4 ลูกชายของพินอิน

"แกแค่ไปอยู่กับเขาแค่คืนเดียวเองพินอิน แล้วก็ใช้มารยาทำให้เขาปล่อยแกออกมาก็สิ้นเรื่องแล้ว" แทนพูดในตอนที่เขานั้นกำลังจะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่หญิงสาวกลับไม่ยอม

"อึก! ไม่นะ พี่อย่าทำอย่างนี้ อย่าทิ้งฉันไป อย่าทิ้งฉันให้อยู่ที่นี่คนเดียว" เธอว่าพร้อมกับเข้าไปสวมกอดเอวหนาในชุดนักแข่งของคนตรงหน้า ทว่ามันกลับเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูบานหนาเปิดออก

แกรก!

"นี่พวกนายกำลังทำอะไรอยู่งั้นเหรอ นี่คือของเดิมพันของฉันไม่ใช่หรือยังไง" ภาพที่พันไมล์เห็นนั้นคือหญิงสาวที่มีหน้าสวยหวานกลับเลอะไปด้วยคราบน้ำตาและกำลังกอดเอวของชายคู่แข่งเอาไว้ ฟังดูก็รู้ว่าเธอนั้นกำลังพยายามอ้อนวอนอีกคนมากขนาดไหนเพราะว่าไม่อยากไปกับเขา

"พะ พันไมล์" คนตัวเล็กดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าคนมาใหม่นั้นเป็นใคร ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิตตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อห้าปีก่อน คิดไม่ถึงว่าต้องมาเจอกันด้วยสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้อีก

ด้วยความที่เธอตกใจอยู่มือไม้ที่เคยใช้แรงทั้งหมดโอบกอดแทนเอาไว้ก็กลับอ่อนลงทำให้แทนใช้โอกาสนี้แกะมือของพินอินออกอย่างง่ายดาย

"มาแล้วเหรอ งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน" ว่าเช่นนั้นก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองพินอินอีกเลย

พันไมล์นึกสงสัย ผู้ชายอย่างนี้เหรอคือคนที่พินอินเลือกจะอยู่ด้วย ไม่รู้ภูติผีตนไหนดลใจให้เธอตาบอดได้มากขนาดนั้น

ตอนนี้ทั้งห้องมีเพียงแค่คนสองคนที่เคยรู้จักกันมาก่อน หากแต่มันก็นานมาแล้ว ไม่รู้ว่าต่างคนต่างจะยังจำเรื่องราวหรือความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งวันวานได้อยู่หรือเปล่า แต่สำหรับพินอินแล้วมันเหมือนกับเพิ่งเกิดเมื่อวาน

"เจอกันจนได้นะพินอิน"

"ไมล์...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" คนที่กำลังตะลึงงันจนเผลอเรียกชื่อคนเคยคุ้นเคยไปก็เก็บสติกลับมาได้ทันก่อนที่เธอนั้นจะเอ่ยถามอีกคนอย่างไม่เข้าใจ

"ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะพินอิน ก็ที่นี่น่ะคือสนามแข่งของฉันเอง" เขาพูดในตอนที่ค่อย ๆ ก้าวไปหาคนข้างหน้าอย่างคุกคาม ขณะที่อีกคนก็ถอยหลังช้า ๆ เพราะหวาดกลัวในท่าทางและสายตาของชายหนุ่ม

"อย่าเข้ามานะ" เธอพูดเสียงแข็ง

"คิดว่าหลังจากเลิกกันไปแล้วจะได้ดีกว่านี้ซะอีก ที่แท้ก็มีได้แค่ผัวขี้ยาแบบมันเองเหรอ"

ฟังจากน้ำเสียงของชายหนุ่มนั้นก็พอทำให้พินอินรู้แล้วว่าเขานั้นกำลังรู้สึกและอยู่ในอารมณ์แบบไหน พันไมล์กำลังโกรธ หญิงสาวจำมันได้ทั้งหมด ทั้งหน้าตา ท่าทาง และน้ำเสียงเช่นนี้เธอคุ้นเคยอย่างมาก เพราะที่ผ่านมาเธอต้องทนอยู่กับเรื่องอะไรแบบนี้แทบทุกวัน

หญิงสาวตัวสั่นเทาอย่างรุนแรงเพราะว่าไม่มีทางให้หนีได้อีก เมื่อจุดที่เธอถอยมานั้นหลังก็ชนเข้ากับผนังห้องอีกฝั่งเสียแล้ว ร่างเล็กบางไม่มีทางเลือก เธอย่อตัวลงนั่งที่พื้นอย่างหมดรูป พร้อมกับยกมือขึ้นมาไหว้อีกคนด้วยความกลัว

"ฉันขอร้อง อย่าเข้ามานะ อย่าทำอะไรฉันเลย อึก! หื้อออ" ชายหนุ่มที่ตอนแรกนั้นกำลังโกรธเกรี้ยวหากแต่เห็นท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกก็ตกใจมาก ไม่คิดว่าเธอจะกลัวมากถึงขั้นยอมทำเรื่องอะไรแบบนี้ได้ อีกทั้งอาการตัวสั่นแบบนั้นเขายิ่งไม่เข้าใจว่าทำให้เธอกลัวได้ขนาดนั้น เธอทำเหมือนกับเห็นเขาเป็นยักษ์เป็นมารก็ไม่ปาน

"เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ยพินอิน กลัวฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ" ตอนแรกชายหนุ่มก็ไม่เข้าใจแต่ก็เลือกที่จะใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นมากกว่าเดิม ทั้ง ๆ ที่เขายังคงโกรธหญิงสาวอยู่แต่กลับยังจำได้ว่าคนอย่างพินอินต้องปลอบแบบไหนถึงจะได้ผล "พินอิน นี่ฉันเอง พันไมล์ไงจำไม่ได้เหรอ"

น้ำเสียงจากชายหนุ่มตรงหน้าทำให้หญิงสาวได้สติขึ้นมา ตอนนี้เธอเงยหน้ามองอีกคนที่กำลังย่อตัวนั่งให้เท่า ๆ กับเธอ ก่อนที่สายตาอีกคนที่มองมานั้นมันราวกับคนเมื่อห้าปีก่อน ใช่ พันไมล์คนที่เธอเคยมีความรู้สึกดี ๆ ด้วย

"อึก! พันไมล์ หื้ออออ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง" ถึงจะวางใจแล้วแต่หญิงสาวกลับสติแตกขึ้นมาอีกครั้ง เพราะรู้ว่าเรื่องเมื่อห้าปีก่อนอาจทำให้อีกคนไม่พอใจในเมื่อเธอที่หนีมาโดยไม่บอกกล่าวอะไร

ชายหนุ่มที่ฟังแล้วก็รู้สึกตกใจมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเขานั้นห้าปีที่ผ่านมาเป็นบ้าอะไรอารมณ์ถึงได้แปรปรวนแบบนี้

"เธอจะร้องทำไมเนี่ยพินอิน เงียบแล้วมาคุยกันดี ๆ ได้ไหม" เขาว่าทำให้หญิงสาวหยุดร้องทันทีเพราะกลัวอีกคนทำร้ายตัวเองแต่ก็ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่

"ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันต้องรีบไปโรงพยาบาลจริง ๆ" มือเรียวยื่นไปจับที่แขนแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมพูดด้วยท่าทางเชิงขอร้องทำให้คนฟังนึกสงสัย

"เธอจะไปโรงพยาบาลทำไม ป่วยเหรอ"

"อึก! ให้ฉันไปโรงพยาบาลเถอะนะ ฉันขอร้องจริง ๆ ให้ฉันทำอะไรก็ยอม" เดิมพันไมล์ก็เป็นคนขี้รำคาญอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอผู้หญิงร้องไห้โวยวายแบบนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะขัดใจ

"ก็ได้ เดี๋ยวฉันพาไป" หญิงสาวยกยิ้มขึ้นมาราวกับกำลังดีใจอย่างที่สุด และพร้อมจะกล่าวขอบคุณแต่กลับถูกคนตรงหน้าพูดแทรกขึ้นมาก่อน "แต่เธอสัญญาแล้วนะว่าฉันให้ทำอะไรเธอก็จะยอมทุกอย่าง"

คนฟังไม่มีเวลาให้คิดไตร่ตรองอะไรมาก เพราะความเป็นห่วงลูกชายที่มีมากกว่าก็พยักหน้าไปอีกครั้งเป็นอันตกลงเรียบร้อย

"อื้อ" ในเมื่อบทสนทนาจบลงแล้วพันไมล์ก็เดินนำพาหญิงสาวที่เป็นของรางวัลของเขาวันนี้ออกจากสนามแข่งรถไป

"เราจะไปที่โรงพยาบาลไหน" ชายหนุ่มถามคนข้าง ๆ อีกครั้งในตอนที่รถแล่นสู่ท้องถนนกว้าง

"โรงพยาบาลดอน" เธอตอบกลับพร้อมกับคาดเข็มขัดเอาไว้แน่น เพียงแต่ไม่รู้เพราะลางสังหรณ์อะไรของชายหนุ่ม เขารู้สึกว่าบางทีเรื่องนี้ไม่น่าจัดการได้ง่าย ๆ และเขาเองก็ไม่อยากพลาดเหมือนกับเมื่อห้าปีที่แล้ว ก่อนออกมาจึงได้ส่งสัญญาณกับลูกน้องตัวเองให้ตามไปเงียบ ๆ

ภายในห้องโดยสารของรถยนต์คันหรูไม่มีเสียงอะไรออกจากปากคนทั้งสอง ชายหนุ่มรับหน้าที่สารถีขับรถไปอย่างเงียบ ๆ โดยมีพินอินที่ทำท่าทางร้อนใจอะไรไม่รู้อยู่ด้านข้าง และเขาเองก็ไม่คิดสนใจมันเพราะเมื่อไปถึงก็จะรู้เองว่าอีกคนนั้นเป็นอะไรนักหนาถึงได้น่ารำคาญมากขนาดนี้ กระทั่งมาจนถึงโรงพยาบาลที่ว่า

"ถึง..." ชายหนุ่มไม่ทันได้พูดให้จบประโยคคนที่นั่งเบาะข้างก็ปลดเข็มขัดแล้วรีบวิ่งเข้าไปยังห้องฉุกเฉินทันที เขาเองก็กลัวว่าจะทำอีกคนหายอีกจึงตัดสินใจทิ้งรถไว้ตรงนั้นแล้ววิ่งตามไปอย่างไวโดยไม่สนใจราคาของรถหรูเลยด้วยซ้ำว่ามันจะหายไปหรือเปล่า

"นี่ พินอิน!!!"