ตอนที่ 7 พี่ปีเป็นบ้าอะไรเนี่ย

วันถัดมาแสนปีวุ่นอยู่กับการทำงานของตัวเอง ส่วนม่านไหมที่ยังคงติดใจกับเรื่องสนุกที่ชั้นล่างของเพนต์เฮาส์ เธอรีบทานอาหารเย็นด้วยความรีบร้อน ก่อนเข้ามาอ้อนผู้เป็นสามีอย่างคนมีแผนการ

"พี่ปีคะ" ใบหน้าสวยหวานถูไถไปที่ลำแขนแกร่ง

"อ้อนเอาอะไรครับ" เขาถามพร้อมส่งมือหนาขึ้นไปลูบหัวทุยอีกคนเล่นพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ไหมขอออกไปเล่นข้างนอกนะคะ" เมื่อเปิดเผยความต้องการแล้วสามีที่ตอนนี้ก็มีงานรออยู่เช่นกันจึงได้อนุญาตให้อีกคนไปเที่ยวเล่นตามที่อยากทำ

"ได้ครับ แต่ต้องเอาเจนได้ด้วยนะ" เมื่อตกปากรับคำกันเรียบร้อยแล้วทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปทำเรื่องที่ว่า ตอนนี้ม่านไหมที่ตื่นตาตื่นใจอยู่กับพวกเครื่องเล่นต่าง ๆ มากมาย ทั้งตู้สล็อต โป๊กเกอร์ และอื่น ๆ

ภาพที่ม่านไหมวิ่งเล่นไปทั่วนั้นปรากฏอยู่ที่หน้าจอไอแพดของผู้เป็นสามีตลอดเวลา ร่างเล็กบางที่กำลังจ้องมองไพ่ในมือเป็นไปอย่างปกติ ทว่าสีหน้าท่าทางของเธอนั้นกลับไม่แสดงความดีใจอะไรออกมาเมื่อได้รับเงินจำนวนมาก ๆ ก็เพราะว่าฐานะทางบ้านของเธอนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร อีกอย่างเธอก็ทำงานหาเงินเองได้ไม่น้อยอยู่แล้ว มันทำให้คนมองรู้สึกว่าเธอไม่ควรเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าเธอจะเดินไปเล่นอะไรไปทางไหนนั้นท่าทางที่เธอแสดงออกทุกอย่างมันกลับทำให้แสนปีไม่พอใจ

"หยุด พอแล้ว ไปเรียกนายหญิงมาให้ฉัน" แสนปีที่ตบตีอยู่กับภาพความทรงจำในอดีต ไม่อาจทนเห็นหญิงสาวที่เป็นภรรยาตนเองนั้นทำลายภาพในหัวทิ้งต่อไปได้ เขาสั่งให้ลูกน้องคนสนิทไปตามตัวของม่านไหมกลับมาทันทีด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว

“พี่ปีให้คนไปตามไหมกลับมาเหรอคะ” ร่างเล็กบางเดินเข้ามาหลังจากที่ได้รับคำสั่งของแสนปีไม่นาน เธอเอ่ยถามอีกคนด้วยความสงสัยและไม่รู้เลยว่าเธอกำลังจะเจอกับอะไร

“ไหมจะไปเล่นทำไมของในกาสิโนพวกนั้นน่ะ” คนที่ได้ฟังประโยคนั้นก็ไม่เข้าใจเล็กน้อย ก็เพราะว่าเธอเองได้บอกก่อนแล้วว่าจะออกไปเล่นและอีกคนก็อนุญาตเรียบร้อย แล้วเหตุใดถึงมาขึ้นเสียงใส่กันเช่นนี้อีก

“ไหมก็บอกพี่แล้วนี่คะ” ม่านไหมไม่ใช่ผู้หญิงที่หัวอ่อนอะไร เธอนั้นมีความเป็นตัวเองสูงมาก ๆ และเป็นคนที่ค่อนข้างพูดตรง ดังนั้นเมื่อเจอเรื่องคับข้องใจแน่นอนว่าเธอต้องพูดมันออกไปตามแบบที่เธอคิด

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ไหมก็ต้องรู้ไหมว่าอะไรควรอะไรไม่ควร พี่พาไหมมาฮันนีมูนนะไม่ใช่พามาเล่นอะไรแบบนี้" อีกคนยังคงพูดใส่เธอด้วยความโมโห ทั้ง ๆ ที่หญิงสาวนั้นไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่าอะไรทำให้แสนปีต้องมาดุด่าเธอด้วย มันดูไม่ยุติธรรมมาก ๆ

"พี่ปีเป็นบ้าอะไรเนี่ย" เธอยังคงไม่ยอมถ้าหากว่าแสนปีเพียงเหน็ดเหนื่อยจากงานก็ไม่ควรเอามาลงที่เธอ

"นี่ม่านไหม อย่ามาขึ้นเสียงใส่พี่นะ เป็นถึงนายหญิงของกาสิโนก็ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อยเถอะ" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้หญิงสาวด้วยใบหน้าที่แสดงอารมณ์ความโกรธออกมาชัดเจน

คนตัวเล็กที่ไม่เคยเห็นสีหน้าเช่นนี้จากผู้เป็นสามีก็ตกใจเป็นอย่างมาก เธอเดินถอยหลังหนีไปสองก้าวและยังไม่ทันได้พูดอะไรอีกคนก็พูดสวนกลับมาอีกครั้ง

"แล้วนี่แต่งตัวอะไร พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าแต่งตัวโป๊แบบนี้ พี่ไม่ชอบ!!" เขาตวาดอีกคนลั่นก่อนที่หญิงสาวผู้ถูกกระทำนั้นจะตัวสั่นระริกพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นตรงขอบเตรียมพร้อมที่ไหลอาบสองแก้มอยู่รอมร่อ

"ไหมจะกลับบ้าน!!" ม่านไหมไม่สนใจสิ่งใดอีกเธอพูดเสียงดังลั่นพร้อมกับผลักอกแกร่งให้ออกห่างตัวแล้วเดินวิ่งหนีเข้าไปที่ห้องนอนทันทีโดยไม่ลืมที่จะล็อกกลอนเพื่อไม่ให้อีกคนตามเข้ามาดุว่าเธอได้อีก

แสนปีที่ยืนมองการกระทำภรรยาที่รักก็รู้สึกตัวว่าเขาได้เผลอทำรุนแรงอะไรลงไปหรือเปล่า ทว่าเขาไม่ได้เป็นกังวลกับม่านไหมมากนักเพราะว่าตอนนี้ในหัวของเขากลับคิดไปถึงอีกคนหนึ่ง คนที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ในความทรงจำ

"ทำไมนะ ทำไม..." เขาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวหรูพร้อมกับเอ่ยคำถามที่เขาเองก็ไม่รู้จะไปเอาคำตอบมาจากไหน แสนปีรู้สึกว่าการมาฮันนีมูนครั้งนี้ไม่มีภาพของใครคนนั้นหลงเหลืออยู่เลย ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นสถานที่เดียวกัน หากแต่ทุกอย่างไม่เหมือนกันเลยแม้สักนิด

ไม่ว่าม่านไหมจะทำอะไรมันก็ขัดหูขัดตาเขาไปเสียทั้งหมด....

.

.

"อึก!!" เสียงสะอื้นของคนที่ขังตัวเองไว้ในห้องนอนดังลอดเข้าไปในมือถือทำให้ผู้ที่อยู่ปลายสายใจไม่ดี

"ไหม เกิดอะไรขึ้นบอกฉันมา แกเป็นอะไร" เสียงหวานของเอวาผู้เป็นเพื่อนสนิทเธอนั้นถามขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นตั้งแต่รับสาย

"พี่ปีดุฉัน" ม่านไหมเริ่มอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้โดยเล่าไปร้องไปคนฟังก็นึกสงสารปนสงสัย

"ฉันว่าผัวแกแปลก ๆ นะไหนว่ารักนักรักหนาแต่แต่งงานกันไม่ทันไรก็พูดจาทำร้ายจิตใจกันแบบนี้ อีกอย่างเรื่องนี้ดูไม่มีเหตุผลเลยจริง ๆ แกแน่ใจนะว่าไม่ได้ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ" ความจริงเอวาก็นึกไม่วางใจในตัวของสามีเพื่อนคนนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่คบกันกระทั่งแต่งงาน แสนปีคนนี้มีแต่อะไรที่มองไม่ชัดเต็มไปหมด

"ไม่นะ ฉันก็ไม่ได้ดื้อหรือยุ่งอะไรกับเขาเลย...ไม่มีอะไรหรอกแก บางทีพี่ปีอาจแค่เหนื่อยกับงานที่กาสิโนก็เลยเผลอตัวนั่นแหละ" ม่านไหมที่พยายามคิดในแง่ดี เธอนั้นเชื่อใจแสนปีสามีของเธอมาก เชื่อเพียงคนเดียวมาตั้งแต่คบกันใหม่ ๆ แล้วไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไรเธอก็ยินดีจะเชื่อมันทั้งหมด ถึงขั้นว่าใครพูดอะไรเธอก็ไม่คิดจะสนใจ

"ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่แกว่าไปก่อนแล้วกัน แต่ถ้าหากเขาพูดจาไม่ดีหรือทำอะไรแกขึ้นมาอีกต้องรีบบอกฉันนะ ฉันจะให้พี่นะโมกับพี่เมฆหมอกไปรับ" ทันทีที่ได้ยินชื่อพี่ชายตัวเองม่านไหมก็นึกหวาดกลัวขึ้นมา

ตอนที่เธอแต่งงานนั้นคนที่ค้านจนหัวชนฝาที่สุดก็คือเมฆหมอกผู้เป็นพี่ชาย ไม่ว่ายังไงเขาไม่ยอมให้น้องสาวตัวเองแต่งงานกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงครึ่งปี และคบกันไม่ถึงสามเดือน เมฆหมอกว่ามันดูน่าสงสัยไปหมด ทุกอย่างมันรวดเร็วจนน่าแปลกใจ เขานั้นไม่เชื่อใจแสนปีคนนี้เลยสักนิด ทว่าสุดท้ายงานแต่งก็ถูกจัดขึ้นมาเพราะว่าน้องสาวหัวรั้นของเขาเอง ด้วยความที่ต้องรักษาหน้าตาของครอบครัวนักการทูตไม่ให้ด่างพร้อยจึงทำได้เพียงปล่อยเรือตามน้ำก็เท่านั้น

"อื้อ ถ้าอย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันไปเปิดประตูให้พี่ปีก่อนเผื่อเขาจะเข้ามานอน" ม่านไหมตัดบททันทีเพราะเรื่องนี้จะให้พี่ชายรู้ไม่ได้ว่ามีปัญหากัน