ตอนที่ 1 กระโปรงสั้นลงทุกปี

ปัจจุบัน

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามายังมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูง ก่อนจะค่อยๆ ชะลอและหยุดลงตรงข้างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

ผิงผิงเปิดประตูก้าวลงจากรถ ก่อนจะเดินเข้าไปภายในตัวอาคารด้วยท่าทางมั่นใจ

ทันทีที่เธอเดินไปถึงโต๊ะประจำ ช็อปเปอร์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

อีกฝ่ายอยู่ในชุดนักศึกษาแนบเนื้อ เสื้อรัดแน่นจนกระดุมแทบปริ หนำซ้ำยังสวมกระโปรงทรงเอสั้นเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น

“กระโปรงมึงนี่สั้นลงทุกปีเลยเนอะ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ สายตาคมฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

ผิงผิงไหวไหล่เล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงข้างเขา แล้วตอบกลับเสียงเรียบ

“สงสัยมันหดมั้ง”

“กูซื้อใหม่ให้เอาไหม?” เขาเลิกคิ้วถามขึ้น

คนตัวเล็กยิ้มบางๆ พลางตอบออกไปอย่างไม่คิดมาก

“เอาดิ! แต่ขอสั้นกว่าเดิมนะ นี่ยาวตั้งสิบสองนิ้วแน่ะ”

สิ้นเสียงหวาน ช็อปเปอร์ก็ยื่นมือมาดีดหน้าผากของเธอ จนเกิดเสียงดัง

แป๊ะ!

“โอ๊ยย!! กูเจ็บนะ” ผิงผิงอุทานเสียงดังลั่นทันที พลางยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ

“เหอะ…ถ้าใส่สั้นกว่านี้ มึงก็ไม่ต้องใส่แล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆ

คำพูดและท่าทางของช็อปเปอร์ในตอนนี้ ทำเอาเธออดแกล้งหยอกไม่ได้

“งั้นกูถอด…”

ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบประโยคดี อีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ผิงผิง อย่ากวนตีน”

“มึงหวงกูเหรอ?” เธอเลิกคิ้วถามกลับ

ดวงตาคู่สวยจ้องมองอีกฝ่ายตรงๆ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ เธอลุ้นทุกวินาทีกับคำตอบของเขา

“….” ช็อปเปอร์นั่งมองเธอเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ

จากนั้น คนตัวเล็กจึงหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“กูล้อเล่นน่า เพื่อนที่ไหนจะหวงกัน ใช่ปะ?”

“….” เขายังคงนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไรเพิ่มเติม

ไต้ฝุ่นที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่นานจึงพูดขึ้นเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ

“มึงเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มไง พวกกูก็เลยดูแลเป็นพิเศษ”

ผิงผิงหันไปมองอีกฝ่ายทันที ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“อือ กูก็คิดอย่างนั้นแหละ”

สิ้นเสียงหวาน ดวงตาคู่สวยกลับหม่นลงเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่เธอไม่กล้าพูดออกมา และเลือกจะเก็บมันไว้เพียงลำพัง

บรรยากาศภายในโต๊ะเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เพลิงกัลป์จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง

“ปะ! พวกมึง ถึงเวลาเรียนแล้ว”

“อืม” กลุ่มเพื่อนรับคำสั้นๆ พลางเก็บข้าวของ แล้วสะพายกระเป๋าพาดบ่าทันที

ในระหว่างที่พวกเขากำลังยืนรอลิฟต์อยู่นั้น นักศึกษาคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินเข้ามาซ้อนด้านหลัง จนพื้นที่เริ่มคับแคบลงทีละน้อย

ไม่นานนัก ประตูลิฟต์ก็เปิดอ้าออกกว้างพร้อมเสียงสัญญาณเตือน

ติ๊ง!!

ผิงผิงรีบก้าวเข้าไปด้านในทันที ก่อนที่กลุ่มเพื่อนจะเดินตามเข้ามาติดๆ

เมื่อจำนวนคนในลิฟต์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กก็ถูกเบียดจนต้องขยับถอยไปยืนด้านหลังสุดของลิฟต์

ทันใดนั้น คนข้างหน้าก็เบียดเข้ามาจนเธอเสียหลักเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ช็อปเปอร์ก็คว้าแขนเรียวเอาไว้แน่น ก่อนจะดึงรั้งให้มายืนอยู่ด้านหลังเขาแทน

ผิงผิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มบางๆ เมื่อรับรู้ว่าเป็นเพื่อนสนิท อีกฝ่ายยืนขวางอยู่ตรงหน้าราวกับกำแพงเล็กๆ ที่คอยกันผู้คนไม่ให้เบียดเธอ

“คนเยอะฉิบ” เพลิงกัลป์บ่นขึ้น

ช็อปเปอร์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันมาถามเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มึงอึดอัดไหม”

“ไม่นะ” เธอตอบกลับทันควัน

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับไปพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นมาอย่างเงียบ