ตอนที่ 2 กูไม่เล่นเพื่อน

วันต่อมา

หลังจากที่ผิงผิงทำความสะอาดห้องเสร็จเรียบร้อย เธอก็คว้าถุงขยะที่มัดปากถุงแน่นแล้วเปิดประตูออกจากห้อง เพื่อเตรียมลงไปทิ้งด้านล่าง

ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยซึ่งพักอยู่ห้องข้างๆ กำลังเปิดประตูเข้าห้องพอดี

เธอยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“อ้าว! ป้องไปไหนมาเนี่ย แต่งตัวหล่อเชียว”

อีกฝ่ายหันขวับมามองเธอทันที ก่อนจะตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

“ยังไม่ได้ไปไหนเลยครับพี่ ลืมกุญแจรถไว้ในห้อง ฮ่าฮ่า”

ผิงผิงกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยแซวออกไป

“แต่งหล่อขนาดนี้ นัดสาวไว้อะดิ”

ป้องหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“เดาเก่งจัง พี่เป็นหมอดูได้เลยนะเนี่ย”

สิ้นเสียงนั้น เธอก็ยิ้มกว้าง พลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ

“ฮ่าฮ่า ขอให้สมหวังนะ เดี๋ยวพี่เอาขยะไปทิ้งก่อน เหม็นมาก” เธอพูด ก่อนจะก้มมองถุงขยะที่ถืออยู่ในมือ

“โอเคครับ” ป้องตอบสั้นๆ พร้อมยิ้มกว้าง

จากนั้นคนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินลงไปทิ้งขยะด้านล่างคอนโดทันที

เมื่อผิงผิงกลับขึ้นมาบนห้อง เธอก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมากดเล่นตามปกติเหมือนเช่นเคย

ทันใดนั้น เสียงข้อความแจ้งเตือนจากเพื่อนสาวต่างคณะก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ติ๊ง!

เลย์ : กูเลิกกับกับพี่สิงแล้ว มึงไปดื่มเป็นเพื่อนหน่อยดิ

คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาช้าๆ พลางกดพิมพ์ตอบกลับอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ผิงผิง : เลิกครั้งที่ร้อย เดี๋ยวก็คืนดีกัน มึงจะไปเปลืองค่าเหล้าทำไม?

เลย์ : กูอยากดื่ม สามทุ่มเจอกันที่เดิม มาช้าขอให้ไม่มีผัว

เมื่ออ่านจบ เธอก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะรีบลุกไปแต่งตัวอย่างเร่งรีบ

ไม่นานนัก ผิงผิงก็จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย เธอจึงมุ่งหน้าไปยังผับชื่อดังที่เลย์ได้นัดหมายเอาไว้ทันที

@ผับ Smile ย่านมหาวิทยาลัยชื่อดัง

คนตัวเล็กก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรู พลางเดินเข้าไปภายในผับอย่างไม่รีรอ ดวงตาคู่สวยกวาดไปบริเวณรอบๆ เพื่อมองหาเพื่อนสาว

ทันใดนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นเลย์นั่งอยู่ไม่ไกลนัก จึงรีบเดินตรงไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล

เมื่อเดินไปถึงโต๊ะ ผิงผิงก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย พลางจ้องมองเพื่อนสนิทอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“สภาพ! มึงเมาหรือยังเนี่ย”

เลย์ที่กำลังก้มมองแก้วเหล้าในมือค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเธอ แล้วตอบกลับเสียงยานคาง

“ไม่เมา...กูคอแข็งจะตาย”

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาช้าๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดเล็กน้อย

“แข็งก็แข็ง”

หลังจากนั้น เธอก็นั่งฟังเลย์ระบายเรื่องราวของแฟนหนุ่มอย่างเงียบๆ คอยพยักหน้าและพูดปลอบประโลมจนอีกฝ่ายเริ่มหายเศร้าลง

แต่ระหว่างที่พวกเธอกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเลย์ก็ดังขึ้น

“พี่สิงโทรมาอะมึง”

“ถ้ารักเขา มึงก็รับเลย มีอะไรก็พูดกันตรงๆ อย่าหนีปัญหา” ผิงผิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังปนห่วงใย

“อือ” เลย์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะพยุงตัวเองลุกออกไปรับสายโทรศัพท์ด้านนอกผับ

ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็เดินกลับมานั่งที่เดิม พร้อมรอยยิ้มกว้างที่เห็นได้ชัดตั้งแต่ยังมาไม่ถึงโต๊ะ

“ยิ้มมาแต่ไกล ดีกันแล้วดิ” เธอเอ่ยถาม พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เลย์พยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามากอดเธอแนบแน่น

“อือ ขอบใจมึงมากนะเพื่อนรัก”

ผิงผิงยิ้มบางๆ พลางมองเพื่อนสาวด้วยสายตาเอ็นดู ความโล่งใจค่อยๆ แผ่ซ่านอยู่ในอกอย่างเงียบงัน

ทันใดนั้น เลย์ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาจ้องมองใบหน้าของเพื่อนสนิทอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“แล้วเรื่องของมึงไปถึงไหนแล้ว เลื่อนสถานะยัง?”

คำพูดนั้น ทำเอาร่างบางชะงักไปชั่วขณะ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ แล้วตอบกลับตามความจริง

“ปีหนึ่งสถานะยังไง...ปีสี่ก็ยังคงสถานะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

สิ้นเสียงหวาน เลย์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย พร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่มันทำเหมือนชอบมึงเลยนะ”

“กูเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มอะ มันเลยดูแลดีเป็นพิเศษ” ผิงผิงตอบเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยจ้องมองแก้วเหล้าที่ถืออยู่ในมือ ความทรงจำเก่าๆ ค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา...มักจะมีเพื่อนคนหนึ่งที่คอยอยู่ข้างเธอเสมอ ดูแลเอาใจใส่ แม้จะชอบขัดใจบ้าง แต่สุดท้ายก็ยอมตามใจเธอทุกครั้ง ความใกล้ชิดค่อยๆ ทำให้เธอเผลอคิดเกินคำว่าเพื่อนกับเขา และเกือบจะสารภาพความรู้สึกนั้นออกไปตั้งแต่ปีหนึ่ง

ตอนวันวาเลนไทน์ เธอถือดอกไม้เดินไปหาเขาตรงโต๊ะประจำ กลับได้ยินเขาพูดปฏิเสธเพื่อนอีกคณะที่คบกันมาตั้งแต่มัธยม “กูไม่เล่นเพื่อน ไม่เอาเพื่อนเป็นเมีย จบนะ!”

คำพูดนั้นยังคงย้ำเตือนเธออยู่เสมอ ว่าสำหรับเขา...เธอคงเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น

เลย์มองสบตาผิงผิงตรงๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“งั้นมึงลองเปิดใจคุยกับคนอื่นไหมล่ะ”

“เวลามีคนทักมากูก็คุยอยู่นะ แต่มันไม่ใช่อะ” เธอตอบตามตรง ไม่ใช่ว่าไม่เคยเปิดใจให้ใครสักหน่อย เธอเคยลองแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องจบลงกลางทางทุกครั้ง

จากนั้นเลย์จึงนั่งเงียบอย่างพยายามใช้ความคิด ก่อนจะเสนอความคิดเห็นขึ้นมา

“กูว่า มึงต้องลองห่างมันดูบ้างอะ”

สิ้นเสียงของเพื่อนสาว ผิงผิงก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

“ไม่อะ กูชอบที่มีมันอยู่ในชีวิต”

“แล้วเมื่อไหร่มึงจะตัดใจได้เนี่ย” เลย์เอ่ยถามอย่างเหนื่อยใจ

“เรียนจบกูก็คงไม่ได้เจอมันแล้ว ถึงตอนนั้นกูคงมูฟออนได้แหละมึง” เธอตอบเสียงเรียบ

เลย์ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ตามใจ มีอะไรก็ปรึกษากูได้เสมอ”

คนตัวเล็กยิ้มบางๆ พลางพยักหน้ารับ

“อือ...กูโอเคกับสถานะนี้ มึงไม่ต้องห่วงนะ”

“อืม ชนกัน”

หลังจากนั้น ทั้งสองสาวก็ชนแก้วกันต่ออีกสักพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับคอนโดของตนเอง