ตอนที่ 3 ใครขโมยถ่านอาจารย์ไป

บรรยากาศภายในห้องเรียนครึกครื้นไปด้วยเสียงของอาจารย์และเหล่านักศึกษาที่พูดโต้ตอบกันอย่างเป็นกันเองด้านหน้าห้องเรียน

ช็อปเปอร์เหลือบสายตามองเพื่อนสาวที่นั่งข้างกาย ก่อนจะสังเกตเห็นแขนของเธอขนลุกชันอย่างห้ามไม่ได้

“มึงหนาวเหรอ?” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ

ผิงผิงหันหน้ามามองอีกฝ่ายทันที พลางเม้มริมฝีปากแน่นแล้วตอบเสียงเบา

“อือ อาจารย์ก็เปิดแอร์เย็นเกิน กูสั่นหมดแล้วเนี่ย”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ดวงตาคมฉายแววกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

“มึงไหวไหม สุเทพแม่งไม่ยอมเพิ่มแอร์หรอก” เขาพูดออกมาอย่างรู้ดี เพราะทุกครั้งที่เรียนวิชานี้ อาจารย์สุเทพมักจะเปิดแอร์ไว้ที่สิบหกองศาเสมอ

ซึ่งปกติแล้วเขามักจะพกเสื้อแขนยาวติดตัวเอาไว้ แต่เมื่อเช้าดันมีใครบางคนเดินมาชนเข้าอย่างจัง จึงทำให้เสื้อแขนยาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบกาแฟ

ผิงผิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างปลง

“ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละ เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงก็หมดเวลาเรียนแล้ว”

พูดจบ เธอก็หันกลับไปตั้งใจฟังอาจารย์สอนต่อ แม้ร่างกายจะสั่นเล็กน้อย แต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับกระดานหน้าห้อง

ทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็ลุกพรวดเดินออกไปอย่างเงียบๆ

ไม่นานนัก เขาก็เดินกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งข้างกายอีกครั้ง แล้วพูดขึ้น

“เดี๋ยวก็หายหนาวแล้ว มึงทนอีกหน่อยนะ”

สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็ขมวดคิ้วแน่น ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร เสียงพูดคุยของนักศึกษาภายในห้องก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

“ร้อนว่ะ”

“ใครปรับแอร์วะ”

คำพูดพวกนั้น ทำเอาผิงผิงหันไปมองเครื่องปรับอากาศที่ติดบนผนังห้องทันที ก่อนจะสังเกตเห็นตัวเลขแสดงอุณหภูมิด้านหน้าแปรเปลี่ยนจากสิบหกองศาเป็นยี่สิบห้าองศา

หญิงสาวหันกลับมาจ้องเพื่อนสนิทด้วยสายตางุนงง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

“ฝีมือมึงเหรอ?”

ช็อปเปอร์นั่งเงียบ พลางกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่ตอบอะไร

ทันใดนั้น เสียงของอาจารย์สุเทพก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง

“ใครแอบปรับแอร์อาจารย์เนี่ย...นักศึกษาลุกไปปรับเป็นสิบหกองศาหน่อยสิ”

“เดี๋ยวผมปรับให้ครับ” นักศึกษาคนหนึ่งขานรับ ก่อนจะลุกเดินไปยังประตูห้องที่มีรีโมทเครื่องปรับอากาศติดอยู่บนผนัง

อีกฝ่ายลองกดปรับอยู่พักใหญ่ แต่ไม่ว่ากดอย่างไรก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สุดท้ายจึงพลิกรีโมทดูด้านหลัง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

“อาจารย์ ถ่านรีโมทหายครับ”

“ห๊ะ! ใครมาขโมยถ่านอาจารย์ไป”

สิ้นเสียงอาจารย์สุเทพ นักศึกษาหลายคนก็พากันถอดเสื้อแขนยาวออก พลางบ่นพึมพำเสียงดัง บรรยากาศในห้องเรียนที่ร้อนอยู่แล้ว ยิ่งอบอ้าวขึ้นไปอีก

ผิงผิงหันไปมองหน้าช็อปเปอร์ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

“มึงแกะถ่านออกเลยเหรอ”

ทว่าเขายังไม่ทันได้ตอบอะไร ไต้ฝุ่นก็พูดแทรกขึ้นก่อน

“ใครแกะถ่านออกวะ ร้อนฉิบหาย”

“นั่นดิ แม่ง!” เพลิงกัลป์เสริมทันที

จากนั้นช็อปเปอร์ก็หันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง

“บ่นเชี่ยไร ฝึกความอดทนดิไอ้สัส”

ในจังหวะที่ไต้ฝุ่นกำลังอ้าปากสวนกลับ เสียงของอาจารย์สุเทพก็ดังแทรกขึ้น

“นักศึกษาหยุดพูดกันได้แล้ว ตั้งใจเรียนก่อน”

หลังจากนั้น นักศึกษาทุกคนจึงพยายามกลับไปจดจ่อกับบทเรียน แม้ความร้อนอบอ้าวภายในห้องจะทำให้เหงื่อซึมและสมาธิหลุดเป็นระยะก็ตาม

ผิงผิงเหลือบมองช็อปเปอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอีกฝ่ายจับชายเสื้อตัวเองกระพือเบาๆ ราวกับพยายามเรียกลมเย็น หัวคิ้วเรียวของเธอขมวดแน่น ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“มึงร้อนเหรอ?”

“ไม่นี่” เขาตอบสั้นๆ โดยไม่เงยหน้ามามองกัน สายตาคมจดจ่อกับบทเรียนตรงหน้า

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ในที่สุดอาจารย์สุเทพก็ยอมเลิกเรียนก่อนเวลา ด้วยเหตุผลอากาศร้อนเกินจะทนไหว

ไม่รอช้า เหล่านักศึกษาจึงรีบเก็บข้าวของลุกเดินออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว

เมื่อเดินลงมาถึงใต้ตึก ผิงผิงก็โบกมือลากลุ่มเพื่อนทันที ก่อนจะหมุนตัวเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง

ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นป้องรุ่นน้องข้างห้องกำลังเดินตรงเข้ามา คนตัวเล็กจึงเอ่ยทักขึ้น

“ป้อง! เย็นนี้อยู่ห้องไหม”

สิ้นเสียงหวาน อีกฝ่ายก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ

“อยู่ครับ พี่มีอะไรหรือเปล่า”

“ดีเลย…วันนี้พี่ว่าจะฝึกทำคุกกี้ ไว้จะเอาไปให้ชิมนะ” เธอตอบกลับเสียงใส

“ได้ครับ งั้นผมไปหาเพื่อนก่อนนะ” ป้องพูดขึ้น พลางเดินออกไปอย่างช้าๆ

จากนั้น ผิงผิงจึงเดินตรงไปยังรถสปอร์ตของตัวเองด้วยท่าทางอารมณ์ดี

ทางด้านของช็อปเปอร์

เมื่อเพื่อนสาวโบกมือลา เขาก็ยืนมองตามแผ่นหลังบางเงียบๆ ก่อนจะเห็นเธอหยุดทักทายรุ่นน้องคนหนึ่งที่เดินสวนมา

หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมจับจ้องไปยังทั้งคู่จากระยะไกล แม้จะได้ยินบทสนทนาไม่ชัด แต่ภาพรอยยิ้มและท่าทีเป็นกันเองของเธอนั้น กลับทำให้เขาเกิดความรู้สึกขุ่นเคืองอย่างบอกไม่ถูก

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เดินแยกออกจากกัน เขาจึงเดินตามรุ่นน้องคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้ป้อง! มึงมาคุยกับกูหน่อยดิ๊”