ตอนที่2 สายรหัส

เธอพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น พลางขยิบตาให้คนเป็นพี่สาวด้วยท่าทางทะเล้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากตรงนั้น เพื่อไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังรออยู่ที่หน้าตึกของคณะ

"อีข้าว!! มึงรู้ไหมว่าเพื่อนแฟนของพี่ฝนหล่อมาก"ปลายฟ้าลากเสียงยาวพลางทำใบหน้าเคลิ้มฝัน"กร้าวใจอีฟ้าสุด ๆ"

"เหอะ...ยังไม่ทันได้เรียนสักวิชาเลย มึงก็บ้าผู้ชายซะแล้ว กูล่ะอยากเห็นจริง ๆ ว่าหล่อขนาดไหน ถึงทำให้มึงเห็นแค่ครั้งเดียวก็เป็นบ้าได้ขนาดนี้"

"หล่อมาก หล่อแบบสเปคกูอ่ะ หล่อแบบเย็นชา หล่อแบบมีอะไรน่าค้นหา กูอยากจะทำให้เขายิ้มให้กูอ่ะ มึงนึกออกป่ะข้าว"

ใบข้าวถอนหายใจออกมา ถ้าไม่ติดว่าคบกันมาตั้งแต่มัธยม เธอคงจะตกใจกับท่าทางของเพื่อนมาก แต่นี่ถึงขนาดรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว รู้ดีว่าถ้าเพื่อนล็อคเป้าขนาดนี้ ผู้ชายคนนั้นคงไม่มีวันพลาดเป้าไปได้

"จะทำอะไรมึงก็คิดดี ๆ นะ ทั้งพี่ชาย ทั้งพี่สาวมึงเรียนอยู่ที่นี่ทั้งนั้น"

"คนแบบกู มึงก็รู้ว่ากูแพรวพราวขนาดไหน เทอมหน้าพี่กายก็ต้องไปฝึกงานแล้ว ส่วนพี่ฝนก็ติดแฟน มึงเชื่อกูเถอะว่ากูจัดการได้สบายอยู่แล้ว"

"นี่มึงจริงจังเหรอว่ะ มึงเพิ่งเจอหน้าเขาวันนี้วันแรกนะอีฟ้า"

"มึงไม่เข้าใจ มึงต้องได้เห็นพี่เขาก่อน กูบอกมึงแล้วว่าเขาคือผู้ชายในฝันของกูเลย ที่กูตามหามานานแสนนาน ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมาเจอเอาในวัยสิบเก้าปี"

"เห้ออออ"

ใบข้าวถอนหายใจยาว ตอนนี้คงต้องทำใจว่าชีวิตการเรียนปีหนึ่งของเธอคงจะไม่ปกติเหมือนคนอื่น เพราะมีเพื่อนอย่างปลายฟ้า ที่ดันไปถูกตาต้องใจผู้ชายคนหนึ่ง

"ไปเรียนคาบแรกก่อนดีกว่า ก่อนที่จะถูกเช็คสาย กูได้ข่าวมาว่าอาจารย์ประจำวิชานี้โคตรโหด ถ้ามึงมัวแต่ยืนนึกถึงหน้าผู้ชายอยู่ กูว่ามึงน่าจะเรียนไม่จบปีหนึ่ง"

ตอนเย็น

นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหาร ถูกเรียกให้ไปรวมตัวกันที่ใต้อาคารเรียนของคณะ เนื่องจากจะมีการตกลงเรื่องการรับน้อง ซึ่งทั้งใบข้าวและปลายฟ้าที่เพิ่งเรียนเสร็จแบบเวลาเฉียดฉิวที่รุ่นพี่นัด ก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบกันไปที่ใต้อาคาร

“กรี๊ดดด ข้าวมึงเห็นไหม พี่ปอร์เช่คนหล่อกูยืนอยู่ด้วย”

ปลายฟ้ากรีดร้องมาเบา ๆ ดวงตากลมโตไม่สามารถละสายตาไปจากปอร์เช่ ที่ยืนรวมกลุ่มอยู่กับกลุ่มของรุ่นพี่นักศึกษาได้เลย ถึงแม้ว่าจะไม่มีว่าที่พี่เขยของเธอยืนอยู่ด้วย แต่ทว่าออร่าความหล่อของปอร์เช่นั้นก็ทะลุสายตาของเธอตรงเข้าสู่หัวใจทันที

“คนนั้นเหรอ ที่หน้าเหมือนคนไร้อารมณ์อ่ะ ทำอย่างกับใครบังคับให้มายืนอยู่อย่างนั้นแหละ แต่ก็ว่านะ...หล่อจริงอย่างที่มึงว่าจริงด้วย น่าจะหล่อสุดของผู้ชายที่ยืนอยู่แถวนั้นเลย”

ใบข้าวอดที่จะชื่นชมปนจิกกัดออกมาไม่ได้ หน้าหล่อก็จริง แต่สีหน้าไม่ให้ ดูเหมือนคนไร้อารมณ์อยู่ตลอดเวลา

“คนนั้นแหละ ว่าที่พ่อของลูกกู มึงคอยดูนะถ้าไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ กูจะไม่มีวันแต่งงาน”

ใบข้าวหันมาส่ายหน้ากับเพื่อนด้วยความระอา เมื่อก่อนตอนเรียนมัธยม เธอก็เห็นปลายฟ้าแอบปลื้มรุ่นพี่คนโน้นคนนี้ไปทั่ว แต่ทว่าก็ไม่เคยได้ยินถึงขั้นอยากจะแต่งงานกับใคร เหมือนรุ่นพี่คนนี้ที่เจอหน้าได้เพียงแค่วันเดียว

“หน้าแบบนั้นเหรอ ลองคิดดูสิว่าตอนที่พี่เค้าอยู่กับมึงสองคนน่ะ แล้วเขาทำหน้าแบบนั้นอยู่ตลอดเวลา มึงจะมีความสุขเหรอว่ะ”

“เวลาอยู่กับกู เค้าอาจจะไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นก็ได้ ใครจะไปรู้ว่ะ เวลาเค้าคลั่งรักกูมาก ๆ มึงคิดดูดิคนหน้าตาแบบนี้ ถ้าคลั่งรัก กูว่าคลั่งรักสุด น่าจะหนักกว่ากูอีก”

ทั้งสองคน ทิ้งตัวลงนั่งในแถวของนักศึกษาคณะเดียวกัน แต่ยังคงพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะปลายฟ้าที่ดวงตากลมโตยังคงทอดมองไปยังร่างสูงเบื้องหน้า ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้หันมาสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

"เอาล่ะคะน้อง ๆ ที่พวกพี่เรียกรวมกันในวันนี้ก็คือจะให้น้อง ๆ จับสายรหัสของตัวเองนะคะ คณะของเราไม่ได้รับน้องเหมือนคณะอื่นนะคะ เราเน้นทำความรู้จักกันระหว่างเพื่อน แล้วก็รุ่นพี่รุ่นน้องมากกว่า อาจจะมีเรียกรวมกันบ้างบางวันเท่านั้นค่ะ เพราะรู้อยู่ว่าขณะนี้เน้นการเรียน ก็มีคัดเลือกดาวเดือนนะคะ เพื่อไปแข่งดาวเดือนมหาลัยเหมือนทุกปี"

เสียงหวานของรุ่นพี่ปีสาม พูดผ่านโทรโข่งออกมาเด็กปีหนึ่งทุกคนเงียบเสียงฟังอย่างตั้งใจส่วนปลายฟ้านั้นถึงแม้หูจะฟัง ทว่าดวงตาก็ยังคงมองผู้ชายสีหน้าคนนั้นตลอดเวลา

เธอรู้สึกว่าสายตาของเขา มีอะไรดึงดูดเธอบางอย่าง มันไม่ใช่แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีหรือเป็นสเปคของเธอ เหมือนอย่างที่เธอบอกใบข้าวเพื่อนสนิท แต่ทว่าครั้งแรกที่เธอเห็นเขา เธอรู้สึกเลยว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรให้เธอน่าค้นหาและท้าทายอยากให้เธอเข้าหา

หลังจากจับฉลากพี่รหัสและสายรหัสเรียบร้อยแล้ว รุ่นพี่ก็ให้โจทย์มาว่าทุกคนจะต้องหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอภายในระยะเวลาสองอาทิตย์นี้ ซึ่งคำใบ้ของใบข้าวดูจะไม่ยากเท่าของปลายฟ้า แต่ทว่าเธอก็ไม่ได้ซีเรียส เพราะคิดว่าพี่สาวของเธอเรียนอยู่คณะนี้และเป็นรุ่นพี่ปี 3 คงจะพอรู้ว่าคำใบ้ในกระดาษของเธอหมายถึงรุ่นพี่คนไหน แค่เธออ้อนนิดอ้อนหน่อยก็น่าจะยอมบอก

"มึงโชคดีไปฟ้า ที่มีพี่เรียนอยู่ขณะนี้ ส่วนกูนี่ปวดหัวรอเลย ไม่รู้จะไปหาที่ไหน มึงคิดว่าคำใบ้ว่าชอบเล่นกีต้าร์ นี่มันเป็นความสามารถพิเศษเหรอว่ะ กูเห็นผู้ชายคนไหนในโลกใบนี้ก็เล่นกีต้าร์ได้ทั้งนั้น"

ใบข้าวยังคงบ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทางเดิน ที่พวกเธอสองคนเดินออกจากใต้อาคารเรียนตรงไปยังลานจอดรถของคณะ

"ไม่ต้องคิดมากนะ ไม่ยากหรอกเชื่อกู มึงคิดว่าคำใบ้ที่เขาเขียนในกระดาษเนี่ย มันต้องเป็นอะไรที่สำคัญจริง ๆ เขาคงไม่เขียนเพราะว่าเล่นกีต้าร์ได้หรอก มึงเชื่อกูว่ามันต้องสำคัญกว่านั้น เขาอาจจะเป็นนักดนตรีของมหาลัยก็ได้ แบบเป็นความสามารถพิเศษอะไรทำนองนั้น"

"แต่คณะเรามันเด็กเรียนนะเว้ย ไม่ใช่คณะนิเทศสักหน่อย มีด้วยเหรอว่ะ ใครที่เล่นกีต้าร์เป็นชีวิตจิตใจ แต่มาเรียนบริหาร กูว่าไม่น่าใช่ เขาน่าจะไม่มีความสามารถอะไรเลยมากกว่ามีแค่เล่นกีต้าร์ได้อย่างเดียว"

"มีเวลาตั้งสองอาทิตย์ เดี๋ยวกูจะถามพี่ฝนให้ก็ได้ ว่ามีรุ่นพี่คนไหนเล่นกีต้าร์เก่ง ๆ บ้าง เผื่อจะให้เป็นตัวเลือกของมึง กูมั่นใจว่าของมึงไม่ยากหรอก ของกูนี่สิที่ยากกว่ามึง แล้วพี่ฝนก็ไม่รู้จะบอกกูด้วยไหมนะว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็นใคร"