พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน

ทุกคนเคยมีผู้ชายในฝันหรือคนในอุดมคติกันไหมคะ ถ้าคุณมี ฉันนิรินคนนี้ก็มีค่ะ

ฉันชอบคนอบอุ่น สุขุม ใจดี มีอ้อมแขนที่แข็งแรงคอยปกป้องฉันเหมือนกับ...

‘พี่นับสิบคะ ช่วยนิรินเก็บมะม่วงหน่อยได้ไหมคะ’

พี่นับสิบ พี่ชายในหมู่บ้านที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เด็กๆ

พี่นับสิบเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันสนิทด้วยมาก เพราะอีกฝ่ายอยู่บ้านติดกับคุณยายของฉัน เขาเป็นคนพูดเพราะ ใจดี บนริมฝีปากจะแต่งแต้มรอยยิ้มที่อบอุ่นอยู่เสมอ ไม่ว่าฉันเดือดร้อนเรื่องอะไร มีปัญหาที่ไหนเข้ามา พี่นับสิบก็จะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ ไม่ว่าจะตอนที่ฉันปั่นจักรยานแล้วรถล้มครั้งแรก

‘โอ๊ยยย เจ็บจัง’

‘มาครับนิริน พี่ช่วยนะ ค่อยๆลุกนะครับ’

‘นิรินไม่อยากหัดปั่นแล้วค่ะ’

‘ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่ช่วยประคองไว้ให้ครับ’

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉันสอบตกได้คะแนนแย่ที่สุด แล้วกลัวพ่อกับแม่ดุ ฉันก็ได้พี่นับสิบมาปลอบ

‘ฮือออ คะแนนนิรินแย่มากเลยค่ะ พ่อแม่จะต้องเสียใจมากๆเลยค่ะ’

‘โอ๋ๆนะครับนิริน แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก นิรินทำเต็มที่แล้วนะ พ่อกับแม่ไม่ว่านิรินแน่นอนครับ’

หรือว่าจะเป็นตอนที่ฉันโดนเด็กผู้ชายแถวบ้านกลั่นแกล้ง ฉันก็มีฮีโร่ที่ชื่อว่าพี่นับสิบนี่แหละคอยปกป้องมาเสมอ

‘ฮือออ ทำไมต้องแกล้งนิรินด้วย ฮือออ’

‘ก็เธอมันตลกไง ยัยตัวเตี้ย ยัยตัวเปี๊ยก ยัยตัวกินน้ำมูกตัวเ- โอ๊ยย ใครยิงหนังสติ๊กมาวะ!’

‘กูเอง แล้วครั้งต่อไปกูก็จะยิงหัวมึงด้วย!’ตอนนั้นพี่นับสิบเท่มาก

เขากระโดดออกมาจากกองพุ่มไม้ข้างทาง ในมือถือหนังสติ๊กเตรียมยิงไอ้พวกนิสัยไม่ดีพวกนั้น ก่อนจะเข้ามาช่วยดูแลฉันที่โดนแกล้งจนร้องไห้น้ำตานองหน้า

‘โอ๋ๆ ไม่เป็นไรแล้วนะนิริน ทีหลังพวกมันมาแกล้งบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่จัดการให้’

‘ฮือออ พวกนั้นล่อว่านิรินไม่สวย ตัวก็เตี้ย น้ำมูกก็เยอะ’

‘ไหน ไม่เห็นจะจริงเลย ถ้านิรินโตขึ้นไปนะจะต้องสวยมากแน่ๆเลย’

ในชีวิตฉันไม่เคยรับคำชมจากใครมาก่อน พี่นับสิบเป็นคนแรก

เขามักจะชมว่าฉันเก่งเสมอ คอยให้กำลังใจ และก็คอยเชียร์ให้ฉันกล้าลงมือทำอะไรในหลายๆอย่าง จนทำให้ฉันเติบโตมาเป็นนิรินที่แข็งแกร่งในวันนี้ แต่ว่านั่นมันก็เป็นเรื่องราวที่นานมาแล้ว

ฉันจำเป็นต้องจากกับพี่นับสิบตั้งแต่ช่วงมัธยมต้น เพราะฉันต้องเข้ามาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยยุคสมัยและอายุที่ยังเด็กมากๆ ฉันเลยไม่ได้ติดต่อกับพี่นับสิบอีกเลย กระทั่งวันนี้มาถึง วันที่ฉันได้เดินทางกลับมายังหมู่บ้านนี้อีกครั้ง และฉันก็หวังเป็นอย่างมากว่าจะเจอพี่นับสิบของฉัน

ผู้ชายที่หล่อ ใจดี อบอุ่น พูดเพราะ และคอยดูแลฉันมาเสมอ

ฉันวาดภาพพี่นับสิบไว้อย่างดี ว่าเขาจะต้องเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคมากๆ แต่ไง๋ฉันถึงได้มาเจออีตาบ้าผู้ใหญ่บ้านปากเสียคนนี้ได้นะ

กรี๊ดดดด นิรินไม่ยอม!

“มองอะไร เกิดมาไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไง?”

คำพูดคำจาที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาทำให้ฉันต้องยืนนับหนึ่งถึงสิบในใจไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ถึงเบ้าหน้าจะหล่ออย่างที่มั่นก็เถอะ แต่นิสัยกับร่างกายช่างไม่เหมาะกับหน้าและอาชีพที่สุด!

ปากหมา หยาบคาย แถมยังสักลายทั้งตัวอีกต่างหาก นี่เป็นผู้ใหญ่บ้านหรืออาชญากรกันแน่ยะ!

“คนหล่อน่ะเคยเห็นค่ะ แต่คนที่มั่นหน้าหลงตัวเองน่ะฉันเพิ่งเห็น”

“ก็ช่วยไม่ได้ คนมันมีให้มั่น” อีตาผู้ใหญ่บ้านตอบกลับฉันได้น่าหมั่นไส้มากๆ “มองแบบนี้หมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าเธอ...”

“อะไรคะ ฉันอะไร?”

“หลงเสน่ห์ฉันเข้าแล้ว” อีตาผู้ใหญ่บ้านมั่นหน้าเอ่ยถาม

ถ้าหากไม่เห็นแก่หน้ายายที่ตานี่รู้จักนะ ฉันจะอ้วกออกมาเสียตรงนี้เลย คนอย่างนิรินเนี่ยนะที่จะหลงเสน่ห์ตานี่ โทษทีนะคะ!

“อย่ามั่นค่ะ ฉันมีคนที่ฉันชอบอยู่แล้ว” ฉันประกาศกร้าวออกไปเสียงดังฟังชัด “และเขาก็ดีกว่าคุณมากด้วยค่ะ”

“งั้นเหรอ?”

“เขาทั้งหล่อ ทั้งแสนดี อบอุ่น ใจดี ไม่ทำตัวน่ากลัวเหมือนอาชญากรอย่างคุณด้วย และที่สำคัญนะคะ เขาน่าเข้าใกล้ ไม่เหมือนคุณหรอก น่าอยู่ให้ไกล”

คำพูดของฉันไม่สะเทือนตาผู้ใหญ่บ้านนี่สักนิด อีกฝ่ายยืนฟังแล้วก็ดูดขี้ฟันไป ไม่รู้ว่าทำไมคนในหมู่บ้านนี้ถึงได้เคารพผู้ใหญ่บ้านแบบนี้นักหนา

“ฉันกลับดีกว่า!” ขืนอยู่ต่อนะ ฉันประสาทเสียก่อนพอดี

“ระวังเถอะ”

“ระวังอะไรคะ?”

“ระวังเธอจะกลืนน้ำลายไง” ตาผู้ใหญ่บ้านนั่นพูดจาอะไรแปลกๆ

“ยังไงคะ?”

“ไม่บอก แต่ให้รู้ไว้เถอะ เธอน่ะได้กลืนน้ำลายตัวเองแน่ๆ” ตานั่นพูดจบก็เดินผิวปากจากฉันไปอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้ฉันนิรินคนนี้ต้องยืนงมหาคำตอบจากคำพูดเมื่อครู่อยู่คนเดียว

กลืนน้ำลายตัวเองงั้นเหรอ

“เรื่องไรฉันจะต้องกลืนน้ำลายตัวเองด้วย อย่างนายน่ะต่อให้ทั้งโลกนี้เหลือผู้ชายคนเดียวฉันก็ไม่เอา!”

ฉันจะรอแค่พี่นับสิบเท่านั้น ผู้ชายในฝันที่เป็นรักแรกของฉันคนเดียว!