6 ลูกชายของพินอิน(3)

"จริงเหรอคะคุณหมอ ฉันขอเข้าไปเยี่ยมได้ไหมคะ" เธอถามคุณหมอตรงหน้าอย่างสนิทสนม

"ได้สิ ว่าแต่...นี่มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า" ชายกลางคนชุดกาวน์เอ่ยถามเพราะว่าเห็นคนมากมายกำลังล้อมหน้าหลังของหญิงสาวที่มีชีวิตลำบากมาก ๆ ด้วยความเป็นห่วง นึกย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงที่เธอมาฝากครรภ์ใหม่ ๆ จนกระทั่งคลอดและยังเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่นแล้วก็นึกสงสาร เพียงแต่ไม่รู้วันนี้ไปล่วงเกินใครเข้าถึงได้มาอยู่ในสถาณการณ์แบบนี้

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ น้ำหวานเราไปดูน้องพอร์ชกันเถอะ" พินอินพูดทั้งที่ไม่แสดงท่าทางจะสนใจพันไมล์และผู้ชายหลายคนตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ เธอเลือกจูงมือเพื่อนตัวเองแหวกวงล้อมไปเพื่อดูอาการของลูกชายในห้องข้างหน้า

"เดี๋ยวสิ คิดว่าจะไปก็ไปได้หรือไงกัน" แต่อีกคนก็ยังไม่ยอม

"ฉันหนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้ฉันต้องการไปดูลูก...ถือว่าฉันขอนะ" หยดน้ำตาใสไหลที่ข้างแก้มพันไมล์มองแล้วก็รู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ สุดท้ายทำอะไรไม่ถูก มือไม้อ่อนและปล่อยให้หญิงสาวทั้งสองเดินหายเข้าไปในห้องนั้น

"แม่อินครับ" เสียงเด็กน้อยที่อายุเพียงแค่สี่ขวบกว่าเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผู้ที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนั้นเป็นใคร เขาทำสีหน้าราวกับจะร้องไห้อยู่รอมร่อ หากแต่ต้องกลั้นมันเอาไว้ เพราะว่าทุกครั้งที่เขาร้องไห้เมื่อมานอนโรงพยาบาลแม่ของเขาจะต้องแอบไปร้องไห้ด้วยเช่นกัน เขาจึงไม่อยากร้องไห้จนทำแม่ตัวเองร้องตามไปด้วย

"เป็นยังไงบ้างครับ ปวดหัวไหม หรือว่าเจ็บคอหรือเปล่า แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว" มือเรียวเข้ามาลูบที่หัวทุยของลูกตัวเองอย่างเป็นห่วง เวลาที่เห็นลูกชายป่วยเธอก็อดโทษตัวเองไม่ได้ที่ดูแลเขาไม่ดีเหมือนแม่ของคนอื่น ๆ ไม่สามารถหาโรงพยาบาลดี ๆ และคุณหมอเก่ง ๆ เพื่อมารักษาอาการป่วยของอีกคนได้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดเข้าไปกันใหญ่

"น้องพอร์ชปวดหัว" เด็กน้อยว่าพร้อมเอามือเล็กมาทาบที่หน้าผากตัวเองอย่างต้องการจะฟ้องคนเป็นแม่ ยิ่งทำเอาคนมองเจ็บปวดหัวใจ

"โถ่ หลานน้า เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าน้องพอร์ชอาการดีขึ้นแล้วน้าจะพาไปกินขนมอร่อย ๆ ดีไหมครับ" น้ำหวานเอ็นดูท่าทางของคนป่วยอย่างมาก ถึงขนาดป่วยอยู่ก็ยังไม่วายน่ารักใส่อีก

"จริง ๆ นะครับ" เด็กน้องว่า

"จริงสิ น้าจะโกหกน้องพอร์ชได้ยังไงกัน" ทั้งสามคนส่งยิ้มให้กันอยู่ในห้องฉุกเฉินโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีชายอีกคนที่อยู่นอกห้องผู้ป่วยรวม กำลังแอบมองพวกเขาอยู่ตรงหน้าประตู

"นายครับ ให้พวกผมทำยังไงดีครับ" ลูกน้องคนสนิทถามคนเป็นเจ้านาย เพราะว่าการที่คนมากขนาดนี้มาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินมันก็ดูจะเกะกะมากเกินไป

"ไปรอที่ลานจอดรถ ไม่สิ กลับไปเถอะ ทิ้งคนไว้สองคนก็พอ"

"ครับนาย" พันไมล์เดิมก็ทำเพียงแค่สนามแข่งรถมาตลอด กระทั่งเกิดเรื่องบางอย่างกับพี่ชายคนโตอย่างแสนปี เขาก็เขาจำต้องมาดูแลคาสิโนแทนชั่วคราว แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เพียงแค่ชั่วคราวด้วยเพราะว่าช่วงเวลานั้นยาวนานอยู่พอสมควร

ตอนนั้นเขาก็ได้รับลูกน้องฝีมือดีติดมือมาด้วยหลายคน อีกทั้งแสนปีก็เอาแต่ยุ่งอยู่กับภรรยาตัวเองแทบตลอด การตามง้องอนของสองคนนั้นกินเวลาไปมากและผู้ที่ต้องรับหน้าที่แทนก็ไม่พ้นพันไมล์ ไม่พอเมื่อคืนดีกันแล้วแสนปีก็ชอบที่จะตามไปวุ่นวายกับพี่สะใภ้ตลอดไม่สนใจงานการอะไรอีก เมียมาก่อนเสมอ ทำให้ตอนนี้นอกจากสนามแข่งรถแล้วแล้วเขายังต้องเข้าไปดูแลคาสิโนด้วย

"เฮ้ออ!!! ไอ้เด็กนี่วุ่นวายจริง ๆ" เขาว่าพร้อมกับมองไปที่เตียงนั้น ทว่ากลับมองเห็นเด็กน้อยเพียงไกล ๆ เท่านั้นก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าและจ้องมองคนข้างในอย่างไม่ละสายตา

ส่วนคนด้านในนั้นเมื่อพูดคุยกันไปสักพักก็เห็นว่าดวงตาของลูกชายกำลังโรยราเต็มทีเดาได้ว่าน่าจะง่วงมาก ๆ แล้ว

"นอนพักผ่อนนะลูก น้ำเกลือหมดขวดเราก็กลับบ้านกันได้แล้ว" มือเรียวหยิบเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมที่เด็กน้อยพร้อมกับลูบหัวไปด้วย จนกระทั่งเห็นว่าเขาผล็อยหลับไปเรียบร้อยแล้วน้ำหวานจึงได้จังหวะไถ่ถามเรื่องที่เกิดขึ้น

"เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่ แล้วพันไมล์พูดมันหมายความว่ายังไง" คนตัวเล็กถอนหายใจยาวยืดเพราะไม่รู้เลยว่าควรเริ่มจากตรงไหนดี

"พี่แทนให้ฉันไปเป็นคนกางร่มกับถือน้ำในสนามแข่งให้เหมือนทุกครั้งนั่นแหละ แต่ฉันเพิ่งมารู้ว่าทุกครั้งที่พี่มันจ้างฉันไปไม่ใช่แค่ถือร่มหรือคอยส่งน้ำให้พี่มันอย่างเดียว" หญิงสาวนึกย้อนหลังไปแล้วก็ยิ่งเจ็บใจ

"ทำไมล่ะ"

"มันหลอกให้ฉันไปเป็นของเดิมพันแข่งรถตลอดเลย ดีที่พี่แทนชนะมาทุกครั้ง" พินอินพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็นึกขึ้นมาได้แล้วว่าเธอควรจะโกรธแทน หากแต่โกรธไปก็เท่านั้นเพราะเธอไม่สามารถทำอะไรอีกคนได้อยู่แล้วนั่นแหละ

"มันก็เลวจริง ๆ เลย เมื่อไรแกจะออกมาจากบ้านหลังนั้นสักทีเนี่ย" น้ำหวานฟังแล้วก็โกรธแทน

"ฉันทิ้งบ้านหลังนั้นไม่ได้หรอก นั่นเป็นของสิ่งเดียวที่แม่ฉันทิ้งไว้ให้" สีหน้าของหญิงสาวก็สลดลงจนน้ำหวานไม่อยากจะถามต่อ เพียงแต่ว่าตอนนี้มีปัญหาใหญ่ที่ต้องจัดการให้เร็วที่สุด อย่างน้อยก็ต้องให้จบก่อนที่น้ำเกลือขวดนี้จะหมดลง

"แล้ว...พันไมล์" น้ำหวานเลี่ยงคำถามแต่พินอินก็รู้ว่าอีกคนจะเรื่องอะไร

"พันไมล์ชนะแข่งรถครั้งนี้น่ะ แล้วก็ฉันเป็นของเดิมพันที่พี่แทนต้องให้เขา" ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย เพราะถ้าเป็นคนอื่นแล้วเขาคงไม่ใจดีพาเธอมาเยี่ยมลูกชายก่อนเป็นแน่ แต่พอเป็นพันไมล์ก็ทำให้เธอลำบากใจไม่น้อย พวกเขาไม่ควรกลับมาเจอกันในสถานการณ์เช่นนี้จริง ๆ

"แกก็ไม่ต้องยอมไม่ได้เหรอ ทำไมต้องทำตามคนอื่นด้วย อีกอย่างเรื่องนี้แกก็ถูกหลอกไปนะ ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย" น้ำหวานเสนอ

"พันไมล์ในวันนี้ไม่ใช่พันไมล์เมื่อห้าปีก่อนแล้ว อีกอย่างพี่แทนกลัวเขามาก บอกว่าถ้าไม่ทำตามชีวิตของพวกเราทั้งบ้านคงจบเห่" หญิงสาวพูดด้วยความสิ้นหวังมองทางออกแทบไม่เห็น

"แล้วจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ"

"ฉันว่าจะลองคุยกันพันไมล์จริง ๆ จัง ๆ อีกครั้งก่อน" ถึงจะพูดเช่นนั้นเพียงแต่ว่าโอกาสอาจจะไม่เหมาะเมื่อหางตาของเธอเหลือบไปเห็นชายหนุ่มผู้ที่เอาเธอไปเป็นของเดิมพันมาอยู่ที่หน้าห้องแล้ว

"แก พี่แทนมา!!!" คนตัวเล็กมุดลงไปที่ซอกเตียงทันที ส่วนน้ำหวานนั้นก็ยืนบังเด็กน้อยที่กำลังหลับสบายอยู่

"ทำยังไงดี" น้ำหวานร้อนรนมาก ทว่าเธอก็เห็นประตูหลังบานหนึ่งคิดว่าน่าจะมีทางออกแล้วทั้งสองปัญหาที่มารออยู่หน้าห้องฉุกเฉินนั้น "แกเอาน้องพอร์ชออกประตูนั้นนะ เดี๋ยวทางนี้ฉันถ่วงเอาไว้ให้เอง"

"แต่ว่า..."

"รีบไปสิ!!!"