ตอนที่3 ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

ปลายฟ้ามองคำใบ้ในกระดาษของตัวเอง เธอค่อนข้างมั่นใจว่าน่าจะเป็นผู้ชายเหมือนกันกับพี่รหัสของใบข้าวเพราะคำใบ้คือสายรหัสสุดหล่อ

"สายรหัสสุดหล่อของมึงเนี่ย เป็นไปได้ไหมว่ะว่าสายรหัสมึงทุกคนหล่อหมดเลย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง รุ่นพี่หน้าเย็นชาของมึงก็มีสิทธิ์นะเว้ย ที่จะเป็นสายรหัสของมึงอีฟ้า"

ปลายฟ้าทำหน้าตาเคลิ้มฝันเมื่อได้ยินประโยคของเพื่อน เธอลืมไปเสียสนิทว่าเป็นไปได้ ว่าเขาอาจจะเป็นสายรหัสของเธอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ นี่มันคือพรหมลิขิตชัด ๆ นักศึกษาคณะนี้มีเป็นร้อย แต่เธอดันจับได้สายรหัสเดียวกันกับเขา ไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนวันเลี้ยงสายรหัสเธอจะตื่นเต้นขนาดไหน

"อีฟ้ามึงหันไปดูทางซ้ายมือของมึงตอนนี้เลย"

ใบข้าวสะกิดแขนเพื่อนให้หันไปมองทางด้านซ้ายมือของตัวเองเพราะเธอเห็นรุ่นพี่คนนั้นเดินตรงมาทางลานจอดรถที่พวกเธอยืนพูดคุยกันอยู่พอดี

"กรี๊ดดดด ทำยังไงดีว่ะ กูตื่นเต้นมาก มึงว่ากูเข้าไปทำความรู้จักกับพี่เขาดีไหมว่ะ"

"เอาสิ...เป็นโอกาสดีนะ ไม่มีใครด้วยตอนนี้ เดี๋ยวกูดูต้นทางให้มึงเอง"

"กูรักมึงตรงนี้เพื่อนรักของกู เดี๋ยวที่เรานัดกันวันนี้ว่าจะไปนั่งร้านเหล้า กูจะเลี้ยงมึงเอง เพื่อเป็นการตอบแทนที่มึงทำให้กูได้คุยกับพ่อของลูกกู"

ใบข้าวส่ายหน้าออกมา พลางหลุดขำเพื่อนกับคำว่าพ่อของลูก ดูเหมือนผู้ชายคนนี้คงจะไม่รอดพ้นเงื้อมมือของเพื่อนเธอไปได้แล้ว ลองให้ปลายฟ้าต้องการสิ่งไหน เธอไม่เคยเห็นเลยว่าปลายฟ้าจะไม่ได้สิ่งนั้น

ร่างเล็กของปลายฟ้าหันหลัง เดินตรงไปหาร่างสูงของปอร์เช่ที่เดินก้มหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์อยู่จนไม่ทันได้สังเกตว่ามีผู้หญิงตัวเล็กมายืนดักหน้าของเขา จนกระทั่งร่างทั้งสองคนชนกัน

"โอ๊ยยย!!"

ตอนแรกที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาแค่ได้ยินเสียง เขาก็คิดจะขอโทษคนที่เขาชนด้วยความไม่ตั้งใจ แต่ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเป็นน้องสาวของเพื่อนร่วมคณะของเขา เขาก็ชักสีหน้าออกมาทันทีด้วยความไม่พอใจ

"พี่จะกลับบ้านแล้วเหรอคะ"

"....."

"ฉันชื่อปลายฟ้าค่ะ เป็นน้องสาวของพี่ฝน เพื่อนห้องเดียวกับพี่ พอดีว่าตอนนั้นลืมแนะนำตัวค่ะ"

"ใครอยากรู้จัก"

ประโยคที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจของปอร์เช่ ทำให้ปลายฟ้าถึงกับชะงักไปทันที เธอส่งยิ้มเจื่อนไปให้เขา รู้สึกหน้าชาที่เขาพูดออกมาแบบนี้

จากที่เธอคิดว่าเขาน่าจะผูกมิตรกับใครไม่เป็น กลับกลายเป็นว่าเขาไม่อยากผูกมิตรกับใครมากกว่า แต่ทว่ามันก็ไม่ได้ทำให้เธอหมดความตั้งใจที่จะอยากรู้จักเขา ยิ่งเขาทำแบบนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกท้าทายมากขึ้นไปอีก อยากจะลองดูว่าผู้ชายที่ทำหน้าเย็นชาและดุได้ขนาดนี้ตลอดเวลา หากเธอค่อย ๆ ละลายพฤติกรรมเขามันจะเกิดอะไรขึ้น

"แหม...วันนี้พี่อาจจะไม่อยากรู้จักฉัน แต่ก็ไม่มีอะไรการันตีนะคะ ว่าต่อไปมันจะยังเป็นแบบนั้นอยู่ อะไรมันก็เปลี่ยนแปลงไปได้ค่ะ"

สายตาคมจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอมีใบหน้าที่คล้ายกับปลายฝนอยู่มาก แต่ทว่ารูปร่างเธอดูเล็กมากกว่า และดูจะเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเองมากกว่าปลายฝนพี่สาวของเธอหลายเท่านัก ไม่น่าเชื่อว่าพี่น้องกันแท้ ๆ จะนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวได้ขนาดนี้ เพราะหากว่าเป็นปลายฝนที่เรียนกับเขามาสามปี เราสองคนยังไม่เคยพูดประโยคยาว ๆ กันขนาดนี้มาก่อน

"นั่นมันอาจจะเป็นทฤษฎีของคนอื่น แต่ไม่ใช่ฉัน อย่าเสียเวลากับฉันเลย ฉันไม่อยากรู้จักกับเธอ"

"ทำไมคะ? หรือพี่กลัวว่าถ้าฉันเข้ามาวุ่นวายกับพี่เยอะ ๆ แล้วพี่จะใจอ่อนให้ฉันใช่ไหมคะ"

ปอร์เช่แสยะยิ้มออกมา เขารู้สึกขำขันคำพูดของผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าเสียเต็มประดา ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะมีความมั่นใจในตัวเองได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าที่ผ่านมา เคยมีใครบอกเธอหรือเปล่า ว่าเธอกำลังมั่นใจในตัวเองในแบบผิด ๆ อยู่

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงจะมาทำลายความมั่นใจของฉันที่มีตลอดมาตลอดยี่สิบเอ็ดปีได้ เราเพิ่งเจอกันไม่ถึงวันหนึ่งเลยนะ"

"....."

"เชื่อไหม? ฉันยังไม่มีความรู้สึกอยากรู้จักเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ต่อให้เธอจะเป็นน้องสาวของเพื่อนคณะเดียวกับฉัน มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยากรู้จักเธอหรือเกรงใจเธอ ถ้าเธอเข้ามายุ่งวุ่นวายกับฉันมาก ๆ นอกจากเธอจะไม่ประสบผลสำเร็จในเรื่องที่เธอคิดแล้ว มันอาจจะทำให้เธอไม่อยากเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีกเลยก็ได้"

"นี่พี่คิดมากไปหรือเปล่าคะ แค่อยากทำความรู้จัก ทำไมพี่ต้องพูดไปไกลถึงขนาดนั้นด้วย"

ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กมากขึ้น ท่าทางของเขาดูน่ากลัวขึ้นมาเล็กน้อย มันทำให้คนตรงหน้ารู้สึกใจกระตุก แต่ทว่าก็ยังไม่ขยับถอยหลังหนีเขา เธอยังคงจ้องมองเขาอย่างท้าทาย

"ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันเห็นมานักต่อนักแล้วนะ เธอไม่ต้องพูดอะไรหรอก คิดว่ามีเธอเป็นคนแรกหรือไง ที่อยากทำความรู้จักกับฉัน แต่ผู้หญิงทุกคนที่เคยเข้ามาก็หายไปจากฉัน ชนิดที่ว่าไม่อยากเข้าใกล้ฉันอีกเลย เธออยากเป็นแบบนั้นหรือเปล่าล่ะ"

"ลองดูสิคะ ว่าถ้าฉันวุ่นวายกับพี่มาก ๆ ฉันจะสามารถเอาชนะใจพี่ได้หรือเปล่า ถ้าพี่ไม่กลัวใจตัวเองเสียก่อน แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึง พี่จะกลัวอะไรขนาดนั้นคะ"

"ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉันรำคาญเธอเข้าใจไหม ขนาดฉันยังไม่รู้จักเธอดีพอ ฉันยังรำคาญเธอขนาดนี้ ถ้าเรารู้จักกันดีคิดว่าฉันจะรำคาญเธอขนาดไหน"

คนตัวสูงพูดจบ ก็ขยับตัวเดินหนีเธอทันทีโดยไม่ได้หันหลังกลับไปมองเลยแม้แต่น้อย เขากดปลดล็อครถ ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ เดินขึ้นไปบนรถของตัวเองและขับออกจากลานจอดด้วยความเร็วสูง

"กูว่าอย่าไปยุ่งเลยว่ะ ขนาดกูยืนฟังอยู่ไกล ๆ กูยังโกรธแทนมึง อยากจะเดินเข้ามาต่อยปากพี่เขามากเลย"

ใบข้าวเดินเข้ามาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด หลังจากร่างสูงของปอร์เช่เดินจากไป เธอเป็นคนรักเพื่อนมาก แค่ได้ยินว่าเพื่อนถูกอีกฝ่ายต่อว่าขนาดนั้นทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เธอก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

"แต่กูชอบนะ กูชอบให้พี่เขาเป็นแบบนี้แหละ กูอยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอถึงวันนึงเขาจะยังเป็นแบบนี้อยู่หรือเปล่า"