ่อนระโหยโรยแรง

สวีเป่ยหลานชะงักไป ก่อนจะถามว่า “เธอเป็นอะไร? ทำไมเสียงฟังดูแปลก ๆ”

“ไม่ได้เป็นอะไร”

“ลี่ชวนอยู่บนพื้นที่สูง เธอมีอาการแพ้ความสูงหรือเปล่า? ได้วัดระดับออกซิเจนในเลือดบ้างไหม?”

สัญชาตญาณความเป็นแพทย์ของเขาทำงานขึ้นมาทันที น้ำเสียงจึงฟังดูจริงจังเป็นพิเศษ

เฉิงเหยียนถามอย่างหงุดหงิด “คุณโทรมาหาฉันอีกทำไม?”

“ไม่มีธุระแล้วโทรหาเธอไม่ได้หรือไง? ตอนนี้เพิ่งหนึ่งทุ่มเอง แม่ยังไม่นอนใช่ไหม?”

เฉิงเหยียนพูดประชดประชัน “ฉันกับแม่สบายดีค่ะ คุณต้องมีธุระอะไรแน่ ๆ เลยใช่ไหม?”

สวีเป่ยหลานรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อความหวังดีของเขาไม่ได้รับการตอบรับ

เขาพยายามควบคุมอารมณ์แล้วถามว่า “หลินชีมีประจำเดือน ฉันจำได้ว่าที่บ้านมีชาขิงน้ำตาลทรายแดง เธอเก็บไว้ตรงไหน?”

จู่ ๆ ความเจ็บปวดหน่วงก็แล่นวูบลงไปที่ท้องน้อย เฉิงเหยียนรีบกุมท้องแน่นแล้วขดตัวงอ

“เฉิงเหยียน?”

เฉิงเหยียนไม่อยากสนใจเขา เรื่องแบบนี้ก็ยังต้องโทรมาถามเธออีกเหรอ?

“อยู่ในตู้เก็บของในครัวค่ะ”

“ในตู้ไม่มี”

“ลองหาอีกทีสิ”

“หาไม่เจอ”

“คุณตาบอดหรือไง?”

“สวีเป่ยหลาน เจอหรือยังเนี่ย ปวดมากเลย!” ดูเหมือนจะมีเสียงของหลินชีดังมาจากในห้อง

เฉิงเหยียนนึกชื่นชมผู้หญิงคนนั้นอยู่เหมือนกัน เพราะตอนนี้เธอเจ็บจนไม่มีแรงแม้แต่จะร้องออกมาแล้ว

เสียงยังดังฟังชัดมีเรี่ยวแรงขนาดนั้น คงเป็นคนที่มีลูกง่ายน่าดู

สวีเป่ยหลานที่อยู่ปลายสายเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ

“ยี่ห้อที่เธอเคยซื้อก่อนหน้านี้ใช้ได้ดี ช่วยสั่งให้มาส่งที่บ้านหน่อยสิ หลินชีปวดประจำเดือนรุนแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

เป็นหมอแท้ ๆ แต่แม้แต่อาการปวดประจำเดือนก็ยังรักษาไม่ได้ ถึงขั้นต้องให้อดีตคนรักซื้อชาขิงน้ำตาลทรายแดงให้คนรักปัจจุบันเลยเหรอ?

เฉิงเหยียนสวนกลับ “สวีเป่ยหลาน ต่อให้คุณมีความต้องการทางเพศที่ไม่ได้รับการตอบสนองแค่ไหน ฉันก็ไม่ใช่แม่คุณที่จะต้องคอยจัดการทุกเรื่องให้หรอกนะ!”

เอ่ยจบ เธอก็เหวี่ยงโทรศัพท์ทิ้งไปด้านข้าง ก่อนจะซุกใบหน้าซีดเผือดลงกับหมอน

เฉินเฟินอวี้ถามเสียงเบา “เหยียนเหยียน ลูกทะเลาะกับเป่ยหลานเหรอ?”

“เปล่าค่ะแม่”

เฉิงเหยียนพลิกตัวหันหลังให้ ไม่ยอมให้เฉินเฟินอวี้เห็นน้ำตาของตัวเอง

เมื่อสองเดือนก่อน มีอยู่หลายครั้งที่สวีเป่ยหลานไม่ได้ป้องกันตอนมีความสัมพันธ์กัน เธอเองก็ไม่มีประจำเดือนมานาน จึงนึกว่าตัวเองตั้งครรภ์

แต่พอไปตรวจที่โรงพยาบาล นอกจากผลจะออกมาว่าเธอไม่ได้ตั้งครรภ์แล้ว ยังตรวจพบว่าชาตินี้เธออาจจะมีลูกได้ยากมากอีกด้วย

เธอเข้าใจดีว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในฤดูหนาวปีที่เธออายุสิบสี่ที่ถูกพ่อเตะจนตกลงไปในโพรงน้ำแข็ง

แม้แต่ประจำเดือนของเธอก็ยังต้องรักษาอยู่นานถึงสองปี กว่าจะกลับมามีได้อย่างยากลำบาก

สวีเป่ยหลานเป็นห่วงหลินชีที่ปวดประจำเดือน แต่เธอเป็นภรรยาของเขามาตั้งหนึ่งปี ทุกครั้งที่เธอปวดท้องจนไม่สามารถไปทำงานได้ เขากลับไม่เคยอยู่บ้านเลย

เธอรู้ว่าเขารังเกียจเธอ ยอมอยู่โรงพยาบาลสูดกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังดีกว่ากลับบ้าน

บ้านหลังใหญ่พื้นที่สองร้อยตารางเมตรแทบจะมีเพียงเธออาศัยอยู่คนเดียว ทุกวันเงียบเหงาและเย็นเยียบไร้ชีวิตชีวา

อีกด้านหนึ่ง

สวีเป่ยหลานสั่งชาขิงน้ำตาลทรายแดงด้วยตัวเองแล้ว

เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาเย็นเยียบ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ก่อนจะกดโทรหาเฉิงเหยียนอีกครั้ง

“เธอหมายความว่ายังไง?”

เฉิงเหยียน: “หมายถึงอะไร?”

“ความต้องการทางเพศที่ไม่ได้รับการตอบสนอง...”

ขณะนั้นเอง เฉินเฟินอวี้ก็ขยับเข้ามาใกล้ “เป่ยหลานใช่ไหม? เอามาให้แม่หน่อย แม่อยากคุยกับลูกเขยสักสองสามคำ”

เฉินเฟินอวี้อยากช่วยเกลี้ยกล่อมลูกเขยอย่างเงอะงะว่าสามีภรรยาไม่ควรทะเลาะกัน

เฉิงเหยียนเงยหน้ามองแม่พลางคิดในใจว่า ขนาดรูปถ่ายของแม่เขายังเลื่อนผ่านไม่ยอมกดถูกใจเลย ยังจะเรียกว่า ‘ลูกเขยของแม่’ อีกเหรอ

ช่วยไม่ได้จริง ๆ ในสายตาแม่ยาย ยิ่งมองลูกเขยก็ยิ่งถูกใจ

ทุกครั้งที่เฉินเฟินอวี้เห็นสวีเป่ยหลาน เธอก็จะเหมือนเด็กน้อยที่อยากได้ขนม เอาแต่วิ่งตามเรียก ‘ลูกเขยฉัน ลูกเขยฉัน’ ไม่หยุด เธอรักใคร่เอ็นดูสวีเป่ยหลานมาก

ก็ใครใช้ให้เขาหน้าตาดีขนาดนั้นกันล่ะ ทั้งหล่อเหลา สง่างาม มีบุคลิกเย็นชา ใบหน้าคมคาย รูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน เครื่องหน้าราวกับถูกบรรจงแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต

ทั้งยังมีชาติตระกูลสูงส่ง อายุยังน้อยก็ได้เป็นแพทย์อาวุโสประจำแผนกศัลยกรรมประสาทแล้ว ไม่ว่าจะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแค่ไหนก็โดดเด่นเหนือใคร แม่ยายคนไหนบ้างจะไม่ชอบ?

“แม่ฉันอยาก...”

ทว่าเฉิงเหยียนยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไปเสียก่อน

เธอกุมท้องพลางคิดว่า เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลยว่าผู้ชายคนนี้จะทำตัวแย่ได้ถึงขนาดนี้

เธอเอ่ยกับเฉินเฟินอวี้อย่างรู้สึกผิด “แม่คะ เป่ยหลานยุ่งอยู่ค่ะ”

เฉินเฟินอวี้เดินกลับไปที่เตียงของตัวเองอย่างผิดหวัง

เฉิงเหยียนถอนหายใจ ความจริงแล้วแม่ของเธอก็ไม่ใช่คนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยเสียทีเดียว

เธอเริ่มกลุ้มใจขึ้นมาบ้างว่า เมื่อกลับไปแล้วจะบอกแม่เรื่องที่เธอกับสวีเป่ยหลานหย่ากันอย่างไรดี?

สวีเป่ยหลานรับอาหารเดลิเวอรี่แล้วปิดประตู ก่อนจะไปชงชาขิงน้ำตาลทรายแดงแล้วนำไปให้หลินชี

หญิงสาวบนเตียงมีใบหน้าซีดเซียว เรือนผมยุ่งเหยิง เธอห่มผ้าห่มพลางกุมท้องเอาไว้

ท่าทางอ่อนแอบอบบางของเธอแตกต่างจากปกติราวกับเป็นคนละคน ชวนให้รู้สึกสงสารจับใจ

“ดื่มหน่อยสิ จะช่วยบรรเทาอาการได้”

หลินชีลืมตาขึ้น ก่อนจะยื่นมือออกมาจากใต้ผ้าห่ม เปลี่ยนจากท่าทางแข็งกร้าวและมั่นใจในตัวเองตามปกติมาเป็นท่าทางอ่อนแอบอบบาง

“สวีเป่ยหลาน ฉันปวดมากเลย นายช่วยนวดให้ฉันหน่อยสิ”