18

เขาควรคำนึงถึงความควรหรือไม่ควร เพราะมันน่าเกลียด เนื่องจากมีบุตรสาวอยู่ร่วมด้วย

คิดสะระตะวุ่นวายในหัวพร้อมเก็บของในห้อง ปัดกวาดจนเรียบร้อยแล้ว ค่อยอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน กำลังล้มตัวลง นึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าเลยลุกไปรื้อออกมา ชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ว่าโทรหาหนึ่งในพี่เลี้ยงของบุตรสาวดีหรือไม่ เธออยากคุยกับลูก แต่ก็กลัวจะรบกวนเวลาเพราะเห็นว่าค่อนไปทางดึกมากแล้ว เลยตัดใจว่าพรุ่งนี้ค่อยโทรหาช่วงกลางวันน่าจะดี

พลันมีข้อความเด้งขึ้นมาที่หน้าจอ

‘ขอเอกสารด้วย’

นึกได้ก็บ่นงึมงำคนเดียว รีบลุกไปควานหาในกระเป๋าใส่เอกสาร ถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายที่มัวแต่ยืนงงมองคนทั้งคู่หวานใส่กันเลยลืมเอาเอกสารให้เขา คว้าแฟ้มแล้วตรงไปยังด้านล่าง แต่ไม่พบใครที่ตรงนั้น เห็นเด็กในบ้านคนหนึ่งกำลังไล่ปิดไฟอยู่ก็เลยถาม

“เห็นคุณบารมีไหมคะ”                                        

“ขึ้นห้องแล้วนี่คะคุณพลิน”

ยืนคิดอยู่ครู่แล้วจึงเดินกลับขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง นิ่งอยู่ที่หน้าบานประตูห้องของเขา ก็พอดีที่คนในนั้นเปิดออกมา           

“เข้ามาก่อน”

บารมีบอกแล้วส่งสายตาให้เธอเข้าไปในห้อง พลินยืนนิ่งอึดใจเดียว แล้วเดินเข้าไปอย่างเสียมิได้ ในใจกำลังสับสนว่าเธอควรพูดกับเขาเลยดีหรือไม่ เรื่องที่คิดเอาไว้ก่อนหน้านี้

วางแฟ้มเอกสารของเขาที่โต๊ะแล้วหันกลับมา ก็สบเข้ากับดวงตาสีดำเข้มจัด ใจเลยพลอยสั่นๆ เม้มปากบังคับตัวเองไม่ให้ประหม่าแต่ก็ดูเหมือนจะยากเต็มทน แล้วเลยไม่กล้าพูดสิ่งที่ตั้งใจ กลายเป็นพูดอีกเรื่องแทน

“ช่วงที่น้องพราวด์ไม่อยู่ พลินขอกลับไปอยู่ที่บ้านแม่สักพักได้ไหมคะ”

พลินไม่กล้าพูดในที่สุด เลยคิดใช้วิธีหลบเลี่ยงคนทั้งสองแทน อย่างน้อยไปอยู่ที่บ้านแม่ ก็จะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวที่นี่ พอลูกกลับมาก็ค่อยพากันไปอยู่ที่บ้านนายแม่ แบบนั้นคงลงตัวที่สุดแล้ว แต่ให้อยู่กันแบบนี้พลินบอกตัวเองว่าเธอไม่อยากอยู่

บารมีจ้องเธอด้วยแววตากร้าววาวแสงมากกว่าเดิม ถามสั้นๆ “เหตุผล?”

พลินลอบกลืนน้ำลายแล้วเริ่มบอกเหตุผลให้เขาฟัง

“พี่ดามาที่นี่ คงอยากปรับความเข้าใจกับคุณ…”

“เราปรับความเข้าใจกันแล้ว” เขาตอบเสียงดังชัดเจนขัดจังหวะ พลินชะงักงันไป ค่อยตอบรับเสียงสั่นๆ

“นะ นั่น...ยิ่งดีเลยค่ะ พลินจะได้ย้ายออกไปที่อื่น คุณกับพี่ดาก็จะได้ไม่ลำบากใจด้วยที่พลินมาอยู่แบบนี้...”

แล้วเขาก็ว่าขัดอีก “เธอไม่ได้สำคัญขนาดนั้นเลยนะพลิน ไม่ว่าจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่มีใครเขาลำบากใจกับการมีตัวตนของเธออยู่แล้ว”

พลินหน้าเซียวลงทันที ก้มหน้างุด บอกโดยไม่กล้ามองหน้าเขา

“ถ้าอย่างนั้น พลินจะรีบย้ายออกไปแต่เช้าเลยค่ะ แล้วเอ่อ แล้วถ้าน้องพราวด์กลับมา พลินอยากจะขอพาแกไปอยู่กับพลิน...”

กำลังจะบอกเขาว่าขอพาลูกไปนอนที่บ้านของมารดาบ้างเพียงเท่านั้น เพราะนางพยอมเองก็ชวนหลายครั้งแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสเสียที แต่แล้วคนพูดน้อยก็ไม่รอฟังให้จบ เขาตวาดกลับเสียงลั่นห้อง

“พาไปลำบากกับเธอน่ะหรือพลิน เธอมีศักยภาพมากขนาดไหนถึงจะมีปัญญาเลี้ยงลูกได้ อายุก็เท่านี้เอง เรียนก็ยังเรียนไม่จบ งานล่ะมีทำพอจะหาเลี้ยงตัวเธอเองได้ไหม อ้อ...ลืมไปว่าได้เงินไปตั้งหลายล้าน คงยังพอมีเหลืออยู่บ้างล่ะ”

เป็นครั้งแรกที่พลินได้ยินเขาพูดจายาวๆออกมาแบบนี้

หน้าซีดเผือดลงเมื่อได้ยินเขาเอ่ยถึงเงินหลักล้านนั่น อย่างนั้นแล้วเขาคงรู้เรื่องทุกอย่างเมื่อสี่ปีก่อน ถึงได้มีท่าทีจงเกลียดจงชังเธอถึงขนาดนี้ บารมีมองเหยียดหยันแล้วว่าอย่างเป็นต่อ

“หรือเอาอย่างนี้”

พลินนิ่งไปครู่ พอตั้งสติได้ก็ถามเขากลับ “อะไรคะ”

บารมีมองมาพร้อมรอยยิ้มหยัน เอ่ยในสิ่งที่พลินได้ยินแล้วส่ายหน้าหวือทันที “ถ้าเธออยากไปนักก็ไปเลยตอนนี้ แต่ต้องไปคนเดียว ส่วนน้องพราวด์เอาไว้ที่นี่ แล้วไม่ต้องเสนอหน้ามาให้เห็นอีก”

“ไม่นะคะ พลินขอ...พลินยังไม่พร้อมไปตอนนี้”

“แต่ตามข้อตกลงที่เธอให้ไว้กับ…”

เขาแย้งเรื่องข้อตกลงไม่ทันจบดี พลินรีบขัดเขาอย่างร้อนรน

“เรื่องนั้นพลินทราบค่ะ แต่พลินขอ...” คนที่กำลังต้องพลัดพรากจากลูกน้ำตาตก เม้มปากที่สั่นระริกเอาไว้แน่น วอนเขาพร้อมแววตาโศกลงอย่างไม่รู้ตัว บอกเสียงสั่น “พลิน...พลินขอเวลาอีกหน่อยเถอะนะคะ”

บารมีโบกมือบอกทำนองว่าไม่ต้องพูดอะไรอีก สรุปส่งท้าย

“อย่างนั้นก็อยู่ที่นี่ต่อไป ไม่ต้องย้ายไปไหนทั้งนั้น”

พลินยังพยายามจะขอ นึกหาเหตุผลมาสนับสนุนความต้องการของตนเอง “แต่...”

บารมีก็ขัดขึ้นมาอีก อย่างกับเข้าไปนั่งอยู่ในใจเธอ

“หรืออันที่จริงที่ขอไปอยู่ที่บ้านแม่สักพักนี่...เพราะทนฟังคนเขานินทาไม่ไหวต่างหากล่ะ ว่าพี่น้องกำลังจะได้ผัวคนเดียวกัน”

“คุ...คุณ?” พลินถึงกับพูดไม่ออก กลืนน้ำลายก่อนมองหน้าเขาด้วยความตกใจ เหตุใดเขาถึงรู้เหตุผลข้อนี้ของเธอ

“ถ้าพูดกันแบบชาวบ้านๆเลยนะ เราสองคนน่ะน่าจะอยู่ในสถานะผัวเมียเพราะเรามีลูกด้วยกันแล้ว และในเมื่อนายบารมีคนเนี้ยมันเป็นผัวของเธอ ทำไมพอมีคนที่สามโผล่มาแทรกกลางกลับไม่ปกป้องผัวตัวเอง วิ่งหนีท่าเดียว หรือเธอเป็นพวกใจกว้าง ที่พร้อมจะยกผัวตัวเองให้คนอื่น”

“พี่ดาไม่ใช่คนอื่นนะคะ และ แล้วคุณก็ไม่ใช่ผะ...”

พลินโต้ออกไปแล้วก็หน้าแดงจนถึงลำคอ หลบตาคมเม้มปากไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไปจากนั้น ไม่ทันเห็นว่ามีคนตรงหน้ากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นในชั่วเสี้ยววินาทีก่อนคลายลง

“ใช่ ญาดาไม่ใช่คนอื่น เขาเป็นพี่สาวของเธอ และฉันก็เป็นผัวของเธอด้วย แบบนี้ถูกต้องไหม”

“คุ...คุณ คุณพูดอะไร” อึกอักถามเขา ใบหน้าร้อนขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ยินถ้อยความจริงที่เขาพูดออกมา นึกสงสัย คนพูดน้อยอย่างบารมี เหตุใดวันนี้จึงพูดมากนัก แถมยังพูดจาแปลกหูกว่าที่เธอเคยรู้จักอีกด้วย นี่ออกห่ามเกินไป จี้กันเกินไปแล้ว เขาต้องการอะไรกันแน่

“หรือไม่จริง ลูกเป็นพยานได้” บารมียกเรื่องเด็กหญิงพราวนภาขึ้นมาอ้าง ก่อนว่าต่อ “ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเขาเอาไปพูดต่อเสียๆหายๆว่าพี่น้องมีผัวคนเดียวกัน เธอเองนั่นแหละที่ต้องลงมือแก้ปัญหานี้”

พลินชักงง “แก้ปัญหาอะไรคะ”

“ก็ทำตัวให้สมกับเป็นเมียของบารมีน่ะสิ”

 “ก็ไหน...พี่ดา ไหนคุณว่าปรับความเข้าใจกันดีแล้ว แล้ว แล้วจะให้พลินทำตัวให้เป็นเมียของคุณทำไมกัน”