ตอนที่2 (50%)

ตอนที่2

“โอ๊ะ!” 

มิอาจทราบได้ว่านางหลับไปนานเท่าใดแต่เพราะฝันร้ายนางจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมา ความฝันที่กล่าวมันร้ายนั้นก็คือนางฝันไปว่าอู๋หลิงเซียวขับไล่นางออกจากจวนแต่เขากลับยึดเอาเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองของนางไว้แต่กลับขับไล่ให้นางจากไป!

‘ข้าต้องการเพียงบุตรทั้งสอง ส่วนสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าจะไสหัวไปตายที่ใดก็ไป!’ 

ขนาดตื่นขึ้นมานางยังจดจำทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างติดตาและติดหู บัดนี้เหงื่อกาฬจึงชุ่มโชกไปทั้งกาย หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมาจากภายในหน้าอกเพราะเชื่อว่าหากเป็นความจริงอู๋หลิงเซียวก็คงเลือกลูกแต่ไม่เลือกนางเช่นกัน

…เจ้าก้อนแป้งทั้งสองของนางเล่า? …

“หรั่นจี!…หรั่นจี…หรั่นจีเจ้าอยู่ที่ใด” 

รวบรวมสติกลับมาจนครบถ้วนคนแรกที่นางเรียกหาย่อมเป็นสาวใช้คนสนิทที่มิเคยทอดทิ้งกันแม้ในยามที่นางตกยากถูกบิดาลงโทษถูกมารดาทอดทิ้งและถูกพี่น้องหมางเมินเช่นฉู่หรั่นจีทันทีในใจนั้นหวาดกลัวเหลือเกินไปหมด

“ท่านหญิงห้าตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” 

นอกจากฉู่หรั่นจีแล้วยังมีสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มอีกนางเดินตามหลังคนสนิทของนางมาพร้อมกับห่อผ้าซึ่งคาดจะต้องเป็นเจ้าตัวน้อยทั้งสองของนางเป็นแน่

“ส่งพวกเขามาให้ข้า” 

ความหวงแหนสายเลือดกึ่งหนึ่งของตนเองพุ่งพล่านไปหมดยิ่งมีสาวใช้แปลกหน้ามาแตะต้องบุตรของนาง เซี่ยผิงหลัวยิ่งคิดถึงความฝันนั้นไม่เลิก นางยอมรับจากใจว่าเทใจเชื่อความฝันนั้นไปเก้าในสิบส่วนเสียแล้วก็อู๋หลิงเซียวชิงชังยิ่งกว่าขยะเปียกบัดนี้คลอดลูกออกมาแล้วเขาคิดขับไล่นางออกจากจวนสตรีตัวคนเดียวเช่นนางจะทำอันใดได้อีก

“ผู้นี้คือจื่อเว่ยเจ้าค่ะ เป็นท่านโหวส่งมาเพราะเห็นว่าเรือนนี้มีเพียงหรั่นจีอยู่เพียงผู้เดียวท่านหญิงคงลำบากเจ้าค่ะ” 

ฉู่หรั่นจีรายงานสีหน้าสดใสเพราะท่านป้าเฉียวแจ้งกับนางว่าท่านหญิงห้านั้นปลอดภัยแล้วถึงแปดส่วนร่างกายถึงจะเสียเลือดไปมาก ทว่าก็ยังแข็งแรงดีพักเข้ากระโจมอบสมุนไพรไปสักเดือนครึ่งก็คงกลับมาดีเช่นเดิมได้ไม่ยากแล้ว

“ส่งนางกลับไป” 

ไม่ต้องคิดนานเซี่ยผิงหลัวก็ตัดบทฉับทันทีเพราะคิดถึงในยามที่ตนต้องทนเจ็บปวดอยู่เพียงผู้เดียวกว่าสองชั่วยามเขากลับไม่เคยส่งผู้ใดมา ในยามที่นางต้องการทั้งคนและความช่วยเหลือเขาไปอยู่ที่ใด ถึงเข้าใจได้ว่าอดีตเซี่ยผิงหลัวนั้นทั้งเลวและร้าย ทว่าชีวิตของเด็กสองคนมันไม่มีค่าอันใดกับคนเป็นบิดาบ้างเลยหรือ?

“แต่…” 

ฉู่หรั่นจีถึงกับหน้าซีดเผือดเพราะทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของท่านหญิงห้านั้นจริงจังอย่างที่ไม่เคยพบพานถึงหลังจากเหตุการณ์วันนั้น ท่านหญิงห้าจะเปลี่ยนไปมากจนแทบคล้ายจะใช่ท่านหญิงร้ายกาจและเอาแต่ใจคนเดิมก็ตามหากแต่สีหน้ากับแววตาในวันนี้กลับดูมุ่งมั่นเสียยิ่งกว่าวันที่ท่านหญิงห้าตัดสินใจลงมือเด็ดขาดลงมือวางยาท่านหญิงสามและวางยาท่านโหวในอดีตเกินแปดส่วน!

“ไม่มีแต่ ในเมื่อพวกเราก็อยู่เช่นนี้มาได้ตลอดหลายเดือนแล้วนับจากนี้ก็ต้องอยู่กันได้ต่อไปเช่นกัน!” 

จากที่เฉยชากับอู๋หลิงเซียวมาตลอดร่วมเจ็ดเดือนแต่เมื่อวานนี้เขาทำให้นางชิงชังรังเกียจอีกฝ่ายหมดหัวใจ เพราะสิ่งที่เขากระทำกับนางมองว่ามันเกินไป ชิงชังนางก็สมควรแก้แค้นกับนางมิใช่ล้อเล่นกับชีวิตเด็กผู้ขาวสะอาดทั้งสองไปด้วยมันเกินไปจริงๆ

‘ผู้ใดดีมาข้าย่อมดีตอบคืนกลับไป แต่หากร้ายกาจเกินทนส่งมาให้ข้าก็พร้อมจะสนองคืนมิแตกต่าง!’ 

“ส่งนางกลับไป อ้อ เจ้าน่ะ บอกแก่เยี่ยเฉิงโหวด้วยว่าข้าซาบซึ้งน้ำใจของเขาที่มอบให้มาตลอดหลายเดือนยิ่งนัก!” 

อยากให้นางร้ายกาจเพียงอรุณผู้นี้หาได้คิดมิติดขัดอันใดไม่ ตรงกันข้าม เขาอยากจะเป็นเชื้อเพลิงนางยินดีที่จะเป็นดินระเบิด พบพานกันยามใดล้วนบรรลัยไปทั่วปฐพี ให้สาแก่ใจกันไปข้างหนึ่งเลยทีเดียว

“ท่านหญิงทำเช่นนี้จะดีจริงหรือเจ้าคะ?” 

พอกายของสาวใช้จากเรือนหลักลาลับไปจากสายตาฉู่หรั่นจีที่ช่วยอุ้มคุณชายน้อยเอาไว้ก่อนรอให้ ท่านหญิงห้าได้ป้อนน้ำนมจากเต้าอวบให้แก่คุณหนูตัวน้อยจนอิ่มหนำเอ่ยปากขึ้นมาเพราะรู้สึกไม่สบายใจหวาดกลัวไปหมดที่ท่านหญิงห้าทำเหมือนไปท้าทายอำนาจของเยี่ยเฉิงโหวเช่นนี้

“ยังจะมีสิ่งใดไม่สมควรกัน การคลอดลูกหาใช่ล้อเล่นตัวข้าเองหากตายลงไปไม่คิดเสียดายชีวิตแต่เจ้าก่อนแป้งทั้งสองนี้เป็นเลือดเนื้อของเขาเช่นกัน แต่เป็นเขาอีกมิใช่หรือที่ทอดทิ้งพวกเขาเมื่อวานที่ผ่านมา ในเมื่อไม่ต้องการก็อย่ามาฝืนใจดูแลกันต่อไปจะดีกว่า” 

กล่าวไปพลางนางก็พยายามนึกถึงวิธีเข้าเต้าจากในอดีตสมัยยังเป็นเพียงอรุณที่ชอบอ่านนวนิยายแล้วผ่านตาในยามนางเอกต้องให้นมลูกเพราะสมัยนี้ยุคนี้คงไม่มีคู่มือเลี้ยงลูกวางขาย คิดจะพึ่งพาคนมากวัยกว่าเช่นมารดาหรือญาติผู้ใหญ่ เซี่ยผิงหลัวก็ไม่มีเสียด้วยเช่นนี้ตนย่อมเป็นที่พึ่งแห่งตนเองเท่านั้นจะจ้างแม่นมมาช่วยนั้นย่อมได้แต่นางไม่วางใจผู้ใดทั้งสิ้น